มือปลาหมึกที่ไหน

"บอกตามตรงนะครับคุณทิวา... ชุดสูทสีเข้มตัวนี้ไม่ได้ช่วยให้คุณดูน่ากลัวขึ้นเลยแม้แต่น้อย กลับกัน มันยิ่งขับให้ผิวขาว ๆ กับริมฝีปากนั่นดูน่าเข้าหามากขึ้นไปอีกต่างหาก" เสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดสูทสั่งตัดพิเศษจากอิตาลีดังขึ้นคลอเคลียอยู่ข้างใบหูของทิวา กลิ่นน้ำหอมแบรนด์ดังราคาแพงลอยฟุ้งปะปนกับกลิ่นไวน์ชั้นดีในงานปาร์ตี้สุดเอ็กซ์คลูซีฟของค่ำคืนนี้ ทิวายังไม่ทันได้เอ่ยปากตอกกลับอะไร มือเรียวยาวของผู้ชายคนนั้นก็ถือวิสาสะยื่นเข้ามาแตะที่ต้นแขนของเขาอย่างถือวิសาสะ พร้อมกับรอยยิ้มพราวเสน่ห์ที่บรรดาไฮโซสาว ๆ ในงานต่างพากันเหลียวมองด้วยความอิจฉา แต่สำหรับทิวาแล้ว... รอยยิ้มนั้นมันน่ารำคาญเสียยิ่งกว่าเสียงยุงน่ารำคาญบินวนรอบหู "กรุณาเอาสัตวแพทย์มารักษาืมือของคุณด้วยนะครับ ก่อนที่มันจะไม่มีโอกาสได้ขยับอีกเพราะเผลอมาจับผิดคน" ทิวาแย้มยิ้มหวานหยด ริมฝีปากสีพีชขยับพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่นัยน์ตากลับคมกริบราวกับใบมีดโกนซ่อนหวาน มือเล็กขยับหลบจากการเกาะกุมอย่างแนบเนียน พร้อมกับถอยหลังเว้นระยะห่างทันที "โอ๊ะ ใจร้ายจังครับ ผมชื่อ 'กรณ์' นะครับ เป็นหุ้นส่วนใหม่ของโปรเจกต์ใหญ่ที่ท่านประธานคิมหันต์กำลังดีลอยู่... พอดีเห็นคุณทิวาเดินคนเดียวเหงา ๆ เลยอยากมาทำความรู้จักในฐานะ 'คนพิเศษ' ของค่ำคืนนี้สักหน่อย" กรณ์ยักคิ้วกวน ๆ ขยับก้าวเข้ามาประชิดตัวอีกครั้งราวกับไม่เกรงกลัวรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากรอบตัวทิวาเลยแม้แต่น้อย ทิวากลอกตาขึ้นฟ้าอย่างเหนื่อยหน่าย เขามาที่งานนี้เพราะถูกคิมหันต์บังคับ (และใช้สัญญาบีบคอ) ให้มาเป็นคู่ควงออกงานสังคม แต่ไอ้มนุษย์หน้าหม้อคนนี้มาจากไหนไม่ทราบ จู่ ๆ ก็พุ่งเข้ามาหยอดคำหวานใส่ตั้งแต่ก้าวแรกที่เขาเหยียบเข้า บรรยากาศในมุมอับของห้องจัดเลี้ยงวีไอพีเริ่มตึงเครียดขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อกรณ์เห็นว่าทิวาไม่เล่นด้วยแต่ก็ไม่ได้เดินหนี ชายหนุ่มจึงยิ่งได้ใจ ขยับมือหมายจะโอบเอวบางของคนตรงหน้าเพื่อแสดงความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของต่อหน้าแขกเหรื่อคนอื่น ๆ "ผมว่ามือของคุณมันชักจะยาวเกินความจำเป็นแล้วนะครับ" เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของราชสีห์หนุ่มดังแทรกขึ้นท่ามกลางเสียงเพลงคลอเบา ๆ ในงาน น้ำเสียงนั้นเยียบเย็นจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงอย่างฉับพลัน ทิวาชะงัก หันขวับไปมองตามต้นเสียงทันที ร่างสูงใหญ่ของคิมหันต์ในชุดสูทสีดำสนิทไร้ที่ติยืนตระหง่านอยู่ไม่ไกล ใบหน้าหล่อเหลาคมคายบึ้งตึงจนขึ้นสันกราม นัยน์ตาคมกริบคู่นั้นกำลังจ้องมองมือของกรณ์ที่ค้างอยู่กลางอากาศด้วยแววตาดุร้ายราวกับจะฉีกร่างอีกฝ่ายเป็นชิ้น ๆ ความหึงหวงพวยพุ่งทะลักออกมาจากแววตาคู่นั้นจนทิวายังต้องแอบกลืนน้ำลาย "อ้าว... ท่านประธานคิม" กรณ์ชักมือกลับทันที รอยยิ้มเจื่อนลงเล็กน้อยเมื่อเผชิญหน้ากับรังสีความกดดันระดับสิบของเจ้าภาพงาน "ผมแค่ทักทายคุณทิวาตามประสาคนคุ้นเคย... เอ้ย คนร่วมงานเฉย ๆ ครับ ไม่คิดว่าจะหวงก้าง เอ้ย หวงลูกน้องขนาดนี้" "ลูกน้อง?" คิมหันต์ทวนคำ เสียงหัวเราะในลำคอของประธานหนุ่มช่างน่ากลัวสิ้นดี เขาก้าวฉับ ๆ เข้ามาประชิดตัวทิวา มือหนาคว้าหมับเข้าที่เอวบางของนายเอกอย่างถือวิสาสะก่อนจะดึงเข้ามาแนบชิดจนแผ่นหลังของทิวาแนบไปกับอกแกร่ง "คน ๆ นี้ไม่ใช่ลูกน้องผม... และถ้าคุณยังไม่อยากให้หุ้นส่วนอย่างคุณต้องบินกลับไปตั้งหลักที่อิตาลีตั้งแต่คืนนี้ ก็กรุณาถอนสายตาและเก็บมือปลาหมึกของคุณออกไปจาก 'คู่ชีวิต' ของผมซะ" ทิวายืนแข็งทื่อ หัวใจกระตุกวูบกับคำว่า *'คู่ชีวิต'* ที่หลุดออกมาจากปากผู้ชายปากร้ายอย่างคิมหันต์ ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ แม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายพูดออกไปเพราะความหึงหน้ามืดและต้องการข่มขู่คู่แข่งทางธุรกิจก็ตาม กรณ์หน้าเสียไปถนัดตา หัวเราะแห้ง ๆ ออกมากลบเกลื่อนความอับอาย "ฮ่า ๆ ๆ ท่านประธานนี่ล่ะก็... หวงจริง ๆ ด้วยนะครับ งั้นผมไม่กวนแล้วครับ เชิญตามสบาย" ว่าแล้วเจ้าตัวก็รีบเดินหายฝูงชนไปอย่างรวดเร็ว ทิวายืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ เอี้ยวตัวหันไปมองหน้าคนข้าง ๆ ที่ตอนนี้ใบหน้าหล่อยังคงบึ้งตึงไม่เลิก คิ้วหนายังคงขมวดเข้าหากันแน่นด้วยความหงุดหงิด "ปล่อยได้แล้วมั้งครับท่านประธาน... มือเนี่ย จะฝังลงไปในเอวผมอยู่แล้วนะ" ทิวาเอ่ยแซะเบา ๆ พยายามแกะมือปลาหมึก (เวอร์ชันคิมหันต์) ออกจากเอวของตัวเอง "เงียบไปเลยคุณทิวา!" คิมหันต์ตวาดเสียงต่ำ ดึงตัวทิวาให้เข้ามาใกล้มากกว่าเดิมจนแทบจะสิงร่าง กลิ่นน้ำหอมของผู้ชายคนเมื่อครู่ยังติดจาง ๆ อยู่ที่เสื้อของทิวา ยิ่งทำให้พ่อหนุ่มเพอร์เฟกต์ชั่นนิสต์คนนี้เลือดขึ้นหน้า "ใครอนุญาตให้ยืนยิ้มให้มันหะ? รู้ตัวไหมว่าทำตัวเรี่ยราดขนาดไหน ออกมางานกับผมแต่ไปยืนอ่อยผู้ชายอื่นเนี่ยนะ!" "ผมไปอ่อยตอนไหนวะ!" ทิวาของขึ้นทันที ปากเก่งสวนกลับทันควัน "ไอ้บ้านั่นมันเดินมาหาผมเองต่างหากเล่า! อีกอย่างนะ คนที่เดินหนีไม่ทันเพราะมัวแต่ยืนอึ้งก็คือผมนี่แหละ ปล่อยเลยนะ คนมองกันหมดแล้ว!" ดวงตากลมโตตวัดมองรอบกาย เมื่อเริ่มมีสายตาหลายคู่แอบเหลือบมองมาทางพวกเขา คิมหันต์ไม่สนใจคำทักท้วงแถมยังกระชับกอดแน่นขึ้นอีก ลากตัวทิวาเดินเลี่ยงหลบผู้คนเข้าไปในโซนระเบียงด้านนอกที่เงียบสงบและไร้ผู้คนทันที ประตูระเบียงปิดลงพร้อมกับเสียงล็อกกลอนอัตโนมัติ คิมหันต์ดันตัวทิวากลืนไปกับผนังกระจกใสเบื้องหลัง โดยมีร่างสูงใหญ่กักขังเขาไว้ตรงกลางด้วยแขนทั้งสองข้าง ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันในระยะประชิด นัยน์ตาสองคู่จ้องมองกันเขม็ง ท่ามกลางแสงไฟระยิบระยับของเมืองหลวงยามค่ำคืน "คุณมันดื้อด้านที่สุดทิวา..." คิมหันต์ก้มหน้าลงกระซิบชิดริมฝีปาก น้ำเสียงเปลี่ยนจากความเกรี้ยวกราดเป็นความตัดพ้อปนคลั่งรักอย่างปิดไม่มิด "รู้ไหมว่าผมแทบบ้าตอนเห็นไอ้เวรนั่นเอามือสกปรก ๆ มาแตะตัวคุณ" ทิวานิ่งงัน หัวใจเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก นัยน์ตาคมที่มักจะเย่อหยิ่งและเย็นชาเสมอ ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความโหยหาและหึงหวงจนน่ากลัว "ก็... ใครใช้ให้คุณปล่อยผมไว้คนเดียวล่ะครับ..." ทิวาเบนสายตาหลบเล็กน้อย หัวใจยวบยาบแต่ปากยังคงแข็ง "แล้วก็เลิกพูดจาแบบนั้นสักที ใครไปเป็นคู่ชีวิตคุณ..." "หึ..." คิมหันต์แค่นหัวเราะในลำคอ มือหนาเอื้อมขึ้นมาจับคางมนให้หันกลับมาสบตาตรง ๆ นิ้วโป้งเกลี่ยไล้ริมฝีปากอิ่มเบา ๆ อย่างหลงใหล "ปากเก่งแบบนี้สินะ... ถึงน่าจับมาลงทัณฑ์ให้เข็ดหลาบ" พูดจบ คิมหันต์ก็ไม่รอให้ทิวาได้ตั้งตัว ก้มใบลงมาประกบจูบปิดริมฝีปากอิ่มทันทีอย่างไร้ความปรานี! จูบที่เริ่มต้นด้วยความดุดันและเอาแต่ใจ แต่ไม่นานนักก็แปรเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งและร้อนแรงจนทิวาแทบละลายคาอก มือเล็กกำปกเสื้อสูทของอีกฝ่ายแน่นเพื่อพยุงร่างตัวเองไม่ให้ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น สมองขาวโพลนคิดอะไรไม่ออกนอกจากสัมผัสวาบหวามที่คิมหันต์จงใจป้อนให้อย่างเอาแต่ใจ แต่ในจังหวะที่ทิวากำลังเคลิบเคลิ้มไปกับรสจูบอันเร่าร้อนนั้นเอง... *กริ๊ก!* เสียงปลดล็อกประตูระเบียงจากด้านในดังขึ้นเบา ๆ พร้อมกับเสียงฝีเท้าและบทสนทนาของใครบางคนที่กำลังเดินตรงมาทางนี้ "ท่านประธานครับ เอกสารสัญญาฉบับด่วนจาก..." ________________________________________ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมพลังใจให้กันในทุก ๆ ตอนนะครับ! 🙏✨ - ไฟเยอร์บลัด -