รอยร้าวในโครงสร้าง

แสงไฟนีออนจากจอคอมพิวเตอร์พอร์ตเทเบิลสะท้อนกระทบกับแววตานิ่งสนิทของรินรดา ดวกลูกตากลมโตคู่นั้นยังคงจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของธาม ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันเสียจนได้ยินเสียงจังหวะการเต้นของหัวใจตัวเอง ความตึงเครียดในห้องทำงานส่วนตัวของเพนท์เฮาส์หรูใจกลางเมืองไม่ได้ลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย นับตั้งแต่ประโยคท้าทายถูกโยนใส่กันเมื่อวินาทีที่แล้ว "คุณกำลังเล่นเกมอะไรอยู่กันแน่คะ ธาม" เสียงหวานเอ่ยขึ้นเรียบ ๆ แต่เฉียบคมดุจใบมีดโกนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนุ่มนวล รินรดาขยับตัวเล็กน้อยเพื่อสร้างระยะห่างเชิงจิตวิทยา เอกสารรายงานงบการเงินนับร้อยหน้าที่เธอใช้เวลาตลอดทั้งคืนตรวจสอบ ถูกเลื่อนกลับไปตรงหน้าชายหนุ่ม สัญชาตญาณความเป็นทนายความสายคดีธุรกิจเตือนภัยเธอดังลั่น งบดุลของบริษัทในเครือที่ธามกำลังควซื้อกิจการไม่ได้สะอาดบริสุทธิ์อย่างที่ฉากหน้าพยายามสร้างภาพไว้ ตัวเลขส่วนต่างเกือบร้อยล้านบาทถูกซุกซ่อนไว้ภายใต้หมวดหมู่บัญชีที่ซับซ้อนเกินกว่าจะเป็นความผิดพลาดโดยสุจริต ธามไม่แม้แต่จะก้มลงมองเอกสารเหล่านั้น รอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังราคาแพง ท่าทางผ่อนคลายนั้นช่างตัดกับบรรยากาศรอบตัวอย่างสิ้นเชิง "บางครั้ง... การที่คุณพยายามมองหาความผิดปกติในที่ที่มันควรจะสะอาดเอี่ยม คุณอาจจะเผลอมองข้ามรอยร้าวขนาดใหญ่ที่อยู่ใต้ฝ่าเท้าของคุณเองนะ รินรดา" ธามตอบกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มที่แฝงไปด้วยความเย้ายวนอันตราย เขาจงใจเว้นจังหวะสายตา ก่อนจะโน้มตัวเข้าหาเธอช้า ๆ จนระยะห่างระหว่างกันลดลง "คุณคิดว่าตัวเองกำลังถือไพ่เหนือกว่างั้นเหรอ?" "ฉันไม่ได้กำลังเล่นไพ่ค่ะ ฉันกำลังทำหน้าที่ตรวจสอบความถูกต้องทางกฎหมาย เพื่อป้องกันไม่ให้ลูกความของฉันต้องตกลงไปในหลุมพรางที่คุณขุดดักไว้ต่างหาก" เธอเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ไม่ยอมแพ้ต่อแรงกดดันทางกายภาพที่อีกฝ่ายจงใจคุกคาม ดวงตาคู่สวยสบประสานกับนัยน์ตาสีเข้มของเขาอย่างไร้ความเกรงกลัว ทว่า ภายใต้ความแข็งกร้าวที่รินรดาพยายามแสดงออก หัวใจเธอกลับเต้นระรัวอย่างควบคุมไม่ได้ กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นบุหรี่ราคาแพงและน้ำหอมผู้ชายระเหยเข้า 
จมูก ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความอึดอัดที่แปลกประหลาด ความใกล้ชิดนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ธามจงใจใช้เสน่ห์และความเย้ายวนใจมาเป็นเครื่องมือต่อรองในเกมธุรกิจสีเทานี้เสมอ ซึ่งเธอก็รู้ตัวดีว่าเธอเกือบจะแพ้ทางเขาอยู่หลายครั้ง ธามหัวเราะในลำคอเบา ๆ เสียงนั้นทุ้มต่ำและสั่นพร่าในความเงียบ "นักกฎหมายผู้ยึดมั่นในความสมบูรณ์แบบ... น่าสนใจจริง ๆ ว่าถ้าความสมบูรณ์แบบที่คุณสร้างขึ้นมาตลอดชีวิต มันพังทลายลงด้วยมือของคุณเอง คุณจะยังทำหน้าแบบนี้อยู่ไหม" คำพูดของเขาจี้1ตรงปมในอดีตที่รินรดาพยายามฝังกลบมันไว้ ความล้มเหลวของครอบครัวและการล่มสลายของสำนักงานกฎหมายของบิดาในอดีตคือแผลเป็นที่เจ็บปวดที่สุด และธามก็รู้จุดอ่อนนี้ดี ราวกับเขาอ่านใจเธอได้ทะลุปรุโปร่ง รินรดาเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง มือเรียวใต้โต๊ะกำเข้าหากันจนเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือเพื่อเรียกสติ "อย่าเอาเรื่องส่วนตัวมาปะปนกับงานค่ะ ธาม" "มันไม่มีเรื่องส่วนตัวในโลกธุรกิจหรอก มีแต่เรื่องของผลประโยชน์... และความพึงพอใจ" ธามพูดเสียงพร่า ดวงตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันอย่างถือดี ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอที่นั่งอยู่บนเก้าอี้อย่างรวดเร็วจนเธอไม่มีทางถอยหนี รินรดาเงยหน้าขึ้นมองเขาที่ยืนค้ำหัวอยู่ มือใหญ่ของธามวางลงบนพนักแขนทั้งสองข้างของเก้าอี้ กักตัวเธอไว้ในวงแขนอย่างเบ็ดเสร็จ กลิ่นอายความเป็นชายพุ่งเข้าโอบล้อม ลมหายใจอุ่นร้อนที่ปัดป่าวอยู่ใกล้พวงแก้มทำให้สติสัมปชัญญะของเธอกระเจิดกระเจิง "คุณกลัวอะไรอยู่กันแน่ รินรดา... กลัวตัวเลขในงบดุลพวกนั้น หรือกลัวว่าคุณจะห้ามใจตัวเองไม่ให้ตกหลุมพรางของฉันกันแน่?" น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและใกล้ชิดจนเกินกว่าจะเรียกว่าเป็นการเจรจาธุรกิจ "ถอยไปนะคะ ธาม..." เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก พยายามดันแผงอกกว้างของเขาออก แต่แรงกายของผู้หญิงหรือจะสู้แรงของนักกลยุทธ์หนุ่มผู้เจนจัด ธามกลับใช้มือข้างหนึ่งจับข้อมือบางของเธอตรึงไว้เบา ๆ ที่พนักเก้าอี้ ส่วนมืออีกข้างไล้ปลายนิ้วอุ่นร้อนขึ้นมาแตะที่คางคางเรียวอย่างถือวิสาสะ สัมผัสแผ่วเบานั้นส่งกระแสไฟฟ้าแล่นพล่านไปทั่วร่าง รินรดาสั่นสะท้านอย่างห้ามไม่อยู่ เปลือกตากระพริบถี่เพื่อขับไล่ความวาบหวามที่เขากำลังจงใจปั่นป่วน เคมีระหว่างพวกเขารุนแรงเกินกว่าจะต้านทาน เหมือนไฟที่สัมผัสกับน้ำมัน พร้อมจะลุกโชนขึ้นได้ทุกเมื่อโดยไม่ต้องมีคำอธิบาย ธามก้มหน้าลงมาจนริมฝีปากหยักอยู่ห่างจากกลีบปากนิ่มเพียงคืบเดียว ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินรดผิวแก้ม "เกมนี้คุณถอนตัวไม่ 和แล้วนะ ทนายสาว... เพราะเอกสารที่คุณถืออยู่ มันไม่ใช่แค่เรื่องงบประมาณบริษัท แต่มันคือหลักฐานที่เชื่อมโยงถึง 'คนบางคน' ที่ทรงอิทธิพลเกินกว่าที่คุณจะจินตนาการถึง" ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ ชั่ววินาทีนั้น รินรดาตระหนักได้ทันทีว่าความผิดปกติในงบดุลที่เธอพบ ไม่ใช่แค่เรื่องของการตกแต่งบัญชีเพื่อฮุบกิจการ แต่มันคือเส้นทางการเงินที่พัวพันกับเครือข่ายธุรกิจสีเทาที่ใหญ่กว่านั้นมาก และเธอกำลังก้าวเท้าเข้าไปในเขตอันตรายที่อาจแลกมาด้วยชีวิต ทว่า ก่อนที่เธอจะได้เอ่ยปากถามอะไรออกไป เสียงเคาะประตูกระจกบานใหญ่ด้านนอกก็ดังขึ้นสามครั้งติดต่อกันอย่างเร่งรีบ ตามด้วยเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ที่ก้าวเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวอย่างไร้มารยาท ธามผละตัวออกอย่างรวดเร็ว ใบหน้าที่เคยโน้มเข้าหาอย่างเย้ายวนกลับคืนสู่ความนิ่งสนิทดุจน้ำแข็งในเสี้ยววินาที รินรดารีบสูดลมหายใจเข้าปอดลึกเพื่อปรับสีหน้าให้เป็นปกติ จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย แล้วหันไปมองผู้มาเยือนใหม่ที่ยืนอยู่ตรงประตู ร่างสูงของชายในชุดสูทสีเข้มยืนหอบหายใจเล็กน้อย สีหน้าตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด เขากวาดสายตามองธามและรินรดาก่อนจะเอ่ยรายงานด้วยน้ำเสียงร้อนรน "นายครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ ทาง ป.ป.ง. เพิ่งออกหมายอายัดบัญชีทั้งหมดของบริษัทเครือข่ายที่เรากำลังเจรจาอยู่ และ... ตอนนี้ตำรวจกำลังนำกำลังบุกเข้ามาที่นี่แล้วครับ!" ธามหรี่ตาลงทันที แววตาคมกริบฉายประกายอันตรายวับวาด เขากลับหันมามองรินรดาที่กำลังนั่งนิ่งค้างด้วยความตกตะลึงกับข่าวที่ได้รับ รินรดาลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว หมายอายัดและตำรวจบุกมาที่นี่พร้อมกันได้อย่างไร ในเมื่อเธอยังไม่ได้ส่งรายงานนี้ให้ใครเลยนอกจากธาม... หรือว่านี่คือเกมซ้อนเกมที่เธอคาดไม่ถึง? แล้วก่อนที่ใครจะได้ทันตั้งตัว ไฟฟ้าทั่วทั้งเพนท์เฮาส์ก็ดับวูบลงพร้อมกันอย่างไร้สัญญาณเตือน ท่ามกลางความมืดมิดสนิทที่โรยตัวลงมาอย่างกะทันหัน เสียงล็อกประตูด้านนอกดัง "คลิก" พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหลายคู่ที่กำลังก้าวเข้ามาใกล้ห้องทำงานนี้ทีละก้าว... ทีละก้าว อย่างคุกคาม! ขอบคุณที่ติดตามและร่วมดำดิ่งไปในเกมอำนาจนี้ด้วยกันนะคะ