อาการหึงแบบฉบับคนซึน

“ถ้าสถาปนิกที่นี่ดูแลงานละเอียดได้ไม่เท่ารอยยิ้มของคุณ รสา ผมว่าผมคงต้องพิจารณาขอเปลี่ยนตัวคนคุมหน้างานแล้วล่ะครับ” คำพูดกึ่งหยอกกึ่งขายขนมจีบของ ‘แทน’ สถาปนิกรุ่นน้องในทีมโปรเจกต์รีสอร์ท ไม่ได้ทำให้รสาหวั่นไหว แต่สิ่งที่ทำให้ลมหายใจเธอสะดุด คือเงาสะท้อนในกระจกบานใหญ่ข้างหลังตัวเธอต่างหาก ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเทาชาร์โคลที่ดูเนี้ยบกริบไร้ที่ติ ยืนกอดอกพิงกรอบประตูห้องประชุมอยู่ตรงนั้น นัยน์ตาคู่คมดุจน้ำแข็งขั้วโลกกำลังจ้องเขม็งมาที่พวกเขา รัศมีความกดอากาศต่ำแผ่ซ่านจนคนในห้องพากันก้มหน้าก้มตาทำงานราวกับกลัวความผิด “พูดอะไรของคุณน่ะแทน งานก็คืองานค่ะ อย่าเอาเรื่องส่วนตัวมาปน” รสาตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เธอแสร้งหมุนตัวกลับไปเก็บพิมพ์เขียวบนโต๊ะ แต่จังหวะนั้นเอง เธอก็สบเข้ากับดวงตาคู่คมของกรณ์ที่หรี่ลงอย่างไม่สบอารมณ์ “งานหรือครับ?” กรณ์ก้าวเข้ามาหาด้วยจังหวะการเดินที่หนักแน่นมั่นคง “ผมว่าที่นี่ไม่มีพื้นที่สำหรับ 'งาน' ของคนที่เอาแต่ยืนหยัดจีบกันนะคุณรสา” “คุณกรณ์...” แทนชะงักไปเล็กน้อย พยายามรักษามาดสถาปนิกหนุ่มผู้มั่นใจ “ผมแค่ทักทายคุณรสาตามประสาคนร่วมงานที่ชื่นชมกัน ไม่เห็นต้องซีเรียสขนาดนั้นเลยนี่ครับ” “ชื่นชม?” กรณ์เลิกคิ้วข้างหนึ่ง มุมปากกระตุกขึ้นเป็นยิ้มที่ไม่มีความอบอุ่นแม้แต่นิด “ถ้าอยากชื่นชมผลงาน ก็ไปจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์นั่นเถอะครับ อย่ามาจ้องหน้ามัณฑนากรของผม มันเสียเวลา” รสาขมวดคิ้วฉับ เธอไม่ใช่สิ่งของที่ใครจะมาถือครองด้วยคำว่า 'ของผม' แบบนั้น “คุณพูดจาเพ้อเจ้ออะไรของคุณน่ะคะกรณ์ ฉันดูแลงานตรงนี้ได้ คุณไปดูงานส่วนตัวของคุณไปเลยไป!” “งานส่วนตัวของผมก็คือการคุมลูกน้องไม่ให้หลงระเริงกับคำหวานของผู้ชายอื่น... นั่นแหละงานหลัก” เขาจงใจเน้นเสียงต่ำ ก้าวเข้ามาประชิดตัวรสาจนเธอต้องถอยหลังไปชนโต๊ะทำงาน กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวู้ดดี้เย็นๆ ที่คุ้นเคยโอบล้อมเธอไว้จนหัวใจเต้นผิดจังหวะ ท่ามกลางความตึงเครียดที่แทบจะจุดไฟได้นั้น เสียงหัวเราะหึๆ ของตรีภพก็ดังขึ้นจากมุมห้อง เขาที่ยืนพิงเสาดูเหตุการณ์อยู่นานปรี่เข้ามาตบไหล่เพื่อนสนิทเบาๆ “โอ้โห กรณ์ เพื่อนรัก... กลิ่นส้มเปรี้ยวหกเต็มออฟฟิศเลยนะเนี่ย” ตรีภพยักคิ้วให้รสาที่กำลังยืนเม้มปากแน่น “คุณรสาครับ อย่าถือสาคนปากร้ายใจปลาซิวเลยครับ จริงๆ แล้วเขาก็แค่... หวงก้างตามประสาสถาปนิกหน้าตายที่ไม่รู้จักวิธีพูดจาดีๆ กับคนที่ตัวเองแคร์” “ใครแคร์!” กรณ์ตวาดกลับเสียงเข้ม หน้าคมคายขึ้นสีระเรื่ออย่างปิดไม่มิด “อ๋อ ไม่แคร์เหรอครับ งั้นเมื่อเช้าใครกันนะที่ถามผมว่า 'ไอ้เด็กนั่นมันใคร ทำไมต้องมายืนใกล้รสาขนาดนั้น' ตั้งสามรอบ?” ตรีภพไม่หยุดแค่นั้น เขากลั้นขำจนตัวสั่น รสาเงยหน้ามองกรณ์ทันที ดวงตากลมโตเป็นประกายวาววับ “ถามงั้นเหรอคะ?” “มัน... มันเป็นสัญชาตญาณของการบริหารงาน” กรณ์เสมองไปทางอื่น ใบหูของเขาแดงก่ำจนเห็นได้ชัด “ในฐานะหัวหน้าทีม ผมมีสิทธิ์ตรวจสอบความสัมพันธ์ของพนักงานเพื่อไม่ให้เกิดผลกระทบต่อโปรเจกต์” “แถ!” รสาแค่นยิ้ม เธอขยับเข้าไปใกล้จนได้ยินเสียงลมหายใจของเขา “ถ้าเป็นห่วงโปรเจกต์ ทำไมต้องมองจิกแทนเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อด้วยล่ะคะ หรือจริงๆ แล้ว... ที่คุณบอกว่าเรื่องของเรายังเคลียร์ไม่จบเมื่อวาน มันเป็นเพราะเรื่องนี้?” กรณ์ชะงักไปจังหวะหนึ่ง เขาก้มลงสบตารสาด้วยแววตาที่เปลี่ยนจากความโกรธเป็นความลุ่มลึกที่ยากจะอ่านออก “ถ้าผมบอกว่าผมหึง... คุณจะเลิกยิ้มให้ไอ้เด็กนั่นไหมล่ะ?” ประโยคนั้นทำเอาบรรยากาศในห้องเงียบกริบราวกับถูกกดปุ่มหยุดเวลา แทนที่ยืนอึ้งอยู่ทำตัวไม่ถูกรีบขอตัวเดินเลี่ยงออกไปข้างนอกทันที เหลือเพียงความเงียบที่มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามของรสา “คุณบ้าไปแล้วหรือไง” รสากระซิบ เสียงของเธอเริ่มสั่น “ใช่ ผมบ้า” กรณ์ยอมรับหน้าตาเฉย เขาก้มลงมาจนปลายจมูกแทบจะแตะกัน “ผมบ้าจนไม่อยากให้ใครมามองคุณ แม้แต่มดแมลงก็ห้าม... เข้าใจไหมรสา?” ขณะที่ความโรแมนติกกำลังพุ่งถึงขีดสุด บานประตูห้องประชุมก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงโดยไม่มีการเคาะ มีนาราเดินนวยนาดเข้ามาด้วยท่าทางรีบร้อน เธอหยุดกึกเมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า มือที่ถือแท็บเล็ตอยู่ถึงกับสั่นเล็กน้อย “คุณกรณ์คะ... เกิดเรื่องใหญ่ที่ไซต์งานรีสอร์ทแล้วค่ะ คนงานประท้วงหยุดงานกันหมด เพราะมีคนไปปล่อยข่าวลือเรื่องแบบก่อสร้างไม่ตรงตามมาตรฐาน!” สายตาของรสาและกรณ์ประสานกันในวินาทีนั้น ความหวามหวานถูกแทนที่ด้วยความเย็นเยียบของวิกฤตที่เพิ่งเริ่มต้น รสาขยับตัวออกห่างจากอ้อมกอดที่ดูเหมือนจะกอดเธอไว้แน่นขึ้น และกรณ์รู้ดีว่าเรื่องนี้... ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของคู่กัดคู่นี้มาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ เอมเมอรัลด์อายส์