แผนซ้อนแผน

เสียงแก้วคริสตัลกระทบกับโต๊ะหินอ่อนในห้องอาหารส่วน V.I.P. ดังขึ้นเบาๆ แต่กลับบาดลึกในบรรยากาศที่ตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก "ผมคิดว่าข้อเสนอของผมแฟร์ที่สุดแล้วนะครับ คุณทิวา... การเป็นหุ่นเชิดให้ประธานคิมหันต์จอมเผด็จการใช้งาน มันไม่ได้มีอนาคตอะไรเลย สู้มาร่วมมือกับทางเรา เอาข้อมูลลับโปรเจกต์คลังสินค้าอัจฉริยะมาแลกกับอิสรภาพทางการเงินของคุณเอง ไม่ดีกว่าหรือครับ?" "คุณภาคภูมิใจกับความคิดสกปรกแบบนี้มากเลยสินะครับ ถึงได้กล้าเอาข้อเสนอขยะนี่มาวางต่อหน้าผม" ทิวายกยิ้มมุมปาก ดวงตากลมโตฉายแววเย้ยหยันชัดเจน มือเรียวหยิบแก้วน้ำชาขึ้นจิบอย่างไม่สะท้านสะเทือน แม้ว่ารอบตัวจะเต็มไปด้วยบอดี้การ์ดชุดสูทสีดำของอีกฝ่ายที่ยืนคุมเชิงอยู่ถึงสี่คน "ปากดีให้มันตลอดรอดฝั่งเถอะครับ..." ภาคภูมิ ประธานบริษัทคู่แข่งทางการคลังของคิมหันต์หรี่ตามองเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยความหมั่นไส้ รอยยิ้มเสแสร้งบนใบหน้าเริ่มบิดเบี้ยว "คิดว่าคิมหันต์มันรักคุณนักหนาหรือไง? มันก็แค่เห็นคุณเป็นของเล่นแก้เบื่อแก้เซ็งในห้องเพนท์เฮาส์เท่านั้นแหละ ทิวา... อย่าโง่ให้มากนักเลย ถ้าไม่มีคุณ คิมหันต์มันก็ไม่มีจุดอ่อนให้ผมเล่นงาน!" ทิวาวางแก้วลงช้าๆ เสียงกระทบกันเบาๆ นั้นกลับดังดั่งเสียงระฆังเตือนภัยในความเงียบ ดวงตาที่เคยระยิบระยับด้วยความท้าทายกลับเปลี่ยนเป็นคมกริบราวกับใบมีด "งั้นเหรอครับ... แล้วคุณมั่นใจแค่ไหนกัน ว่าสิ่งที่ผมถืออยู่ตอนนี้ มันคือ 'ความจริง' ที่คุณอยากได้จริงๆ ไม่ใช่ 'เหยื่อล่อ' ที่ผมกับคิมหันต์ช่วยกันโยกมาให้คุณติดกับ?" ใบหน้าของภาคภูมิชะงักกึก รอยยิ้มหายวับไปจากใบหน้าทันที "แก... ว่าไงนะ?" "ผมบอกว่า..." ทิวาโน้มตัวไปข้างหน้า สีหน้าเรียบเฉยแต่แววตากลับเยືือกเย็นจนน่ากลัว "คนที่โง่จนไม่รู้ว่ากำลังเดินเข้ากองเพลิงน่ะ มันคือคุณต่างหากล่ะครับ ภาคภูมิ" เปรี๊ยะ! บรรยากาศในห้องราวกับมีประจุไฟฟ้าสถิตพุ่งชนกันจนแทบระเบิด ทิวาไม่มีทีท่าหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย เขารู้ดีว่าทุกคำพูดของตนเองกำลังถูกบันทึกเสียงไว้ และที่สำคัญที่สุด... เขารู้ว่าเวลานี้ ใครบางคนกำลังเดินทางมาถึงที่นี่ด้วยความเร็วระดับที่ต่อให้เหยียบมิดไมล์ก็เอาไม่อยู่ ด้านนอกห้องอาหาร V.I.P. เสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ก้าวเข้ามาอย่างเร่งรีบแต่เปี่ยมด้วยแรงกดดันมหาศาล ทำให้การ์ดหน้าห้องถึงกับผงะถอยหลัง ประตูบานหรูถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ความปรานี ร่างสูงโปรดในชุดสูทสีชาโคลเข้ารูปของ 'คิมหันต์' ปรากฏขึ้นที่กรอบประตู ใบหน้าหล่อเหลาคมคายบึ้งตึงจนขึ้นสันกราม ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวทอดมองตรงไปยังโต๊ะอาหาร โดยเฉพาะเมื่อเห็นว่าภาคภูมิอยู่ใกล้ทิวาแค่ไหน รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากตัวประธานหนุ่มจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงทันที "กล้ามากนะ..." เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟัน เอ่ยออกมาด้วยโทนเสียงที่เย็นยะเยือกจนน่าขนลุก "ที่กล้าเอา 'ของของฉัน' มาต่อรองเล่นเป็นเด็กขายของ" ภาคภูมิสะดุ้งสุดตัว หันขวับไปมองผู้มาใหม่ สีหน้าซีดเผือกทันทีเมื่อสบเข้ากับนัยน์ตาดุดันที่พร้อมจะฉีกร่างอีกฝ่ายเป็นชิ้นๆ "คิมหันต์! แก..." "หุบปากซะ!" คิมหันต์ตวาดกร้าว ก้าวฉับๆ เข้ามาประชิดโต๊ะโดยไม่สนใจบอดี้การ์ดรอบตัวเลยแม้แต่น้อย มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อแขนเรียวของทิวาแล้วดึงเข้าหาตัวอย่างแรงจนแผ่นหลังบางแนบชิดกับอกแกร่ง แรงอารมณ์ที่พลุ่งพล่านทำให้ลมหายใจของชายหนุ่มกระชั้นถี่ ทิวาแอบสูดหายใจเข้าลึกๆ แม้ภายนอกจะตีหน้ามึนทำเป็นเก่งใส่ภาคภูมิ แต่ลึกๆ แล้วหัวใจของเขาก็เต้นรัวไม่เป็นจังหวะเหมือนกันเมื่อเห็นสายตาที่แดงก่ำด้วยความโกรธและหึงหวงของคนตัวโตกว่า คิมหันต์กวาดสายตามองสำรวจทิวาทุกตารางนิ้วด้วยความหวาดระแวงปนหงุดหงิด มือใหญ่อีกข้างเอื้อมขึ้นบีบปลายคางมนของคนตัวเล็กให้เงยหน้าขึ้นรับสายตาคาดคั้น "เก่งนักนะ... ใครใช้ให้มานั่งเจรจากับไอ้สวะนี่คนเดียว หืม?" คิมหันต์กระซิบเสียงลอดไรฟันชิดริมหีบปากนุ่ม น้ำเสียงดุดันแต่แฝงไปด้วยความสั่นเครือจากความกลัวที่เกือบจะเสียอีกฝ่ายไป "ถ้าฉันมาฃ้ากว่านี้อีกนิดเดียว... เธอคิดจะทำบ้าอะไรฮะ ทิวา?" "ผมก็แค่... ช่วยคุณเคลียร์ทางขยะให้มันสะอาดขึ้นไงครับ ประธานคิมคนเก่ง" ทิวายิ้มหวานหยดย้อยสวนกลับไป แม้จะถูกบีบคางจนแก้มยุบแต่แววตากลับพราวระยับด้วยความกวนประสาท "เธอมันดื้อด้าน..." คิมหันต์เค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความหมั่นเขี้ยวปนระอาใจเต็มอก แต่อารมณ์คลั่งรักกลับพุ่งทะยานจนอยากจะจับคนตรงหน้ามาฟาดให้หายพยศสักทีสองที ทว่า ในจังหวะที่คิมหันต์กำลังจะเอާމปากต่อว่าความอวดดีของคนตัวเล็ก เสียงปรบมือดังแปะๆ จากมุมมืดด้านหลังห้องอาหารก็ขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน "ยอดเยี่ยม... สม ฐานะคู่รักพันล้านจริงๆ ภาพนี้น่าประทับใจเสียจนผมเกือบจะอินตามเลยล่ะครับ" ร่างสูงโปรดของใครบางคนก้าวออกมาจากเงาสลัว รอยยิ้มเย็นเยียบที่ประดับอยู่บนใบหน้านั้นทำให้คิมหันต์ต้องหรี่ตาลงทันทีด้วยความตกใจ ขณะที่ทิวากลับเบิกตากว้างด้วยความคาดไม่ถึงเมื่อเห็นว่าแขกที่ไม่ได้รับเชิญคนนี้คือใคร "แก... มาทำอะไรที่นี่!" คิมหันต์กระชากเสียงถาม กรอดฟันแน่นเมื่อตระหนักได้ว่านี่ไม่ใช่แค่เกมตื้นๆ ของภาคภูมิเสียแล้ว ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ!