หมากตาแรก

"ถ้าคุณรินรดาคิดว่าสัญญาราคาแปดหลักฉบับนี้ จะยอมจำนนให้ความระแวงส่วนตัวของคุณได้ง่ายๆ ล่ะก็... ดิฉันเกรงว่าคุณคงต้องทบทวนนิยามคำว่า 'มืออาชีพ' ใหม่เสียแล้วล่ะค่ะ" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังของรินรดา ดังแทรกความเงียบงันภายในห้องประชุมใหญ่ของโครงการพัฒนาย่านธุรกิจใจกลางเมือง เอกสารกระดาษปึกหนาถูกผลักสไลด์ไปบนโต๊ะประชุมกระจقใสเงาวับ แรงเสียดทานทำให้มันหยุดลงตรงหน้าชายหนุ่มผู้เป็นคู่กรณีพอดี นิ้วเรียวยาวในชุดสูทผ้าทวีดสีเทาเข้มของรินรดายังคงกดทับมุมกระดาษแผ่นนั้นไว้เล็กน้อย ดวงตากลมโตภายใต้กรอบหน้าม้าที่ตัดแต่งอย่างประณีตจ้องมองผู้ชายฝั่งตรงข้ามอย่างไม่หลบสายตา เธอคือทนายความสาวสายดุผู้ยึดมั่นในความสมบูรณ์แบบทุกระเบียบกระบวนการ ทุกคำพูดของเธอถูกคำนวณมาแล้วอย่างแม่นยำดุจเข็มนาฬิกา และเธอเกลียดที่สุดคือความคลุมเครือในทางกฎหมาย ธาม เงยหน้าขึ้นช้าๆ จากเอกสารฉบับนั้น เขายังคงนั่งไขว่ห้างด้วยท่าทีผ่อนคลายอย่างน่าหมั่นไส้ เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอกเผยให้เห็นท่อนแขนแข็งแรงและนาฬิกาสปอร์ตเรือนหรูราคาแพด มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตาคู่คมสีนิลคู่นั้นเลยแม้แต่น้อย "ความระแวงเหรอครับ... อ้อ, ขออภัยค่ะ ดิฉันหมายถึง 'ความรอบคอบ' ตามแบบฉบับของคนที่กลัวความล้มเหลวสินะคะ" ธามจงใจเน้นเสียงคำว่ารอบคอบด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันเจือความเจ้าเล่ห์ เขายังคงหลงใหลในความถือดีของผู้หญิงตรงหน้า ดวงตาคมกริบกวาดมองสำรวจเรือนร่างระหงที่ซ่อนอยู่ภายใต้เสื้อผ้าแบรนด์เนมราคาแพงอย่างเปิดเผย ไม่มีความเกรงใจหลงเหลืออยู่เลยในสายคู่นั้น รินรดากัดกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นรอยนูน ปมในอดีตเรื่องความล้มเหลวของครอบครัวที่เธอพยายามเอาชนะมันมาตลอดชีวิต ถูกคนตรงหน้าหยิบยกขึ้นมาเหยียบย่ำด้วยความบังเอิญหรือตั้งใจเธอก็ไม่อาจล่วงรู้ได้ แต่ที่แน่ๆ คือธามกำลังล้ำเส้นความอดทนของเธอเข้ามาทุกทีแล้ว "คุณธาม กรุณาเกียรติสถานที่และวาระการประชุมด้วยค่ะ เรากำลังคุยกันเรื่องข้อสัญญาจัดซื้อวัสดุก่อสร้าง ไม่ใช่เวทีวิเคราะห์จิตวิทยาตื้นๆ ที่คุณเอาไว้ใช้กลบเกลื่อนช่องโหว่ทางกฎหมายในสัญญาหน้าเลือดฉบับนี้" รินรดากระแทกเสียงพูดทีละคำ ชัดเจนและเย็นเยียบไม่แพ้กัน ธามหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงนั้นทุ้มต่ำและเซ็กซี่จนน่าหงุดหงิด เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเดินอ้อมโต๊ะประชุมกระจกเข้ามาใกล้รินรดาเรื่อยๆ ทีละก้าว ทีละก้าว จนกระทั่งเงาสูงใหญ่ของเขาโน้มลงมาทาบทับร่างบางที่ยังคงนั่งหลังตรงอยู่บนเก้าอี้ แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ และความเยียบเย็นพัดผ่านเข้ามาแตะจมูก รินรดาไม่ถอยหลังหนี เธอเชิดหน้าขึ้นรับแรงปะทะนั้น แม้หัวใจจะเต้นระรัวด้วยความตื่นตัวที่ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะสัญชาตญาณบางอย่างที่กำลังเตือนภัยว่าสัตว์ร้ายตัวนี้อันตรายเกินกว่าจะเข้าใกล้ "คุณกำลังกลัวอะไรอยู่กันแน่ครับ รินรดา" ธามโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนริมฝีปากหยได้รูปห่างจากใบหูของเธอเพียงคืບเดียว เสียงกระซิบพร่าต่ำดังชิดริมผิวแก้มจนขนลุกซู่ "กลัวข้อสัญญาที่เอาเปรียบ... หรือว่ากำลังกลัวว่าตัวเองจะแพ้เกมนี้ให้กับดิฉันกันแน่?" ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดต้นคอทำให้สมองของรินรดาช็อกไปชั่วขณะ เธอนิ่งอึ้ง ไม่ใช่เพราะจนมุม แต่เพราะสัมผัสใกล้ชิดที่จู่โจมอย่างไร้การป้องกันนี้มันทรงพลังเกินไป ร่างกายของเธอตอบสนองต่อความใกล้ชิดนั้นอย่างน่าละอาย หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เคมีระหว่างพวกเขามันทั้งอันตราย ร้อนแรง และดึงดูดกันอย่างประหลาดในเวลาเดียวกัน รินรดารวบรวมสติทั้งหมดที่เหลืออยู่ เธอหันขวับกลับมาเผชิญหน้า ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่เหลือเพียงไม่กี่เซนติเมตร ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีนิลที่พราวระยับด้วยความท้าทาย "ดิฉันไม่เคยกลัวอะไรทั้งนั้นค่ะ โดยเฉพาะผู้ชายที่ใช้เล่ห์เหลี่ยมเหนือตำรากฎหมายอย่างคุณ" เธอกัดริมฝีปากเบาๆ อย่างลืมตัว ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าเล็กน้อยแต่ยังคงไว้ซึ่งศักดิ์ศรี "และสัญญาฉบับนี้... ไม่มีทางผ่านมือดิฉันไปได้แน่ ถ้ายังมีข้อความหมกเม็ดพวกนี้อยู่" ธามจ้องมองริมฝีปากที่กำลังขยับพูดของเธอ สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นเข้มข้นขึ้นในพริบตา ความปรารถนาบางอย่างฉายวาบขึ้นในแววตาคมกริบราวกับเสือที่เจอเหยื่ออันโอชะ มือหนาเอื้อมออกไปช้าๆ ปลายนิ้วกร้านแตะลงบนแฟ้มเอกสารตรงหน้า แสร้งทำเป็นหยิบกระดาษ แต่จงใจปลายนิ้วเฉียดผ่านหลังมือเรียวของรินรดาที่วางอยู่บนโต๊ะอย่างจงใจ สัมผัสที่ผิวเนื้อกระทบกันส่งกระแสไฟแปลบปลาดยะเยือกวิ่งพล่านไปทั่วไขสันหลัง รินรดาสูดหายใจเข้าลึกโดยอัตโนมัติ เธอนัยน์ตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจกับความอาจหาญของเขา ธามโน้มใบหน้าลงกระซิบชิดริมฝีปากเธออีกครั้ง น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงดึงดูดที่ปฏิเสธไม่ได้ "งั้นเรามาพนันกันไหมล่ะครับ... ว่าคืนนี้ ก่อนที่พระอาทิตย์จะตกดิน ใครกันแน่ที่จะต้องเป็นฝ่ายยอมยกธงขาว" ในจังหวะที่รินรดากำลังจะอ้าปากตอกกลับด้วยถ้อยคำที่เจ็บแสบที่สุด เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะสามครั้งติดต่อกันอย่างเร่งรีบ ก่อนที่ประตูห้องประชุมจะถูกผลักเปิดออกโดยผู้ช่วยสาวหน้าตาตื่นตระหนก เอกสารซองสีน้ำตาลถูกยื่นเข้ามาพร้อมกับเสียงหอบหายใจ "คุณรินรดาคะ... ดิฉันเจอเอกสารลับชิ้นนี้หลุดมาจากห้องเซิร์ฟเวอร์ชั้นใต้ดินค่ะ มันคือบันทึกข้อตกลงลับระหว่างบริษัทของฝ่ายคุณธาม กับกลุ่มทุนสีเทาที่ถูกยกเลิกไปเมื่อสามเดือนก่อน... และในนั้นมีลายเซ็นของ..." รินรดารีบคว้าซองเอกสารนั้นขึ้นมาดึงกระดาษด้านในออกทันที สายตากวาดมองตัวอักษรบรรทัดแรกอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ลมหายใจของเธอจะสะดุดกึกเมื่อพบชื่อที่ปรากฏอยู่บนนั้น **ดวงตากลมโตตวัดกลับไปมองหน้าธามทันที ขณะที่รอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้าของชายหนุ่มได้เลือนหายไป เหลือเพียงแววตานิ่งสนิทที่ซ่อนความลับอันดำมืดไว้เบื้องหลัง...** ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในเกมธุรกิจสีเทานี้นะคะ