ศัตรูหัวใจโผล่มา

"กรี๊ด! คุณคิมทำแบบนี้กับรินไม่ได้นะคะ! เราเพิ่งหมั้นหมายกันตามความประสงค์ของผู้ใหญ่ แต่นี่คุณกลับเอาเด็กกะโปโลที่ไหนก็ไม่รู้มานั่งเชิดหน้าชูตาอยู่ในห้องทำงานส่วนตัว แถมยัง... แถมยังไล่รินเหมือนหมูเหมือนหมา!" เสียงแหลมสูงบาดแก้วหูของ 'พิมพ์ชนก' ดังสะท้อนก้องห้องทำงานเพนต์เฮาส์ชั้นบนสุดของตึกระฟ้า ร่างระหงในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาหลักแสนกำลังสั่นเทาด้วยความโกรธเกรี้ยว ดวงตาที่กรีดอายไลเนอร์มาอย่างเฉี่ยวคมตวัดมองตรงมายังร่างโปร่งของผมที่ยืนอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ โดยมีแผงอกกว้างของท่านประธานหนุ่มยืนซ้อนทับบังให้อยู่กลายๆ ผม—ทิวา—ขยับตัวยุกยิกเล็กน้อย พยายามก้าวถอยหลังเพื่อออกจากรัศมีวงแขนแกร่งที่เผลอโอบเอวผมไว้ตั้งแต่ตอนที่เกิดเรื่อง แต่ดูเหมือนเจ้าของอ้อมแขนนี้จะไม่ได้มีความตั้งใจจะปล่อยผมเลยสักนิด หนำซ้ำท่อนแขนแข็งแรงยังกระชับแน่นขึ้น ราวกับต้องการประกาศความเป็นเจ้าของต่อหน้าผู้หญิงที่ยืนกรี๊ดกราดอยู่ตรงนั้น "ใครอนุญาตให้เธอเข้ามาที่นี่ พิมพ์ชนก" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความเย็นชา ไร้เยื่อใยสิ้นเชิง น้ำเสียงนั้นไม่ได้ดังมากแต่มันกลับทรงพลังจนทำให้บรรยากาศในห้องลดฮวบลงจนติดลบ คิมหันต์ปรายตามองคู่หมั้นทางธุรกิจด้วยหางตา ราวกับสิ่งที่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่ใช่คู่หมั้นสาวสวยระดับท็อปสังคม แต่เป็นเพียงฝุ่นละอองที่น่ารำคาญที่เขาปัดตกจากเสื้อสูท "คุณคิม! รินเป็นคู่หมั้นคุณนะ!" พิมพ์ชนกหน้าเสีย เธอกำมือแน่นจนเล็บแทบจะจิกเข้าไปในเนื้อ "คุณจะมาหักหน้าฉันเพราะเด็กเสิร์ฟ... หรือเด็กฝึกงานตกอับคนนี้เนี่ยนะ!" "ปากสะอาดขึ้นหน่อย พิมพ์ชนก" คิมหันต์สวนกลับทันควัน นัยน์ตาคมกริบฉายแววอันตราย "เธอไม่มีสิทธิ์มาใช้น้ำเสียงต่ำทรามแบบนี้ใส่ใครในบริษัทของผม และที่สำคัญ..." ร่างสูงขยับก้าวออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว บังร่างของผมไว้มิดชิด รังสีความกดดันรอบตัวเขาแผ่ขยายออกจนพิมพ์ชนกต้องถอยหลังกรูดด้วยความหวาดกลัว "...อย่าลืมว่า 'การหมั้น' ที่เธอกล่าวอ้าง ผู้ใหญ่เขาจับยัดเยียดให้ผมโดยที่ผมไม่เคยปริปากตกลงสักคำ ถ้าเธอฉลาดพอ น่าจะรู้ว่าควรเอาหน้าสวยๆ ของตัวเองกลับออกไปจากห้องนี้ ก่อนที่ผมจะสั่งให้ รปภ. หิ้วปีกเธอโยนลงไปชั้นล่างจริงๆ" คำพูดเชือดเฉือนแบบไม่ไว้หน้าใครทำให้ผมถึงกับลอบกลืนน้ำลายเหนียวหนึบ ถึงจะรู้ว่าคิมหันต์เป็นคนปากร้ายและใจแข็งเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว แต่พอได้มาเห็นกับตาตัวเองตอนที่เขาฟาดฟันกับคนอื่นเพื่อปกป้องผม... บอกตรงๆ ว่าหัวใจเจ้ากรรมมันเต้นผิดจังหวะจนน่ากลัว ผมแอบช้อนตามองแผ่นหลังกว้างของคนที่ยืนอยู่เบื้องหน้า เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นจนเห็นกล้ามเนื้อช่วงแขนที่ดูทรงพลัง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายปะปนกับกลิ่นบุคลิกเฉพาะตัวที่ให้ความรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด มันทำให้ความกลัวเมื่อครู่มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความรู้สึกอุ่นวาบที่แล่นพล่านอยู่ในอก "คุณคิม... คุณทำกับรินแบบนี้เพราะมันใช่ไหม!" พิมพ์ชนกกรีดเสียงร้องด้วยความเหลืออด นิ้วเรียวยาวชี้ตรงมาที่ผมซึ่งหลบอยู่ด้านหลัง "นังนี่มันมีดีอะไรนักหนา ถึงทำให้คุณหลงหัวปักหัวปำจนไม่รักษาน้ำใจกันเลย!" ผมถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะตัดสินใจก้าวเท้าออกมาเผชิญหน้าด้วยตัวเอง จะให้ผู้ชายคนนี้รับหน้าอยู่ฝ่ายเดียวได้ยังไง ในเมื่อผมไม่ใช่เด็กน้อยที่ต้องให้ใครมาปกป้องตลอดเวลา "ถ้าคุณรินจะกรุณาลดเสียงลงสักนิดแล้วใช้สมองคิดทบทวนดูดีๆ" ผมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย รอยยิ้มบางเบาแต่แฝงความร้ายกาจถูกจุดขึ้นที่มุมปาก "คนที่ยืนอยู่ตรงนี้ด้วยสถานะแขกที่ไม่ได้รับเชิญ... คือคุณนะครับ ไม่ใช่ผม" "กรี๊ด! นัง...!" "พิมพ์ชนก!" คิมหันต์คำรามลั่น ดวงตาดุดันคู่นั้นวาวโรจน์ขึ้นมาทันที "ถ้าเธอยังไม่หุบปากแล้วไสหัวออกไปภายในสามวินาทีนี้ ฉันจะถอนหุ้นทุกโปรเจกต์ที่ตระกูลเธอร่วมทุนกับเราทั้งหมด จำไว้ว่าฉันใจดีกับคู่ค้าทางธุรกิจ แต่ไม่เคยใจร้ายกับ 'คนของฉัน' น้อยกว่าที่ทำกับคนอื่นแน่" สรรพนามคำว่า *'คนของฉัน'* ที่หลุดออกมาจากปากคมคายทำเอาผมสะดุดกึกลงไปในทันที แก้มทั้งสองข้างร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ใจเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ไอความร้อนจากไหนไม่รู้พุ่งซ่านขึ้นมาจนต้องรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนรอยยิ้มที่ห้ามไว้ไม่อยู่ ให้ตายสิ... ผู้ชายคนนี้นี่มันร้ายกาจเป็นบ้า ปากร้ายใจแข็งกับคนอื่น แต่ทำไมเวลาหยอดคำพวกนี้ถึงได้หน้าตาเฉยแบบนี้นะ! พิมพ์ชนกหน้าซีดเผือด เธอกัดริมฝีปากจนห่อเลือดด้วยความคับแค้นใจ สายตาดุด่ากราดมองผมด้วยความอาฆาตมาดร้าย ก่อนจะสะบัดหน้าพรืดแล้วหมุนตัวเดินกระแทกส้นเท้าออกไปจากห้อง ปิดประตูเสียงดังสนั่นลั่นตึกจนกระจกแทบสั่น *ปัง!* ความเงียบงันกลับมาเยือนห้องทำงานอีกครั้ง บรรยากาศตึงเครียดเมื่อครู่จางหายไป เหลือเพียงเสียงลมหายใจของคนสองคนที่ยืนอยู่ใกล้กันจนเกินระยะปลอดภัย ผมยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติที่สุดก่อนจะหันไปสบตากับท่านประธานหนุ่มที่ตอนนี้หันกลับมามองผมด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากเสือร้ายเมื่อครู่ กลายเป็นหมาโบ้ขี้เก๊กที่กำลังยืนมองเหยื่อด้วยความเจ้าเล่ห์ "มองอะไร" คิมหันต์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากหยักยกยิ้มร้ายกาจ ก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวผมทีละน้อย จนผมต้องถอยหลังไปจนแผ่นหลังชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงาน "ตะลึงในความหล่อและความใจเด็ดของฉันรึไง หื้ม?" "ใครตะลึงกันครับ" ผมเชิดหน้าขึ้นเถียงทันควัน แม้ว่าหัวใจจะเต้นรัวจนแทบไม่เป็นจังหวะแล้วก็ตาม "ผมแค่จะบอกว่าคุณใจร้ายเกินไปแล้วนะ เล่นถอนหุ้นขู่เขาแบบนั้น เดี๋ยวก็เป็นเรื่องใหญ่โตหรอก" "เรื่องใหญ่เหรอ?" คิมหันต์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกของเราเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดอยู่บนพวงแก้มจนผมต้องหลบตา "สำหรับฉัน... เรื่องที่ผู้หญิงคนอื่นมารบกวนเวลาความเป็นส่วนตัวระหว่างเราสองคน มันเรื่องใหญ่วิ่งกว่าหุ้นตกเป็นร้อยเท่าอีกนะ ทิวา" สรรพนามและน้ำเสียงที่เปลี่ยนเป็นนุ่มนวลชวนฝันแบบฉบับเจ้าเล่ห์ทำเอาผมพูดไม่ออก ได้แต่ยืนแข็งทื่อเป็นหินทับซ้อนอยู่ใต้เงาร่างสูงใหญ่ที่โอบล้อมผมเอาไว้ทุกด้าน นิ้วเรียวแกร่งเอื้อมมือมาเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากของผมออกอย่างเบามือ สัมผัสอุ่นๆ นั้นทำให้ร่างกายผมอ่อนยวบลงไปครึ่งหนึ่ง สายตาคมกريบที่มองมาเต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้งจนผมไม่อาจหลบหนีไปไหนได้พ้น "ทีนี้..." เสียงทุ้มกระซิบแผ่วเบาอยู่ข้างใบหู ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอจนขนลุกซู่ "เคลียร์ปัญหาเรื่องแมลงหวี่แมลงวันไปเรียบร้อยแล้ว... เรามาเคลียร์ 'ดีลลับ' ระหว่างเราต่อดีกว่าไหม ว่าเมื่อคืนเธอยังติดค้างอะไรฉันไว้บ้าง" ผมเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ รีบเอามืองัดแผงอกเขาให้ออกห่าง "นี่คุณ! จะบ้ารึไง กลางวันแสกๆ แบบนี้เนี่ยนะ—!" คำพูดทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อจู่ๆ ประตูห้องทำงานที่เพิ่งถูกปิดกระแทกไปเมื่อครู่ กลับถูกผลักเปิดผางเข้ามาอีกครั้งด้วยเสียงดังสนั่น! ร่างของชายหนุ่มปริศนาในชุดสูทสไตล์ยุโรปเนี๊ยบกริบก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก ก่อนที่ประโยคทำลายล้างจะหลุดออกมาจากปากของแขกที่ไม่ได้รับเชิญคนใหม่ "ขอโทษทีนะคิมหันต์... พอดีฉันไม่ได้นัด แต่บังเอิญมี 'หลักฐานสำคัญ' ที่เกี่ยวกับตัวจริงของเด็กคนนี้มาฝากนายพอดี" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ไฟเยอร์บลัด" คนนี้เสมอนะครับ!