ค่ายกลทำลายสวรรค์

โลหิตสีดำสนิทหยดลงกระทบพื้นศิลาหยกขาว เกิดเสียงดังซู่ราวน้ำกรดกำลังกัดกร่อนวิญญาณ "พวกเจ้า... คิดว่าการปิดผนึกสhูรย์โลหิตเก้าทิศจะสำเร็จจริงหรือ?" เสียงหัวเราะแหบแห้งราวนกแสกบาดแก้วหู ดังสะท้อนก้องไปทั่วหุบเหวดาราดับสูญ ร่างของผู้อาวุโสพรรคมารผู้หนึ่งกำลังแหลกสลายกลายเป็นผุยผง แต่เบื้องหน้าของมัน อักขระมารนับหมื่นตัวกลับสว่างวาบขึ้นเป็นสีเลือด ท้องนภาที่เคยกระจ่างใสบัดนี้ถูกย้อมด้วยเมฆหมอกทมิฬหนาทึบ แรงกดดันระดับมหาเทพกดทับลงมาจนกระดูกของเหล่าศิษย์สำนักเซียนส่งเสียงลั่นเอี๊ยด นี่คือแผนการอันชั่วร้ายที่ถูกบ่มเพาะมานับร้อยปี พรรคมารไม่ได้ต้องการเพียงแค่ครอบครองยุทธภพ แต่พวกมันกำลังใช้ชีวิตของคนนับล้านและพลังปราณบรรพกาลเพื่อ "ทำลายความสมดุลโลก" ฉีกกระชากวัฏจักรแห่งสวรรค์ให้พังทลายลงมา มู่หานยืนตระหง่านอยู่บนยอดผาสูงชัน สายลมยามวิกาลพัดโชยชายเสื้อรุ่ยร่าของเขาจนสะบัดไหว ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นมิได้มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงประกายคมปลาบดั่งคมกระบี่ที่พร้อมจะตัดผ่านทุกสรรพสิ่ง ในมือของเขาคือกระบี่ไม้ธรรมดาเล่มหนึ่ง—กระบี่ที่ไร้ซึ่งลวดลาย ไร้ซึ่งอักขระอาคมใดๆ ทว่ากลับแผ่ไอสังหารที่ทำให้มิติรอบข้างบิดเบี้ยว "วิถีกระบี่ของฟ้าดิน มิใช่สิ่งที่พวกมดปลวกเช่นพวกเจ้าจะมาบงการได้" มู่หานกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าก้องกังวานดั่งเสียงระฆังทองคำจากสรวงสวรรค์ ร่างของเขาขยับเพียงเล็กน้อย แต่กลับปรากฏภาพติดตาของเงากระบี่นับพันสายพุ่งแหวกอากาศขึ้นสู่เบื้องบน ปะทะกับค่ายกลทำลายสวรรค์ที่กำลังแผ่ขยายอาณาเขตอย่างดุเดือด ตูม! คลื่นกระแทกจากการปะทะแผ่ขยายเป็นวงกว้าง แผ่นดินสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นราวกับโลกกำลังจะแตกสลาย หุบเหวดาราดับสูญเบื้องล่างพังทลายลงกลายเป็นหลุมลึกไร้ก้นบึ้ง ท่ามกลางพายุพลังงานที่ปั่นป่วนจนแม้แต่แสงสว่างยังไม่สามารถเล็ดลอด ร่างระหงในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ดั่งหิมะโปรยปรายก็ก้าวเข้ามาเคียงข้างเขา เซียนจื่อเวย นางเซียนผู้เยือกเย็นและสูงส่งแห่งหอคอยดารา ยามนี้ผมยาวสลวยปลิวไสว นัยน์ตาสีครามคู่สวยฉายแววเด็ดเดี่ยว นางไม่ได้เอ่ยคำพูดใดออกมาแม้แต่ครึ่งคำ ทว่าปลายนิเรียวเรียวดั่งหยกขาวได้ดีดกระบี่เซียนดาราในมือออก ปราณกระบี่เย็นยะเยือกนับหมื่นสายผสานเข้ากับวิถีกระบี่ไร้ลักษณ์ของมู่หานอย่างไร้รอยต่อ "ท่านพี่... ค่ายกลนี้ซ่อนจุดตายไว้ที่ใจกลางทิศบูรพา" เสียงหวานใสเอ่ยขึ้นเบาๆ แต่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว นางยื่นมือเรียวไปกุมมือหนาของมู่หานไว้ชั่วพริบตา ไออุ่นจากฝ่ามือของนางส่งผ่านความเชื่อใจอันไร้ขีดจำกัดมายังบุรุษผู้ทะนงตน มู่หานเหลือบมองนางเล็กน้อย มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นบางเบา รอยยิ้มที่ต่อหน้าศัตรูคือความตาย แต่ต่อหน้านางคือความอบอุ่นเพียงหนึ่งเดียวในยุทธภพอันเหน็บหนาว "ถ้าเช่นนั้น... ให้วันนี้เป็นวันที่เราสองคนร่วมกันฝืนลิขิตฟ้าก็แล้วกัน" สิ้นเสียงของมู่หาน ร่างของทั้งสองพุ่งทะยานขึ้นสู่ใจกลางค่ายกลทำลายสวรรค์ดั่งมังกรและหงส์เหิร ท่ามกลางอักขระมารที่พยายามกลืนกินพวกเขาทั้งเป็น มู่หานเหวี่ยงกระบี่ออกไปหนึ่งกระบวนท่า—กระบวนท่าที่ไม่มีชื่อ ไม่มีรูปแบบ แต่มันคือวิถีแห่งธรรมชาติที่ไหลเวียนตามใจปรารถนา คมกระบี่ตัดผ่านมิติ ห้วงอากาศแตกสลายเผยให้เห็นความว่างเปล่าอันน่าสะพรึงกลัว พลังแห่งค่ายกลทำลายสวรรค์กรีดร้องด้วยความเจ็บปวด แสงสีเลือดสั่นไหวและเริ่มปริร้าวทีละน้อย ทว่า ในวินาทีที่ชัยชนะอยู่แค่เอื้อม เงาร่างลึกลับในชุดคลุมสีทองอร่ามผู้หนึ่งก็ก้าวออกมาจากรอยแยกของมิติเบื้องบน มือเหี่ยวย่นดั่งกิ่งไม้โบราณยื่นออกมาพร้อมกับซัดฝ่ามือพลังมารที่สะสมพลังของบรรพกาลนับหมื่นปีเข้าใส่แผ่นหลังของเซียนจื่อเวยโดยไม่ทันตั้งตัว! "จื่อเวย ระวัง!" มู่หานเบิกตากว้าง สัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดและห้วงอารมณ์ลึกซึ้งระเบิดออกพร้อมกัน เขาพลิกตัวเข้าโอบกอดร่างของหญิงสาวไว้ในอ้อมอก ใช้แผ่นหลังของตนเองรับการโจมตีอันเหี้ยมโหดนั้นแทนอย่างไม่ลังเล อั๊ก! โลหิตสีแดงฉานพวยพุ่งออกจากปากของมู่หาน ย้อมอาภรณ์สีขาวของเซียนจื่อเวยให้กลายเป็นสีชาด ทว่าในวินาทีที่กระบี่ในมือของเขากำลังจะร่วงหล่น ดวงตาของจอมยุทธ์ผู้ทะนงตนกลับเปล่งประกายสีทองเจิดจ้าออกมาอย่างน่าสะพรึงกลัว "บังอาจนัก..." มู่หานคำรามต่ำในลำคอ แรงกดดันระดับขอบเขตเซียนแท้จริงระเบิดทะลักออกจากร่างอย่างไร้การควบคุม เมฆทมิฬบนท้องฟ้าถูกฉีกขาดเป็นเสี่ยงๆ ด้วยรัศมีกระบี่ที่แข็งแกร่งจนฟ้าดินต้องสั่นสะท้าน เขายกกระบี่ไม้ในมือขึ้นอีกครั้ง—ครั้งนี้ ปลายกระบี่ไม่ได้ชี้ไปที่ค่ายกล แต่มันจ่อตรงไปที่หว่างคิ้วของเงาลึกลับผู้นั้นโดยตรง พร้อมกับเสียงกระซิบเบาๆ ที่ดังสะท้อนก้องไปถึงขั้วหัวใจของทุกคนในที่นั้น "วันนี้... ต่อให้เป็นเงาของทศวรรษสวรรค์ ข้า... ก็จะฟันมันให้ขาดเป็นสองท่อน!" ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางในวิถีกระบี่บทนี้ด้วยกันนะครับ