น้ำตาของคนปากแข็ง

เสียงเปรี้ยงของกระจกห้องทำงานที่แตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ สะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาท พร้อมกับเศษคมกระจกที่ร่วงกราวลงมากระแทกพื้นพรมราคาแพง แต่ทิวากลับไม่ได้ยินเสียงอะไรอีกแล้ว นอกจากเสียงหัวใจของตัวเองที่กำลังเต้นระรัวด้วยความตื่นตระหนกจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ภาพตรงหน้าทำให้ลมหายใจของเขาสะดุดกึก คิมหันต์... ประธานหนุ่มผู้เคยเย่อหยิ่งและควบคุมทุกสถานการณ์ได้อย่างสมบูรณ์แบบ ยามนี้กำลังยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางกองเลือดที่ซึมผ่านเสื้อเชิ้ตสีขาวตรงหัวไหล่ ร่างสูงใหญ่โซเซเล็กน้อยจากการเสียเลือดและแรงปะทะเมื่อครู่ แววตาคมกริบที่เคยใช้มองคนอื่นราวกับมดปลวกในตอนนี้กลับฉายชัดถึงความกรุ่นโกรธและหงุดหงิดระคนเป็นห่วง "ยืนบื้ออยู่ทำไม! บอกให้หลบไปไงเล่า!" เสียงทุ้มต่ำที่มักจะตอกกลับเขาด้วยถ้อยคำเจ็บแสบเสมอ ตะคอกใส่ด้วยความเกรี้ยวกราดเมื่อเห็นเงาดำของคนร้ายพุ่งเข้ามาประชิดตัวทิวาอีกครั้ง คิมหันต์ไม่สนใจบาดแผลที่กำลังฉีกขาดของตัวเอง ร่างกายมันขยับไปเองก่อนสมองจะสั่งการ เขากระโจนเข้าขวางหน้าทิวา หมัดหนักๆ ซัดเข้าที่ใบหน้าของศัตรูเต็มแรงจนอีกฝ่ายกระเด็น แต่ในจังหวะชุลมุนนั้นเอง มีดพับเล่มเล็กก็ถูกตวัดเข้าที่ต้นแขนแกร่งของคิมหันต์ซ้ำอีกแผล จนเลือดสีสดไหลทะลักย้อมเสื้อสูทสีเข้มจนเปียกชุ่ม "คิม!" ทิวากรีดร้องสุดเสียง ความกลัวที่เกาะกุมหัวใจพุ่งทะยานจนขีดสุด เมื่อเห็นร่างสูงที่เคยค้ำจุนโลกทั้งใบของเขากำลังทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้น แรงปะทะจากเหตุการณ์ลอบทำร้ายในห้องประชุมลับนี้รวดเร็วและรุนแรงเกินกว่าจะตั้งตัว ทว่าสิ่งที่น่ากลัวที่สุดสำหรับทิวาในวินาทีนี้... ไม่ใช่มีดในมือศัตรู ไม่ใช่ความตายที่เฉียดฉิว แต่คือร่างของคนที่เขารักกำลังร่วงหล่นลงต่อหน้าต่อตา ตำรวจนอกเครื่องแบบบุกเข้ามาสมทบพร้อมเสียงไซเรนหวีดหวิวจากด้านนอก สถานการณ์ในห้องโกลาหลจนแทบจับต้นชนปลายไม่ถูก คนร้ายถูกกดตัวลงกับพื้นอย่างรวดเร็ว แต่ทิวาไม่สนใจสิ่งรอบตัวอีกต่อไปแล้ว เขาทิ้งตัวลงคุกเข่าเคียงข้างคิมหันต์ มือเรียวสั่นเทาจนแทบควบคุมไม่ได้ เอื้อมไปคว้าตัวร่างหนาเข้ามากอดไว้แน่นจนใบหน้าแนบลงกับแผ่นอกกว้างที่ชุ่มไปด้วยเลือด "ไอ้... ไอ้คนดื้อด้าน เอw็ย! ใครบอกให้เอาตัวมารับวะ! ใครใช้ให้ทำแบบนี้!" ทิวาสบถออกมาพร้อมกับเสียงสะื้นที่หลุดรอดจากลำคอ น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ตลอดทางพรั่งพรูออกมาอย่างไร้การควบคุม หยดน้ำตาอุ่นร้อนร่วงเผาะลงบนไหล่กว้างของคนที่กำลังนั่งกัดฟันข่มความเจ็บ คิมหันต์พ่นลมหายใจร้อนผ่าวออกมาอย่างหงุดหงิด เขายกมือข้างที่ยังพอมีแรงขึ้นแตะกลุ่มผมของคนตรงหน้าเบาๆ แม้จะเจ็บแผลจนหน้าซีดเผือด แต่ริมฝีปากหยักก็ยังไม่วายพ่นคำพูดปากร้ายออกมาตามนิสัย "รำคาญ... ร้องไห้ทำไมวะ ตัวเปียกหมดแล้วเนี่ย..." น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและขาดห้วง แต่มันซ่อนความอ่อนโยนเอาไว้มิดชิดภายใต้ความดุ "ฉันยังไม่ตาย... แค่โดนหมามันข่วนนิดหน่อย... ซี้ซั้วร้องไห้เป็นเด็กๆ ไปได้..." "ฮึก... หุบปากไปเลยนะคิม!" ทิวาตวาดลั่น ทั้งโกรธ ทั้งกลัว ทั้งเจ็บปวดจนหัวใจแทบแตกสลาย เขายิ่งกอดรัดร่างของคิมหันต์แน่นขึ้นไปอีกราวกับกลัวว่าหากคลายอ้อมแขนออกแม้แต่นิดเดียว ผู้ชายคนนี้จะหายวับไปกับตา "นายมันบ้าที่สุด! บ้าที่สุดเลยคิมหันต์! ถ้านายตายขึ้นมาจริงๆ ฉันจะ... ฉันจะไปเผาบริษัทนายให้ราบคาบเลยคอยดู!" คำขู่ที่เจือด้วยเสียงสะสะอื้นไห้ทำให้คิมหันต์ถึงกับหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ ทว่ามันกลับเคล้าไปด้วยอาการนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด ดวงตาคมคู่ดุมองใบหน้าหวานที่เปรอะเปื้อนคราบน้ำตาและฝุ่นควันอย่างลึกซึ้ง นิ้วเรียวใหญ่เกลี่ยปาดคราบน้ำตาออกจากแก้มเนียนอย่างเบามือที่สุด ผิดกับท่วงท่าแข็งกร้าวของประธานหนุ่มโดยสิ้นเชิง "ปากดี... สมเป็นเธอจริงๆ วา..." คิมหันต์กระซิบชิดริมหู เสียงของเขาเบาหวิวลงทุกทีจนทิวาต้องใจหายวาบ "แต่... ร้องไห้ให้ฉันขนาดนี้... แปลว่ารักฉันมากสินะ..." "ตอนนี้ยังจะมีอารมณ์มาพูดเล่นอีกเหรอไอ้...!" ทิวาเงยหน้าขึ้นต่อว่า ดวงตากลมโตแดงก่ำเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา ภาพความเปราะบางของคนที่ปกติมักจะต่อปากต่อคำกับเขาอย่างไม่ยอมคน ทำให้หัวใจของคิมหันต์กระตุกวูบอย่างแรง นี่เป็นครั้งแรก... ที่ประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่งและไม่เคยเกรงกลัวใคร ได้ตระหนักอย่างถ่องแท้ว่า การเห็นน้ำตาของคนที่เขารัก มันมีอานุภาพทำลายล้างความเข้มแข็งของเขาได้ราบคาบยิ่งกว่าบาดแผลฉกรรจ์บนร่างกายเสียอีก เจ้าหน้าที่หน่วยกู้ชีพกรูเข้ามาล้อมรอบตัวพวกเขา เปลหามถูกนำเข้ามาเตรียมพร้อม เสียงเอะอะโวยวายดังเซ็งแซ่ แต่ทิวากลับรู้สึกราวกับโลกทั้งใบเงียบสงบลงเหลือเพียงแค่พวกเขาสองคน มือของทิวายังคงกำเสื้อเชื้อของคิมหันต์แน่น ไม่ยอมปล่อยให้ใครเข้ามาแยกพวกเขาออกจากกัน แม้กระทั่งตอนที่บุรุษพยาบาลพยายามจะดึงตัวคิมหันต์ขึ้นเปล "อย่าเพิ่งแตะเขานะ!" ทิวาตาดุใส่เจ้าหน้าที่ด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ก่อนจะหันกลับมามองสบตาคมของคิมหันต์ที่กำลังมองเขาด้วยแววตาที่อ่านยาก คิมหันต์ฝืนยديมุมปากขึ้นนิดหน่อย ส่งยิ้มบางๆ ที่หาดูได้ยากยิ่งมาให้ "ตามมา..." คิมหันต์กระซิบเสียงแผ่ว ขณะที่มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือของทิวาไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยให้ไปไหนเช่นกัน "อย่าดื้อ... ตามฉันมาที่โรงพยาบาล..." รถฉุกเฉินแล่นทะยานฝ่าสายฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมาด้านนอก ความมืดมิดของค่ำคืนนี้ดูน่ากลัวเสียจนทิวาต้องบีบมือของคิมหันต์เอาไว้ตลอดทาง แม้บาดแผลของประธานหนุ่มจะได้รับการปฐมพยาบาลเบื้องต้นแล้ว แต่ความตึงเครียดในบรรยากาศกลับไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย ร่างสูงนอนอยู่บนเตียงคนไข้ในห้องพักพิเศษ กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อลอยอบอวล ทิวานั่งอยู่ข้างเตียง ดวงตาคู่สวยยังคงบวมช้ำจากการร้องไห้อย่างหนัก เขากำลังใช้ผ้าชุบน้ำอุ่นเช็ดคราบเลือดตามใบหน้าและลำคอให้คนที่นอนหลับตาพักผ่อนอยู่ ความเงียบงันภายในห้องทำให้ได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจเข้าออกที่สม่ำเสมอ ทิวาทอดสาย มองใบหน้าด้านข้างของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเจ้านายและเจ้าหนี้... ผู้ชายที่ปากร้าย ใจแข็ง และชอบสั่งเขาราวกับเป็นทาสในเรือนเบี้ย แต่ในนาทีเป็นตาย กลับเอาตัวเข้ามารับคมมีดแทนเขาอย่างไม่คิดชีวิต หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง มันไม่ใช่ความรู้สึกจำยอม ไม่ใช่ความรู้สึกของการทำตามดีลลับทางธุรกิจอีกต่อไปแล้ว แต่มันคือความห่วงหาอาทรที่ลึกซึ้งจนน่ากลัว "ตื่นมาแล้วห้ามปากร้ายใส่ฉันอีกนะ..." ทิวาพึมพำเบาๆ กับตัวเอง ขณะโน้มตัวลงไปใกล้เพื่อจะจัดหมอนให้คิมหันต์นอนสบายขึ้น ทว่า... ในจังหวะที่ใบหน้าของพวกเขากำลังห่างกันเพียงคืบ ดวงตาคมกริบที่ควรจะปิดสนิทอยู่ กลับลืมโพลงขึ้นมาอย่างรวดเร็ว! แววตาคู่นั้นไม่ได้มีร่องรอยของความอ่อนเพลียจากพิษบาดแผลเลยแม้แต่น้อย แต่มันกลับประกายระยิบระยับด้วยความเจ้าเล่ห์และ... ความคลั่งรักที่ระอุอยู่เต็มเปี่ยม "ถ้าฉันตื่นมา... แล้วยังปากร้ายใส่เหมือนเดิม เธอนั่นแหละจะทำไม หืม?" เสียงทุ้มต่ำที่แหบพร่าเล็กน้อยเอ่ยกระซิบชิดริมฝีปากของทิวาอย่างอุกอาจ ก่อนที่มือหนาที่ควรจะไม่มีแรง จะเอื้อมขึ้นมาคว้าท้ายทอยของคนตัวเล็กกว่าเอาไว้ แล้วดึงเข้ามาหาตัวด้วยความเร็วแสง! ทิวาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อริมฝีปากหยักประทับกลืนกินคำพูดทุกอย่างของเขาลงไปในลำคออย่างรวดเร็วและเอาแต่ใจ... ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ!