คำสารภาพที่รอคอย

"ถ้าคุณคิดว่าการเงียบใส่ผมจะทำให้เรื่องมันจบลงด้วยดีลเดิมที่ไร้หัวใจ ก็เชิญคุณเก็บเอาความปากร้ายของคุณไปใช้กับคนอื่นเถอะครับคุณคิมหันต์... เพราะคนอย่างผม ต่อให้ต้องกลับไปนับหนึ่งใหม่ในกองขยะ ผมก็ไม่มีทางก้มหัวให้คนที่เห็นความรู้สึกคนอื่นเป็นแค่ตัวเลขในบัญชี!" เสียงของทิวาสั่นพร่าแต่หนักแน่น แรงกระแทกจากฝ่ามือที่ทุบลงบนโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ดังสนั่น กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อหรูที่คิมหันต์ใช้ประจำบัดนี้กลับตลบอบอวลด้วยความตึงเครียดจนน่าอึดอัด คิมหันต์ไม่ได้ขยับตัว เขายังคงนั่งอยู่หลังโต๊ะตัวนั้น แววตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมองคนตรงหน้าที่กำลังหอบหายใจถี่ด้วยความโกรธจัด เส้นผมที่เคยเรียบแปล้เริ่มยุ่งเหยิงเล็กน้อย แต่นั่นกลับทำให้ทิวาในสายตาของเขาดู... เร้าอารมณ์อย่างประหลาด "พูดจบหรือยัง?" คิมหันต์เอ่ยขึ้น เสียงทุ้มต่ำราบเรียบไร้ความรู้สึก ทว่าแววตาที่จ้องลึกเข้ามานั้นกลับแฝงไปด้วยประกายบางอย่างที่ทิวาอ่านไม่ออก "ยังไม่จบ! และถ้าคุณจะไล่ผมออกเพราะผมบังอาจขึ้นเสียงใส่ ก็เชิญเลยครับ ผมพร้อมแล้ว!" ทิวาสะบัดหน้าหนี พยายามข่มความร้อนผ่าวที่ขอบตา เขาไม่อยากอ่อนแอให้คนใจดำคนนี้เห็นเด็ดขาด คิมหันต์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเดินอ้อมโต๊ะทำงานมาหาช้าๆ ทุกย่างก้าวที่เขาย่างกรายเข้ามาทำเอาทิวาถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังไปปะทะกับผนังห้องกระจกที่มองเห็นวิวเมืองหลวงยามค่ำคืน "ถอยไปนะ..." ทิวาขู่ แต่อีกฝ่ายกลับไม่หยุด เขาใช้แขนข้างหนึ่งยันกับผนัง กักขังร่างเพรียวบางไว้ในอาณาเขตของเขา "คุณมันก็ปากเก่งได้เท่านี้แหละ ทิวา" คิมหันต์โน้มหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะแตะกัน "ชอบท้าทาย ชอบเอาชนะ... รู้ไหมว่านิสัยแบบนี้มันทำให้คนบางคนแทบบ้า" "ก็ดี! จะได้รู้ไงว่าการโดนปั่นหัวมันรู้สึกยังไง!" "ผมไม่ได้ถูกปั่นหัว" คิมหันต์เว้นจังหวะ เสียงของเขาเบาลงจนแทบจะเป็นเสียงกระซิบ "ผมแค่... พ่ายแพ้" ทิวาชะงัก สายตาที่เคยแข็งกร้าวไหววูบ หัวใจในอกเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมาข้างนอก "คุณ... พ่ายแพ้เรื่องอะไร" "พ่ายแพ้ให้กับความปากดีของคุณ พ่ายแพ้ให้กับทุกวินาทีที่เห็นคุณร้องไห้ แล้วผมดันเป็นคนทำ" คิมหันต์ขยับมือขึ้นมาเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากทิวาอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนจนน่าใจหายทำเอาทิวาแทบกลั้นหายใจ "รู้ไหมว่าการต้องแกล้งทำเป็นเย็นชาใส่คนที่อยากจะกอดให้จมอกทุกนาที มันทรมานแค่ไหน" "..." ทิวาพูดไม่ออก ลำคอแห้งผากราวกับถูกปิดตาย "ผมเป็นประธานที่บริหารงานได้ดีเยี่ยม แต่กลับห่วยแตกที่สุดในเรื่องการยอมรับความจริง" คิมหันต์ก้มลงต่ำ กระซิบข้างใบหูคนตัวเล็กที่ตัวสั่นเทาด้วยความตื่นเต้นและประหม่า "ความจริงที่ว่า... ผมขาดคุณไม่ได้ และผม... รักคุณจนไม่รู้จะจัดการกับความรู้สึกตัวเองยังไงแล้ว ทิวา" คำว่า 'รัก' ที่หลุดออกมาจากปากคนปากร้าย มันหนักแน่นและสั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ ทิวาเบิกตากว้าง เงยหน้าสบตากับดวงตาคู่คมที่ไม่มีร่องรอยของการเสแสร้งแฝงอยู่เลย มันคือความจริงที่คิมหันต์เก็บซ่อนมานานภายใต้หน้ากากประธานผู้เย็นชา "ถ้า... ถ้าคุณรักผมจริง ทำไมต้องทำร้ายจิตใจกันขนาดนี้" ทิวาถามเสียงแผ่ว น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลลงมาอาบแก้ม "เพราะผมกลัว" คิมหันต์ยอมรับตรงๆ เขาเช็ดน้ำตาให้ทิวาอย่างเบามือ "กลัวว่าถ้าแสดงความอ่อนแอออกมา คุณจะทิ้งผมไป กลัวว่าคนแบบผมไม่มีค่าพอที่จะได้รับความรักจากคุณ... ผมเลยเลือกที่จะร้าย เพื่อให้คุณสนใจ แม้จะเป็นความเกลียดชังก็ยังดีกว่าการที่คุณมองผ่านผมไป" ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดก่อนหน้านี้ บัดนี้กลับถูกแทนที่ด้วยมวลอารมณ์ความรักที่ซับซ้อนและเปราะบาง คิมหันต์โน้มใบหน้าลงมาจูบซับคราบน้ำตาอย่างถนอม ก่อนจะประทับจูบลงบนริมฝีปากบางอย่างแผ่วเบาในตอนแรก แล้วค่อยๆ รุกเร้าเรียกร้องมากขึ้น เหมือนเป็นการระบายความอัดอั้นที่เก็บกดมานาน ทิวาหลับตาลง ตอบรับสัมผัสจากคนที่เขาเคยเกลียดชังแต่กลับเผลอใจให้มาโดยตลอด มือเล็กเลื่อนขึ้นไปโอบรอบลำคอแกร่ง กระชับความสัมพันธ์ให้แน่นแฟ้นขึ้นท่ามกลางเงาสะท้อนของแสงไฟเมืองหลวงที่สาดส่องเข้ามา ทว่าในจังหวะที่หัวใจของทั้งคู่กำลังหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน... ปัง! เสียงประตูดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของร่างใครบางคนที่ทำลายบรรยากาศอันหอมหวานลงโดยสิ้นเชิง "คิม! นี่มันหมายความว่ายังไง!" เสียงที่คุ้นหูทำให้คิมหันต์ผละออกจากทิวาทันที ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นวาวโรจน์ด้วยความโกรธเมื่อเห็นว่าใครยืนอยู่หน้าประตูห้องทำงานของเขาในเวลานี้ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันจนถึงวินาทีที่หัวใจเต้นผิดจังหวะนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ - ไฟเยอร์บลัด