การพบกันโดยบังเอิญกับนักรบสมองกล้าม

เสียงคำรามสะท้านแผ่นดินดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับแรงสั่นสะเทือนที่ส่งตรงจากพื้นหินปูนเบื้องล่าง จนทำให้ฝุ่นผงร่วงหล่นลงมาจากเพดานหินย้อยของดันเจี้ยนชั้นที่สาม "โฮกกกกก!" เงาร่างมหึมาของ 'ออร์คคชสาร' (Orc Behemoth) สูงเกือบสามเมตร กล้ามเนื้อเต็มไปด้วยมัดกล้ามสีเขียวเข้มพองโตจนเส้นเลือดปูดโปน มือขวาถือกระบองหนามเหล็กกล้าที่อาบไปด้วยคราบเลือดสดๆ มันกำลังเหวี่ยงอาวุธในมือเข้าใส่เป้าหมายเบื้องหน้าด้วยความบ้าคลั่ง และเป้าหมายนั้น... คือชายหนุ่มร่างยักษ์ในชุดเกราะเหล็กขึ้นสนิม ที่ตอนนี้กำลังใช้ดาบใหญ่สองมือยันรับการโจมตีเอาไว้สุดแรงเกิด *เคร้ง! ปรัง!* แรงปะทะมหาศาลทำให้พื้นหินใต้ฝ่าเท้าของชายหนุ่มแตกละเอียดเป็นรัศมีวงกว้าง เม็ดเหงื่อเม็ดใหญ่ผุดพรายเต็มใบหน้าคมเข้มที่บิดเบี้ยวด้วยความเค้นหนัก ลูคัสกัดฟันกรอดจนกรามแทบแตก แขนทั้งสองข้างสั่นระริกราวกับจะรับภาระต่อไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว "ให้ตายสิ! แรงควายชะมัดตัวบ้าเอ้ย!" ลูคัสคำรามลั่นในลำคอ ขณะที่ออร์คคชสารส่งเสียงหัวเราะเยาะในลำคอแล้วง้างกระบองเตรียมฟาดลงมาเป็นครั้งที่สอง ซึ่งเป็นจังหวะตายที่ต่อให้หลบได้ก็ต้องบาดเจ็บสาหัสอย่างแน่นอน ทว่า... ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง *ฟึบ!* ประกายแสงสีฟ้าจางๆ พาดผ่านอากาศอย่างรวดเร็วดั่งสายฟ้าแลบ ไร้ซึ่งเสียงกู่ร้องคำราม ไร้ซึ่งความลังเลใดๆ ทั้งสิ้น เรย์ก้าวเท้าออกไปเพียงสามก้าว ร่างเพรียวบางในชุดคลุมนักเวทสีดำสนิทปรากฏตัวขึ้นเบื้องหลังของออร์คคชสารราวกับภูตผี ดวงตาส่งประกายเรียบนิ่งไร้ความรู้สึก ใบหน้ายังคงรักษาเอกลักษณ์ความหน้าตายไว้อย่างเหนียวแน่น ราวกับสิ่งที่เขากำลังเผชิญหน้าอยู่ไม่ใช่สัตว์ประหลาดระดับมินิบอส แต่เป็นเพียงปัญหาคณิตศาสตร์ข้อหนึ่งที่แก้ได้ด้วยกระดาษทดแผ่นเดียว [วิเคราะห์เป้าหมาย: ออร์คคชสาร (Elite Monster)] [จุดอ่อน: เส้นประสาทบริเวณข้อพับเข่าซ้าย และต่อมรับความรู้สึกใต้กกหูขวา] [แนะนำ: ใช้เวทมนตร์ธาตุดินแทรกแซงการทรงตัว ก่อนส่งกระแสมานานุภาพต่ำตัดผ่านเส้นประสาท] เสียงแจ้งเตือนจากไอรีสดังก้องขึ้นในโสทประสาท แต่นั่นเป็นเพียงข้อมูลยืนยันสิ่งที่เรย์คำนวณเสร็จสิ้นไปก่อนหน้านี้แล้วถึงสามวินาที นิ้วเรียวยาวชี้ออกไปเบื้องหน้าอย่างไร้ซุ่มเสียง วงเวทย์สีทองคำขาวขนาดเท่าฝ่ามือปรากฏขึ้นกลางอากาศ *เปรี้ยง!* กระแสไฟฟ้าแรงดันสูงพุ่งทะลวงเข้าใส่จุดอ่อนใต้กกหูขวาของออร์คคชสารอย่างแม่นยำราวกับจับวาง มันไม่ใช่เวทมนตร์โจมตีวงกว้างที่ทรงพลังเสียงดังสนั่น แต่มันคือการแทรกแซงระบบประสาทโดยตรงด้วยความแม่นยำระดับไมครอน ออร์คคชสารชะงักกึก ร่างกายมหึมาเกิดอาการกระตุกเกร็งอย่างรุนแรง ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนกเพราะระบบประสาทส่วนกลางถูกช็อตชั่วขณะ แรงเหวี่ยงที่กำลังจะปลิดชีพลูคัสจึงหยุดชะงักลงกลางอากาศอย่างกะทันหัน "จังหวะนี้แหละไอ้ทึ่ม!" เรย์เอ่ยปากพูดขึ้นเป็นประโยคแรก น้ำเสียงเรียบเรื่อยไร้อารมณ์ แต่กลับทรงพลังพอที่จะเรียกสติของนักรบสมองกล้ามให้ตื่นตัวขึ้นได้ทันที "โอ้โห! มาถูกเวลาจริงๆ เว้ยสหาย!" ลูคัสไม่มีเวลาถามว่าเรย์โผล่มาจากไหน ดวงตาสวาทประกายความบ้าคลั่งแห่งการต่อสู้ขึ้นมาอีกครั้ง กล้ามเนื้อทั่วร่างเกร็งตัวจนปูดโปนยิ่งกว่าเดิม พลังมานาธาตุไฟสีแดงฉานพวยพุ่งทะลักออกจากตัวดาบใหญ่ราวกับลาวาเดือด *เคล้ง! โครมคราม!* ดาบใหญ่ฟันฉับเข้าที่ลำตัวของออร์คคชสารอย่างเต็มแรง แรงระเบิดจากสกิล 'คลื่นเพลิงคลั่ง' ผสานกับแรงเหวี่ยงมหาศาลส่งผลให้ร่างหนากว่าสามร้อยกิโลกรัมปลิวหวือลอยละลิ่วไปกระแทกกับผนังถ้ำด้าน จนหินผาพังถล่มลงมาทับถมร่างของมันจนมิด ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ มีเพียงเสียงหอบหายใจอย่างเหนื่อยล้าของลูคัสที่ดังสะท้อนไปทั่วบริเวณ ลูคัสทิ้งตัวลงนั่งคุกเข่ากับพื้น ใช้ดาบยันร่างตัวเองไว้ไม่ให้ล้มลงไปนอนกองกับดิน เขากวาดสายตามองรอบตัวด้วยความทึ่ง ก่อนจะหันมามองเด็กหนุ่มหน้าตายที่ยืนปัดฝุ่นตามชายเสื้ออย่างไร้ความเดือดร้อน "ให้ตายเถอะ... นายนี่มันปีศาจชัดๆ" ลูคัสหัวเราะร่าออกมาเสียงดัง ทั้งที่เนื้อตัวเต็มไปด้วยแผลฟกช้ำ "ถ้าไม่ได้นายเมื่อกี้ ป่านนี้ฉันคงกลายเป็นปุ๋ยอยู่ใต้กระบองเจ้าตัวนั้นไปแล้ว ขอบใจมากนะสหาย... ว่าแต่ นายชื่ออะไรนะ?" เรย์ชำเลืองมองอีกฝ่ายด้วยหางตาเล็กน้อย ก่อนจะเก็บไม้เท้าเวทมนตร์เข้าสู่ช่องเก็บของมิติ "เรย์... และฉันไม่ได้ช่วยนายเพราะอยากเป็นเพื่อน แต่เกะกะสายตาเวลาฉันจะเดินผ่านต่างหาก" เรย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบตามเคย พร้อมกับเดินเลยผ่านร่างของลูคัสไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่นักรบสมองกล้ามกลับหัวเราะชอบใจหนักกว่าเดิม เขารีบดีดตัวลุกขึ้นยืนแล้ววิ่งเหยาะๆ ตามหลังเด็กหนุ่มไปติดๆ แบบไม่เกรงใจ "ฮ่าๆๆ ปากแข็งซะJต! พูดจาแบบนี้แหละถูกใจฉันนัก!" ลูคัสตบบ่าเรย์เสียจนร่างเพรียวเซไปเล็กน้อย "ในเมื่อช่วยชีวิตกันไว้แล้ว แถมฝีมือระดับนี้... ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ฉัน 'ลูคัส' คนนี้ขอฝากเนื้อฝากตัวเป็นคู่หูร่วมเป็นร่วมตายกับนายในดันเจี้ยนนี้ด้วย!" เรย์หยุดเดินกựกตวาดหันไปมองมือใหญ่ที่วางอยู่บนบ่าของตนเอง ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างเหนื่อยหน่าย เขารู้ดีว่าคนประเภทลูคัสนั้นสลัดไม่หลุดง่ายๆ ยิ่งห้ามก็ยิ่งตามตื๊อ และในสถานการณ์ที่ดันเจี้ยนชั้นลึกเริ่มมีความซับซ้อนเกินกว่าจะฉายเดี่ยว การมีตัวแทงค์ (Tank) ระดับแนวหน้าที่ต่อให้สมองจะมีแต่กล้ามเนื้อแต่ก็มีความอึดถ่านไฟเก่าเปี่ยมล้น ก็ไม่ใช่ตัวเลือกที่แย่นักในการประหยัดทรัพยากร "ตามใจ... แต่อย่ามาเกะกะเวลาฉันคำนวณเส้นทางก็พอ" เรย์เอ่ยอนุญาตสั้นๆ [ระบบทำการบันทึกข้อมูล: ปาร์ตี้ 'คู่หูสุดประหลาด' ถูกสร้างขึ้นสำเร็จ] [สถานะความสัมพันธ์: เรย์ & ลูคัส (ความเชื่อใจระดับต้น)] [ปลดล็อกสกิลประสาน: 'เหล็กกล้ากับคมมีด' (Iron & Blade Combo)] เสียงแจ้งเตือนจากไอรีสเด้งขึ้นมาในหัว พร้อมกับอินเทอร์เฟซหน้าต่างปาร์ตี้ที่แสดงผลค่าสถานะของทั้งสองคนเชื่อมต่อกัน ลูคัสฉีกยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาวสะอาด กำหมัดแน่นด้วยความฮึกเหิม "วางใจได้เลยสหาย! เรื่องบู๊ล้างผลาญปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉันเอง นายมีหน้าที่แค่ชี้เป้าก็พอ!" เรย์พยักหน้ารับน้อยๆ ก่อนจะหันกลับไปมองเบื้องหน้า ทางเดินหินแคบๆ ที่ทอดยาวลงสู่ดันเจี้ยนชั้นที่สี่ บรรยากาศรอบข้างเริ่มเปลี่ยนเป็นความมืดสนิท อุณห็ภูมิลดฮวบลงจนเกิดไอสีขาวจากลมหายใจ กลิ่นอายความกดดันระดับสูงแผ่ซ่านออกมาจากความมืดมิดเบื้องล่าง ราวกับมีบางสิ่งบางอย่างกำลังรอคอยการมาเยือนของพวกเขาอยู่ ทว่า ทันใดนั้นเอง... ดวงตาเรียบนิ่งของเรย์ก็ต้องหรี่แคบลง เมื่อหน้าจอระบบสีฟ้าที่ควรจะแสดงแผนที่ชั้นที่สี่ กลับปรากฏข้อความเตือนสีแดงฉานขึ้นมาขัดจังหวะด้วยตัวอักษรที่กระพริบถี่รัว [คำเตือนระดับวิกฤต: ตรวจพบความผิดปกติของโครงสร้างดันเจี้ยนชั้นที่ 4] [ระบบกำลังถูกแทรกแซงจากสิ่งแปลกปลอมภายนอก...] [คำเตือน: สิ่งที่กำลังรอพวกท่านอยู่เบื้องล่าง... ไม่ใช่มอนสเตอร์ในระบบดั้งเดิม แต่คือ...] ข้อความบนหน้าจอดับวูบลงพร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดัง *ปี๊บ* ยาวนานติดต่อกันสามครั้ง ความมืดเบื้องหน้าบิดเบี้ยวเป็นเกลียวคลื่น ก่อนที่กลิ่นอายอันคุ้นเคยและน่าสะพรึงกลัวจะลอยโชยออกมาจากความว่างเปล่า พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ก้าวขึ้นมาจากบันไดขั้นสุดท้าย *ตึง... ตึง... ตึง...* ลูคัสที่เมื่อครู่ยังร่าเริง ถึงกับหุบยิ้มฉับพลัน ใบหน้าคมเข้มตึงเครียดขึ้นมาทันที เขายกดาบใหญ่ขึ้นตั้งรับอัตโนมัติเมื่อสัมผัสได้ถึงจิตสังหารที่แผ่พุ่งออกมาจากความมืด "เรย์... นั่นมันไม่ใช่เสียงของพวกกิ้งก่าหรือออร์คแน่ๆ" ลูคัสกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ เรย์ไม่ได้ตอบคำถาม เขาก้าวเท้าถอยหลังครึ่งก้าวเพื่อตั้งหลัก ดวงตาสีดำสนิทสะท้อนภาพเงาร่างหนึ่งที่ค่อยๆ ก้าวพ้นจากม่านหมอกแห่งความมืดออกมา... ร่างนั้นสวมชุดเกราะอัศวินสีเงินยวงที่เต็มไปด้วยรอยขีดข่วนแห่งกาลเวลา ทว่าสิ่งที่ทำให้เรย์ถึงกับต้องขมวดคิ้วมุ่นเป็นครั้งแรกในรอบสามวัน คือดาบในมือของอัศวินปริศนา... มันคือดาบเล่มเดียวกับที่เรย์เคยใช้เมื่อชาติภพก่อน "ยินดีต้อนรับสู่บททดสอบที่แท้จริง... ผู้เล่นรหัส 001" เสียงแหบพร่าและเย็นเยียบดังลอดออกมาจากหมวกเหล็กปิดหน้าของอัศวินปริศนาผู้นั้น โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ!