สกิลขยะที่ใครก็เมิน

เสียงเตือนสีแดงฉานกะพริบวาบสะท้อนบนม่านตาของเรย์ รัศมีวงแหวนเวทมนตร์เบื้องหน้ากำลังบิดเบี้ยวจนเกิดเสียงกรีดแหลมราวกับโลหะเสียดสีกัน บรรยากาศรอบตัวในห้องโถงหินอัคนีชั้นที่หนึ่งของดันเจี้ยนพันชั้นหนักอึ้งขึ้นในชั่วพริบตา ราวกับแรงโน้มถ่วงเพิ่มขึ้นเป็นสเท่าตัว ลูคัสที่ยืนกำขวานยักษ์อยู่ข้างกายถึงกับเข่าทรุดลงไปข้างหนึ่ง เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มใบหน้าคมเข้ม "เฮ้ เรย์... นายสัมผัสได้เหมือนฉันไหมวะ?" ลูคัสกัดฟันกรอด กล้ามเนื้อทุกมัดเกร็งเครียดจนเส้นเลือดปูดโปน ดวงตาเบิกโพงจ้องมองรอยแยกสีดำสนิทกลางอากาศที่กำลังขยายตัว "ไอ้ 'ภัยพิบัติ' บ้าอะไรเนี่ย มันยังไม่ถึงเวลาเปิดดันเจี้ยนชั้นลึกไม่ใช่เหรอ!" เรย์ไม่ได้ตอบทันที ใบหน้าเรียบเฉยราดด้วยความนิ่งสนิทตามแบบฉบับของเขา ดวงตาสีนิลคู่คมกวาดมองหน้าต่างระบบสีฟ้าที่รัวข้อความแจ้งเตือนเข้ามาไม่ขาดสาย เขายกมือขึ้นดันกรอบแว่นไร้ขอบเล็กน้อย ท่าทีสุขุมเยือกเย็นตัดกับความโกลาหลรอบตัวอย่างสิ้นเชิง "ใจเย็นๆ ลูคัส ความตื่นตระหนกไม่ได้ช่วยให้อายุขัยของเรายืนยาวขึ้นหรอกนะครับ" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับกำลังปรึกษาเรื่องดินฟ้าอากาศในยามบ่ายมากกว่าจะเผชิญหน้ากับหายนะระดับล้างบาง "[ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมระดับ SSS: 'ผู้กลกลืนกินมิติ' - สถานะ: กำลังแทรกแซงโค้ดหลักของระบบโลก!] [คำเตือนเด็ดขาด: ห้ามปะทะโดยตรง โอกาสรอดชีวิต 0.00% แนะนำให้ผู้เล่นวิ่งหนีสุดชีวิต... เอ๊ย! แนะนำให้เตรียมใจยอมรับความตายค่ะ!]" เสียงแจ้งเตือนจากไอรีส AI ผู้ช่วยสาวเจ้าปัญหาดังแทรกเข้ามาในโสตประสาท น้ำเสียงของเธอแม้จะพยายามดัดให้ราบเรียบเพื่อรักษามาดระบบ แต่ความสั่นเครือที่ปลายเสียงก็ฟ้องชัดเจนว่าเธอก็หวาดกลัวไม่แพ้กัน เรย์มุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย—รอยยิ้มจางๆ ที่มีเพียงไม่กี่คนในโลกเกมจะได้เห็น "วิ่งหนีเหรอไอรีส? ระบบจำลองนี้ไม่ได้ถูกออกแบบมาให้เราวิ่งหนีตั้งแต่แรกอยู่แล้ว... ดูโครงสร้างรอยแยกนั่นสิ มันไม่ได้กำลังพังทลาย แต่มันกำลัง 'เชื่อมต่อ'" เรย์ชี้ปลายนิ้วไปยังจุดศูนย์กลางของความมืดมิด ณ ที่ตรงนั้น อนุภาคข้อมูลนับล้านกำลังเรียงตัวกันอย่างสะเปะสะปะ แต่มันมีความถี่ที่สอดคล้องกับบางสิ่งบางอย่างที่เรย์เคยเห็นในโค้ดดิ้งต้นฉบับเมื่อสามปีก่อน โค้ดลับที่ซ่อนอยู่ใต้รากฐานของดันเจี้ยนพันชั้นนี้ "นายหมายความว่ายังไงวะ เรย์?" ลูคัสพยายามยันตัวลุกขึ้นยืนโดยใช้ขวานยักษ์เป็นไม้เท้าพยุง "แกจะบอกว่าไอ้ตัวประหลาดที่กำลังจะโผล่ออกมาเนี่ย... มันเป็นส่วนหนึ่งของระบบงั้นเหรอ?" "ไม่ใช่ส่วนหนึ่ง แต่มันคือ 'ช่องโหว่' ที่ถูกจงใจทิ้งไว้ต่างหาก" เรย์หันกลับมาเผชิญหน้ากับสหายร่วมรบ แววตาฉายประกายความมั่นใจอันน่าประหลาด "และในเมื่อมันเป็นช่องโหว่ มันก็ย่อมมีเงื่อนไขการทำงาน... ลูคัส นายจำตอนที่เราเลือกสกิลเริ่มต้นได้ไหม?" ลูคัสชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้ารับอย่างไม่เต็มใจนัก "จำได้สิ... ก็ตอนนั้นนายเลือก 'สกิลขยะ' ที่คนอื่นเขาหัวเยาะกันทั้งเซิร์ฟเวอร์นี่นา ใครมันจะไปบ้าเลือกสกิลไม่มีประโยชน์แบบนั้นกันล่ะ" ย้อนกลับไปเมื่อสองชั่วโมงก่อน ในหน้าต่างเลือกทักษะเริ่มต้นของผู้เล่นฝึกหัด ผู้คนนับหมื่นต่างแย่งชิงกันเลือกสกิลโจมตีรุนแรง เช่น 'ดาบเพลิงคลั่ง' หรือ 'หมัดอัสนีคำราม' ทว่าเรย์กลับเลื่อนผ่านสกิลระดับตำนานเหล่านั้นอย่างไร้เยื่อใย นิ้วเรียวยาวหยุดลงที่ช่องสุดท้าย—ช่องที่เต็มไปด้วยฝุ่นผงและเครื่องหมายคำถามสีแดง [ชื่อทักษะ: การคำนวณความน่าจะเป็นของความผิดพลาด (Probability of Error Calculation)] [ระดับ: ไร้ระดับ (Unranked)] [คำอธิบาย: สกิลที่ไม่สามารถสร้างความเสียหายใดๆ ได้ ไม่มีการเติบโต และถูกบันทึกว่าเป็นบั๊กของระบบที่ตกค้างจากการพัฒนาเวอร์ชัน 1.0 ผู้ใช้จะสามารถมองเห็นเพียงเปอร์เซ็นต์ความน่าจะเป็นที่ระบบจะทำงานผิดพลาดในพื้นที่รอบตัวเท่านั้น] ไม่มีใครอยากเสียโควตาสกิลเริ่มต้นให้กับสิ่งไร้ค่านี้ เรย์คือคนเดียวในประวัติศาสตร์สามร้อยปีของเกมนี้ที่เลือกมัน และในตอนนี้... วินาทีที่ภัยพิบัติกำลังมาเยือน สกิลที่ถูกตราหน้าว่าขยะชิ้นนั้นกำลังส่องแสงสีทองเรืองรองขึ้นอย่างเงียบเชิญ "สำหรับคนอื่น มันคือขยะเพราะพวกเขาใช้มันเพื่อการต่อสู้" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่มั่นคง ดวงตาสีนิลสะท้อนแสงสีฟ้าจากหน้าต่างระบบที่รัวเร็วยิ่งกว่าเดิม "แต่สำหรับผม... มันคือแผนที่นำทาง" เรย์ก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ท่ามกลางแรงกดดันมหาศาลที่พร้อมจะบดขยี้กระดูกทุกชิ้นในร่างกาย เขายกมือซ้ายขึ้นวาดกลางอากาศ หน้าต่างข้อมูลนับร้อยหน้าต่างดีดพุ่งออกมาเรียงรายเป็นรูปทรงเรขาคณิตที่ซับซ้อน "ไอรีส ดึงข้อมูลความหนาแน่นของมานาในรัศมีสิบเมตรนี้มาทั้งหมด เดี๋ยวนี้" "[รับทราบค่ะ... บ้าจริง! ข้อมูลกำลังไหลทะลัก ระบบประมวลผลกำลังจะโอเวอร์โหลดแล้วนะเรย์!]" ไอรีสโหลนเสียงร้องโวยวายผ่านระบบสื่อสาร แต่เรย์หาได้สนใจไม่ สมองอันเฉียบคมของเขาทำงานด้วยความเร็วสูงยิ่งกว่าซูเปอร์คอมพิวเตอร์ สายตาไล่อ่านตัวเลขร้อยแปดพันเก้าที่วิ่งผ่านไปมาด้วยความเร็วดุจพายุ ลูคัสมองเพื่อนสนิทด้วยความทึ่ง แม้จะร่วมเป็นร่วมตายกันมาหลายสนามรบ แต่เขาก็ยังคงอดประหลาดใจไม่ได้ทุกครั้งที่เห็นเรย์อยู่ในโหมดนี้ ความนิ่งสงบราวกับไม่เกรงกลัวต่อความตายทำให้เรย์ดูคล้ายกับปีศาจผู้ควบคุมเกม มากกว่าจะเป็นมนุษย์ธรรมดา "เจอแล้ว..." เรย์พึมพำเบาๆ ปลายนิ้วเรียวยาวกดลงไปบนอากาศว่างเปล่า ณ จุดอับสายตาที่ไม่มีใครมองเห็น บริเวณรอยแยกมิติกำลังสั่นกระเพื่อมอย่างรุนแรง เสียงคำรามต่ำๆ ดังเล็ดลอดออกมาจากความมืดมิด ราวกับอสูรกายยักษ์กำลังจะก้าวเท้าพ้นธรณีประตู "[คำเตือน: สิ่งมีชีวิตรหัส '00-Abyss' กำลังจะปรากฏตัวใน... 3... 2... 1...]" "ลูคัส" เรย์เอ่ยเรียกเสียงเรียบ โดยไม่ละสายตาจากหน้าจอข้อมูล "เตรียมขวานของนายให้พร้อม... เราจะไป 'ต้อนรับ' แขกที่ไม่ได้รับเชิญคนนี้กันหน่อย" "หึ รอคำนี้มานานแล้วเว้ย!" ลูคัสฉีกยิ้มกว้าง แววตาสายต่อสู้ลุกโชนขึ้นด้วยความกระหายเลือด พลังงานสีแดงฉานแผ่พุ่งออกมาจากร่างกายของนักรบคลั่ง บด ทว่า ก่อนที่เสียงคำรามของอสูรกายเบื้องหน้าจะระเบิดออก รอยแยกมิติกลับกระตุกอย่างรุนแรง ตัวเลขเปอร์เซ็นต์ความน่าจะเป็นบนหน้าจอของเรย์ก็พุ่งพรวดขึ้นจาก 0.01% เป็น 99.99% ในพริบตาเดียว! เรย์หรี่ตาลงเล็กน้อยเมื่อเห็นตัวเลขสุดท้ายที่ปรากฏขึ้นบนหน้าต่างระบบ—ตัวเลขที่ทำให้แม้แต่เกมเมอร์ผู้ไร้ความรู้สึกเช่นเขาต้องชะงักงัน "[ประกาศจากระบบลับ: ตรวจพบผู้บุกรุกคนที่สาม... และเขากำลังยืนอยู่ข้างหลังคุณ]" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "จอมเวทไร้นาม" เสมอมานะครับ