สัมผัสที่เกินเลย

"คุณมาทำบ้าอะไรที่นี่... พีระ" เสียงของคิมหันต์ลอดไรฟันออกมาด้วยความกรุ่นโกรธ ร่างสูงใหญ่ของประธานหนุ่มก้าวขวางหน้าทิวาไว้โดยสัญชาตญาณ แผ่นหลังกว้างเปรียบเสมือนโล่กำบังชั้นดีที่ปกป้องเด็กในปกครองจากสายตาคมกริบของผู้มาใหม่ บรรยากาศในห้องชุดหรูยามดึกดื่นเงียบงันลงทันตาเห็น เหลือเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาหวิว ทว่าอุณหภูมิรอบตัวกลับลดฮวบลงจนน่าใจหาย ทิวากะพริบตาปริบๆ สมองที่กำลังมึนงงจากฤทธิ์แอลกอฮอล์เมื่อครู่ตื่นตัวเต็มพิกัด เมื่อกวาดสายตามองชายหนุ่มแปลกหน้าผู้มีใบหน้าหล่อเหลาคมคายไม่แพ้คิมหันต์ แต่ทว่าแววตากลับพราวระยับและเต็มไปด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยที่ชวนให้รู้สึกหงุดหงิดตั้งแต่แรกเห็น "แหม คิม... พูดจาใจร้ายกับเพื่อนเก่าแบบนี้ ผมเสียใจนะ" พีระยักไหล่เบาๆ ก้าวเท้าล่วงล้ำเข้ามาในอาณาเขตห้องโดยไม่ได้รับอนุญาต สายตาคมกราบกรานสำรวจร่างบางของทิวาที่แอบอยู่ด้านหลังคิมหันต์ด้วยความสนใจใคร่รู้ "ว่าแต่เด็กนี่ใครเหรอ หน้าตาจิ้มลิ้มถูกใจนายสิเนี่ย ถึงกับต้องซ่อนไว้ข้างหลังเลย?" "ไม่ใช่เรื่องของนาย ออกไปจากห้องฉันซะ ก่อนที่ฉันจะเรียก รปภ. มาโยนหัวนายลงไปข้างล่าง" คิมหันต์คำรามต่ำในลำคอ ใบหน้าหล่อเหลาตึงเครียดจนขึ้นสันกราม เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ ฟาดฟันด้วยรัศมีแห่งความเกรี้ยวกราดที่แผ่ซ่านออกมาจนทิวายังต้องแอบกลืนน้ำลาย ทิวาขมวดคิ้วมุ่น แม้จะไม่รู้ว่าพีระคือใครและมีความบาดหมางอะไรกับคิมหันต์ในอดีต แต่สัญชาตญาณบางอย่างบอกเขาว่าผู้ชายคนนี้อันตราย และที่สำคัญ... เขารำคาญสายตาคู่นั้นที่มองมาทางตนเสียเหลือเกิน "เดี๋ยวก่อนสิครับท่านประธาน" ทิวาตัดสินใจก้าวออกมาจากด้านหลังคิมหันต์ มือเรียวเอื้อมไปแตะแขนแกร่งของอีกฝ่ายเบาๆ เป็นเชิงปรามไม่ให้ใช้อารมณ์ ก่อนจะเงยหน้าสบตากับผู้มาใหม่ด้วยรอยยิ้มหวานหยาดเยิ้มแต่ซ่อนคมมีดไว้ครบถ้วน "ถ้าจะมาหาเรื่องตอนตีสองครึ่งแบบนี้ แนะนำให้ไปหาซื้อยาระงับประสานสมองมากินก่อนดีกว่านะครับ แขกที่ไม่ได้รับเชิญ... เขาไม่ค่อยมีมารยาทเดินเข้าห้องคนอื่นหน้าตาเฉยแบบนี้หรอกนะ" พีระชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากกระตุกขึ้นด้วยความประหลาดใจ ดวงตาคู่คมวาวโรจน์ด้วยความนึกสนุก "ปากคอเราะร้ายใช้ได้นี่... สมแล้วที่เป็นเด็กของคิมหันต์" "รู้แล้วก็ไสก้นออกไปซะ!" คิมหันต์ตวาดลั่น ทนเห็นสายตาแพรวพราวที่พีระใช้มองทิวาไม่ไหว มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือบางของทิวาก่อนจะกระชากเข้ามาประชิดตัวโดยแรง แรงปะทะทำให้ร่างของทิวาเซถลาชนเข้ากับแผงอกกว้าง กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นกายเฉพาะตัวของประธานหนุ่มโชยเข้าจมูกจนใจสั่น "โอ๊ย คุณคิม... ผมเจ็บนะ" ทิวานิ่วหน้า ประท้วงเสียงเบาแต่ไม่ได้ดิ้นรนขัดขืนมากนัก เพราะสัมผัสจากฝ่ามืออุ่นจัดที่กุมข้อมือเขาไว้แน่นนั้นกำลังสั่นระริกอย่างปิดไม่มิด คิมหันต์ไม่ได้สนใจเสียงบ่น เขากวาดสายตามองพีระด้วยแววตาดุดันราวกับพญาเสือที่พร้อมขย้ำเหยื่อ "ถ้าไม่อยากให้ฉันพังอนาคตพวกนายทั้งหมด แกก็ไสหัวไปซะ พีระ!" พีระแค่นหัวเราะในลำคอ ยอมยกมือขึ้นยอมจำนนถอยหลังทีละก้าว "โอเคๆ ยอมแพ้แล้ว นายยังหัวร้อนง่ายเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะคิม... ไว้เราค่อยคุยกันเรื่อง 'สัญญาเก่า' วันหลังก็แล้วกัน หวังว่าเด็กนี่จะอดทนเก่งพอจนถึงวันนั้นนะ" ปัง! ประตูกระจกนิรภัยปิดกระแทกลงอย่างแรงตามแรงผลักของคิมหันต์ที่ตามไปล็อกกลอนอัตโนมัติทันทีที่ร่างของพีระลับตาไป ความเงียบงันกลับมาเยือนห้องชุดหรูอีกครั้ง แต่ทว่าบรรยากาศกลับอึดอัดและร้อนรุ่มยิ่งกว่าเดิมหลายเท่าตัว ทิวายืนนิ่งอยู่ในอ้อมแขนของคิมหันต์โดยที่อีกฝ่ายยังไม่ยอมปล่อยมือ หัวใจของเขายังคงเต้นโครมครามไม่ใช่เพราะความกลัวพีระ แต่เป็นเพราะระยะห่างที่ใกล้ชิดจนเกินงามในตอนนี้ต่างหาก "ปล่อยได้แล้วมั้งครับท่านประธาน คนเขาออกไปแล้ว" ทิวาเอ่ยทำลายความเงียบ พยายามดึงข้อมือตัวเองกลับ แต่คิมหันต์กลับออกแรงบีบกระชับแน่นขึ้นกว่าเดิม ดวงตาคมกริบก้มลงมองใบหน้าหวานที่เงยขึ้นสบตาพอดี "ใครใช้ให้เธอปากเก่งใส่หน้ามัน" เสียงทุ้มต่ำเอ็ดลอดไรฟัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มใสจนทิวารู้สึกร้อนวูบวาบไปหมด "ก็มันกวนประสาทก่อนนี่นา... อีกอย่าง เขากับคุณมีเรื่องอะไรกัน ทำไมเขาถึงพูดถึงสัญญาอะไรนั่น..." ทิวาชะงักไปเมื่อเห็นสีหน้าของคิมหันต์ในยามนี้ ดวงตาคมกริบที่เคยเย่อหยิ่งและดุดัน กลับไหววูบเจือความเจ็บปวดและคุกรุ่นไปด้วยความโกรธแค้นที่ถูกกดทับไว้ลึกสุดซึ้ง คิมหันต์ไม่ตอบคำถาม ร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดตัวเรื่อยๆ จนทิวาต้องถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ การถูกต้อนจนมุมโดยประธานหนุ่มร่างกำยำทำให้พื้นที่หายใจรอบตัวแคบลงทันตา ทิวากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อใบหน้าหล่อเหลาโน้มต่ำลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน "เรื่องของฉัน... เธอไม่จำเป็นต้องรู้" คิมหันต์กระซิบชิดริมหูกลิ่นไอความเย่อหยิ่งถูกแทนที่ด้วยความหงุดหงิดปนหวาดระแวงบางอย่าง "รู้แค่ว่า... อยู่ห่างจากมันไว้!" "คุณไม่มีสิทธิ์มาออกคำสั่งกับผมทุกเรื่องนะคิมหันต์..." ทิวายังไม่ยอมแพ้ เชิดหน้าขึ้นเถียงด้วยความดื้อรั้น ดวงตากลมโตฉายแววท้าทาย "เราเป็นแค่เจ้านายกับเด็กในปกครอง... ไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย!" สิ้นคำพูดนั้น แววตาของคิมหันต์ก็เปลี่ยนไปราวกับมีเปลวไฟสีทองไหม้ลามเลีย ความซึนและปากร้ายที่เคยมีหายวับไปในพริบตา เหลือเพียงความคลั่งรักดิบเถื่อนที่ถูกปลดโซ่ตรวน "งั้นเหรอ..." คิมหันต์แค่นหัวเราะในลำคอ มือหนาข้างหนึ่งยกขึ้นประคองกรอบหน้าหวานไว้มั่น นิ้วโป้งเกลี่ยไล้ริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อแผ่วเบาราวกับจะลงทัณฑ์ "อยากรู้จริงๆ สินะ ว่าฉันมีสิทธิ์แค่ไหน..." ทิวาเบิกตากว้าง หัวใจกระหน่ำรัวราวกองศึกเมื่อใบหน้าคมคายโน้มต่ำลงมาอย่างรวดเร็วเกินกว่าจะหลบเลี่ยง ริมฝีปากหยักลึกประกบจูบลงมาปิดกั้นคำพูดทุกอย่างของคนปากเก่งทันที! สัมผัสแรกไม่ใช่ความอ่อนโยน แต่เป็นการบดขยี้ด้วยความเร่าร้อนและหวงแหนราวกับคนกระหายน้ำ รสจูบที่ทั้งดุดันและเอาแต่ใจทำเอาทิวาหัวหมุนติ้ว สมองขาวโพลนคิดอะไรไม่ออก มือเรียวที่พยายามจะผลักไสอกแกร่งเปลี่ยนเป็นกำเสื้อสูทของอีกฝ่ายแน่นโดยไม่รู้ตัวเมื่อเรียวลิ้นร้อนล้ำลึกกวาดต้อนความหวานภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ เส้นกั้นบางๆ ระหว่างเจ้านายกับเด็กในปกครองถูกเผาทำลายลงอย่างราบคาบในค่ำคืนนี้ ท่ามกลางความเงียบงันของห้องชุดหรู คิมหันต์ผละริมฝีปากออกมาชั่วครู่เพื่อให้คนใต้ร่างได้สูดอากาศหายใจ ทว่าดวงตากลับพราวระยับด้วยแรงปรารถนาอันรุนแรง หน้าผากแนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่หอบกระชั้นของกันและกัน "ทีนี้... ยังกล้าเถียงฉันอยู่อีกไหม หือ... ทิวา" ทิวาหอบหายใจตัวโยน ใบหน้าหวานแดงก่ำลามไปถึงใบหู เม้มริมฝีปากที่บวมเจ่อจากการถูกรังแกอย่างนึกแค้นเคือง แต่ทว่าหัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความหวานซึ้งในยามวิกาลอย่างกะทันหัน พร้อมกับเสียงตะโกนเรียกจากด้านนอกที่ทำให้เลือดในกายของคิมหันต์และทิวาเย็นเฉียบลงพร้อมกัน "คุณคิมครับ! ขอโทษที่รบกวนยามดึก... แต่เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับที่บริษัท ระบบเซิร์ฟเวอร์หลักถูกเจาะ และข้อมูลลับทั้งหมดกำลังจะรั่วไหล!" -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและอินไปกับความคลั่งรักแบบดุเดือดของท่านประธานคิมกับน้องวานะครับ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไฟเยอร์บลัดคนนี้ด้วยนะครับ!