การปรากฏตัวของตัวจี๊ด

“มีอะไรครับ คุณมีนารา?” ประโยคคำถามที่หลุดออกจากริมฝีปากของกรณ์ในตอนท้ายของวันทำงานอันแสนวุ่นวาย ไม่ได้เป็นเพียงแค่การทักทายตามมารยาท แต่เป็นรอยร้าวเล็กๆ ที่ถูกกระแทกด้วยเสียงหัวเราะใสๆ ของผู้หญิงอีกคนที่ก้าวเข้ามาในพื้นที่ของเขาและเธออย่างไร้รอยต่อ รสาที่กำลังเก็บแท็บเล็ตและม้วนแบบแปลนลงกระบอกหนังสีดำ ชะงักมือทันทีเมื่อได้ยินเสียงส้นสูงกระทบพื้นหินขัดของสำนักงานออกแบบ เธอยืดตัวขึ้นช้าๆ ปรายตามองไปยังต้นเสียงที่มีชื่อว่า ‘มีนารา’ รุ่นพี่สาวสวยสุดเปรี้ยวจากวงการอสังหาริมทรัพย์ระดับท็อป ที่กำลังเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มมั่นใจและถุงกระดาษแบรนด์ดังในมือ “มีนาก็แค่เอาขนมเจ้าดังมาฝากกรณ์ค่ะ พอดีผ่านมาแถวนี้แล้วนึกถึงโปรเจกต์รีสอร์ทที่เราคุยค้างไว้เมื่อวาน... อ้าว รสา มัณฑนากรคนเก่งก็ยังอยู่เหรอคะเนี่ย นึกว่ากลับไปสวีทกับหนุ่มที่ไหนแล้วซะอีก” มีนาราเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงหวานหยด ยักคิ้วให้รสาเล็กน้อยแบบคนที่ถือไพ่เหนือกว่าในเชิงสังคม รสาแค่นยิ้มมุมปาก เปลือกตาขยับขึ้นเล็กน้อยอย่างนึกหมั่นไส้กับคำว่า ‘เราคุยค้างไว้’ ที่อีกฝ่ายจงใจเน้นเสียงหนักหน่วง เธอเกลียดที่สุดคือพวกผู้หญิงที่ชอบตีเนียนทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของพื้นที่ส่วนตัวของคนอื่น โดยเฉพาะกับผู้ชายหน้าตายอย่างกรณ์ที่ทำตัวราวกับรูปปั้นน้ำแข็ง แต่กลับยืนนิ่งให้ผู้หญิงคนนี้เข้าประชิดตัวในระยะไม่ถึงหนึ่งไม้บรรทัด “พอดีฉันเป็นคนรับผิดชอบงานสูงค่ะคุณมีนารา งานไม่เสร็จไม่ยอมทิ้งให้ใครมานั่งเคลียร์แก้ปัญหาเฉพาะหน้าให้หรอกนะคะ” รสาตอบกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่คมกริบชนิดที่กรีดลงบนเนื้อได้โดยไม่ต้องใช้มีด เธอกวาดตามองชุดเดรสเข้ารูปสีแดงเพลิงของมีนาราแวบหนึ่งก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอ “อีกอย่าง... หน้าที่ออกแบบภายในมันเป็นของฉัน ถ้ามีอะไรต้องคุยเกี่ยวกับโปรเจกต์รีสอร์ท รบกวนติดต่อผ่านฉันโดยตรงจะดีกว่านะคะ เกรงใจว่าคุณกรณ์เขาจะจำรายละเอียดพวกสเปกวัสดุหรือโทนสีภายในไม่ได้น่ะค่ะ” กรณ์ที่ยืนอยู่หลังโต๊ะทำงานขยับตัวเล็กน้อย ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาหันกลับมามองรสาด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก มุมปากหยักลึกกระตุกขึ้นนิดหนึ่งก่อนจะจางหายไปอย่างรวดเร็ว เขารู้ดีว่ามัณฑนากรสาวปากเก่งตรงหน้ากำลังใช้โหมด ‘พ่นไฟ’ ใส่แขกที่ไม่ได้รับเชิญทางอ้อม และที่สำคัญ... เธอกำลังหึงเขาแบบไม่เนียนเอาเสียเลย “เรื่องวัสดุภายใน คุณรสาไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ เพราะมีนากับกรณ์เราคุยกัน ‘ลึกซึ้ง’ มากกว่าแค่เรื่องบล็อกสีหรือชนิดของกระเบื้องอยู่แล้ว... ใช่ไหมคะกรณ์?” มีนาราหันไปส่งสายตาหวานเชื่อมให้สถาปนิกหนุ่ม พร้อมกับยื่นมือเรียวไปแตะที่แขนเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนของเขาอย่างถือวิสาสะ รสาเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง หัวใจข้างซ้ายกระตุกวูบอย่างหงุดหงิดแบบไร้เหตุผล เธอตวัดสายตากลับไปมองที่กรณ์ รอคอยปฏิกิริยาจากเขาอย่างใจจดใจจ่อ หากตาหน้านิ่งนี่ปัดมือออกหรือถอยหนี เธอยังพอจะใจชื้นขึ้นมาบ้าง แต่ถ้าเขาปล่อยให้ผู้หญิงคนนั้นแตะเนื้อต้องตัวตามใจชอบ... แม่จะม้วนแบบแปลนฟาดหัวคนตัวสูงสักทีฐานหมั่นไส้! ทว่ากรณ์กลับทำสิ่งที่ทำให้รสาต้องตวัดสายตาขวับด้วยความไม่พอใจยิ่งกว่าเดิม เขาไม่ได้ปัดมีนาราออกทันที แต่เบี่ยงตัวหลบเล็กน้อยด้วยท่าทีสุภาพตามมารยาททางธุรกิจ ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ “ขอบคุณสำหรับขนมครับคุณมีนารา แต่เรื่องงานรีสอร์ท ผมคิดว่าเราตกลงขอบเขตกันชัดเจนแล้วว่าให้ประสานงานผ่านหัวหน้าทีมมัณฑนากรอย่างคุณรสาจะเป็นระบบที่สุดครับ ผมไม่อยากให้งานข้ามขั้นตอนจนเกิดความผิดพลาด” คำปฏิเสธที่สุภาพแต่ไร้เยื่อใยทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของมีนาราชะงักไปนิดหนึ่ง เธอหัวเราะกลบเกลื่อนความเก้อเขิน “กรณ์ก็ยังเป็นคนจริงจังกับงานเหมือนเดิมเลยนะคะ งั้นมีนาไม่กวนแล้ว... ไว้พรุ่งนี้เราไปดูหน้างานด้วยกันนะ” พูดจบเธอก็หันมาส่งยิ้มให้รสาอีกครั้งก่อนจะหมุนตัวเดินส้นสูงออกไปจากห้องทำงานด้วยความมั่นใจ ปึง! เสียงประตูกระจกปิดลงเบาๆ แต่บรรยากาศภายในห้องกลับอึมครึมและร้อนระอุขึ้นมาทันที รสาตวัดกระบอกใส่แบบลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่นจนกรณ์ต้องเลิกคิ้วมอง มัณฑนากรสาวกอดอกแน่น เชิดหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่มตรงๆ อย่างไม่เกรงกลัว “ค่ะ! ขอบเขตชัดเจนมากนะคะ ‘คุยกันลึกซึ้ง’ เสียจนฉันเกรงใจไม่อยากขัดจังหวะการทำงานระดับพรีเมียมของคุณเลยจริงๆ สถาปนิกกิตติภัทร” รสาประชดเสียงสูง รอยยิ้มหวานหยดที่เคลือบด้วยพิษงูถูกส่งให้เขาเต็มๆ กรณ์ถอนหายใจเบาๆ เขาเดินอ้อมโต๊ะทำงานเข้ามาใกล้ขึ้นทีละก้าว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางปะปนกับกลิ่นกระดาษและกาแฟคั่วบดลอยเข้ามารบกวนประสาทสัมผัสของเธอจนรสาต้องผถดถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว แต่แผ่นหลังกลับชนเข้ากับชั้นวางโมเดลสถาปัตยกรรมเสียแล้ว “หึงเหรอครับ?” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามตรงๆ ไม่มีอ้อมค้อม ดวงตาคมกริบก้มลงมองใบหน้าเนียนที่ตอนนี้แดงก่ำด้วยความโกรธ (หรือความเขินที่เจ้าตัวไม่ยอมรับ) “ใคร? ฉันเนี่ยนะหึงคุณ! ฝันไปเถอะค่ะสถาปนิกน้ำแข็ง! ฉันแค่รำคาญที่ลูกค้ารyทำให้โปรเจกต์มันไขว้เขวต่างหาก งานฉันจะเสียเพราะความเยินยอไร้สาระพวกนั้น!” รสาเถียงเสียงแข็ง เชิดหน้าขึ้นสู้สายตาดุๆ ที่โน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน “เหรอครับ...” กรณ์ยื่นมือข้างหนึ่งไปค้ำขอบชั้นวางโมเดลไว้ กักตัวเธอให้อยู่ในอ้อมแขนโดยปริยาย ร่างสูงโน้มใบหน้าลงมาจนรสาต้องกลั้นหายใจ “แต่ผมไม่ได้กลิ่นความรำคาญจากคุณเลยนะรส... ผมได้กลิ่นความหึงลอยมาไกลถึงโต๊ะทำงานผมแน่ะ” “คุณกรณ์! ถอยไปเลยนะ ฉันจะกลับบ้าน!” รสาใช้มือดันอกกว้างของเขา แต่คนตัวใหญ่กลับนิ่งราวกับกำแพงคอนกรีตเสริมเหล็ก แถมยังขยับเข้ามาใกล้จนแทบไม่มีช่องว่างระหว่างกัน จังหวะที่หัวใจของรสาเต้นรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ประตูห้องทำงานที่ถูกปิดสนิทไปเมื่อครู่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้เสียงเตือน พร้อมกับเสียงกวนๆ ของตรีภพที่ดังแทรกขึ้นมา “เฮ้ย กรณ์... ลืมบอกว่า... อุ๊บ!” ตรีภพเบิกตากว้าง อ้าปากค้าง มองภาพสถาปนิกหนุ่มมาûอดกักมัณฑนากรสาวปากเก่งไว้ติดกำแพงในระยะประชิด ชนิดที่ปลายจมูกแทบจะแตะกันอยู่รอมร่อ กรณ์ชะงักเล็กน้อย แต่ยังคงไม่ยอมถอยห่าง เขากวาดสายตาเรียบนิ่งไปมองเพื่อนสนิทที่ทำหน้าเหวอ ก่อนจะกระซิบบอกรสาสั้นๆ ด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำที่ข้างใบหู “เรื่องของเรายังเคลียร์ไม่จบนะครับ... รสา” ขอบคุณที่ติดตามอ่านและสนับสนุนกันเสมอนะคะ เอมเมอรัลด์อายส์