เช้าวันใหม่ที่ไม่เหมือนเดิม

กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วบดชั้นดีลอยวนอยู่ในอากาศ ตัดกับความเงียบงันที่กดทับภายในห้องทำงานส่วนตัวบนเพนต์เฮาส์หรู ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตามากกว่าถ้วยกาแฟบนโต๊ะ คือรอยยิ้มมุมปากที่ยากจะพบเห็นของประธานหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเยียบเย็นอย่างคิมหันต์ หน้าจอแท็บเล็ตในมือแสดงรายงานสถานะระบบความปลอดภัยของบริษัทที่ถูกกู้คืนกลับมาได้ทันเวลาอย่างฉิวเฉียดเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน แต่สมองของเขากลับไม่ได้โฟกัสที่ตัวเลขความเสียหายทางธุรกิจเลยแม้แต่น้อย ภาพเหตุการณ์เมื่อคืน—ตอนที่ร่างโปร่งของทิวาบุกเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก แว่นตาเอียงกระف้าย และเสียงหอบหายใจถี่กระชั้นที่แนบชิดอยู่ข้างกาย—ยังคงฉายชัดอยู่ในโสตประสาท "หึ..." เสียงทุ้มต่ำหลุดลอดออกมาจากลำคอหนา พร้อมกับมุมปากที่กระตุกยิ้มขึ้นอย่างปิดไม่มิด เมื่อนึกถึงตอนที่เด็กแสบประจำตัวเผลอหลับคาโซฟาตัวยาวด้วยความอ่อนเพลียหลังจากช่วยเขาแกะรอยแฮกเกอร์ข้ามชาติจนถึงตีสี่ ก๊อกๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่ร่างบางในเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งที่ดูเหมือนจะใหญ่เกินไซส์เจ้าตัวไปสองเบอร์จะก้าวเข้ามาด้วยท่าทางงัวเงีย ทิวายกมือขึ้นขยี้ตาตัวเองปอยๆ เส้นผมสีดำสนิทชี้ฟูไม่เป็นทรงราวกับรังนก แก้มเนียนใสขึ้นสีเรื่อจากพิษไข้บางเบาและอาการนอนไม่พอ ภาพนั้นทำให้คิมหันต์ต้องรีบเบนสายตาไปมองหน้าจอแท็บเล็ตเพื่อกลบเกลื่อนอาการบางอย่างที่กำลังตีรวนอยู่ในอก "อรุณสวัสดิ์ครับ... เอ๊ย ไม่ใช่สิ สายมากแล้วต่างหาก" ทิวาพึมพำกับตัวเองเสียงเบา ก่อนจะกวาดสายตามองหาแก้วน้ำในห้อง "นี่คุณคิม... ผมไม่ได้ละเมอทำอะไรประหลาดๆ ใส่คุณใช่ไหมครับเมื่อคืน จำได้รางๆ ว่าเหมือนผมจะ... โวยวายอะไรสักอย่างใส่คุณด้วย" คิมหันต์วางแท็บเล็ตลงบนโต๊ะด้วยท่าทีนิ่งขรึม ราวกับว่าเมื่อครู่ไม่ได้มีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ประดับอยู่บนใบหน้าเลยสักนิด เขากอดอกมองคนตัวเล็กที่กำลังเดินงุ่มง่ามเข้ามาใกล้ด้วยสายตารAะเบิดความซึน "ละเมอเหรอครับ?" คิมหันต์ทวนคำ เสียงทุ้มเจือแววเย้าแหย่ที่จงใจกดให้ต่ำลง "คุณหมายถึงตอนที่ร้องไห้งอแงกลัวข้อมูลบริษัทหลุด จนต้องมานั่งซบไหล่ผมแล้วบอกว่า 'คุณคิมอย่าไล่ผมออกนะ' แบบนั้นน่ะเหรอครับ?" ทิวาชะงักกึก ใบหน้าที่เคยซีดเซียวพลันเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ รีบยกมือขึ้นปิดปากตัวเองทันที "ทะ... บ้าหน่า! ผมเนี่ยนะพูดแบบนั้น! คุณโกหกผมแน่ๆ!" ทิวาโวยวายเสียงหลง ใบหน้าร้อนผ่าวราวกับมีคนเอาเตาไฟมาจ่อใกล้ๆ "คนอย่างทิวาไม่มีวันพูดจาน่าอายแบบนั้นเด็ดขาดครับ!" "มั่นใจขนาดนั้นเลยเหรอครับ?" คิมหันต์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้าไปประชิดร่างโปร่งทีละน้อยจนอีกฝ่ายต้องถอยหลังไปชนกับขอบโต๊ะทำงาน "ทั้งเสียงสั่นๆ ทั้งมือที่กำเสื้อผมแน่นจนยับยู่ยี่... หรืออยากให้ผมทบทวนความจำให้ดูใหม่อีกรอบล่ะครับ หืม?" บรรยากาศรอบตัวแคบลงทันตาเห็น กลิ่นกายสะอาดสดชื่นผสมกับความเป็นผู้ใหญ่ของคิมหันต์โอบล้อมทิวาไว้จนแทบหายใจไม่ออก หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองเพล ทิวาเงยหน้าขึ้นสบตากับคนตัว Pากร้าย แต่กลับพบเพียงประกายความเอ็นดูที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งขรึมนั้น ซึ่งมันอันตรายต่อหัวใจของเขายิ่งกว่าตอนที่โดนด่าเสียอีก "คุณคิม... ถอยไปเลยนะ!" ทิวายกมือขึ้นดันแผงอกกว้างเอาไว้ แต่แทนที่อีกฝ่ายจะถอย กลับยิ่งโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะแตะกัน "ผม... ผมแค่เหนื่อยจนเบลอต่างหากเล่า ใครจะไปตั้งใจ..." "ครับ... เบลอจนจำไม่ได้ แต่จำได้แม่นว่าเมื่อคืนใครนะที่บอกว่า... 'ถ้าผ่านคืนนี้ไปได้ ผมจะยอมทำตามที่คุณขอทุกอย่าง'..." คิมหันต์กระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มพร่าต่ำทิ้งแรงกระแทกไว้กลางใจคนฟังจนทิวาแทบหยุดหายใจ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นอีกครั้ง ประโยคบ้าๆ นั้น... เขาพูดออกไปจริงๆ งั้นเหรอ! ทิวากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สมองประมวลผลอย่างรวดเร็วเพื่อหาทางหนີทีไล่จากสถานการณ์ชวนใจสั่นนี้ แต่ทว่า ก่อนที่เขาจะได้อ้าปากเถียงหรือผลักอกแกร่งออกไป เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินจากระบบสมาร์ทโฮมของเพนต์เฮาส์ก็ดังขึ้นแทรกบรรยากาศหวานอมเปรี้ยวจนสะเทือนเลื่อนลั่น *ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด! - เตือนภัย: มีการบุกรุกจากภายนอก ประตูนิรภัยชั้นล่างถูกบังคับเปิดด้วยรหัสมาสเตอร์คีย์* คิมหันต์ขมวดคิ้วมุ่นทันที แววตาขี้เล่นเมื่อครู่หายวับไปกับตา เหลือ 0แต่ความเย็นชาและดุดันดั่งพญาเสือที่พร้อมขย้ำเหยื่อ เขาดึงร่างของทิวาให้มาหลบอยู่ด้านหลังด้วยสัญชาตญาณการปกป้อง ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง หน้าจอระบบรักษาความปลอดภัยก็แสดงภาพของแขกผู้ไม่ได้รับเชิญที่ก้าวเข้ามาในห้องโถงชั้นล่าง— ร่างสูงโปรغاتของใครบางคนยืนยิ้มเยาะอยู่หน้ากล้องวงจรปิด พร้อมกับเสียงประกาศกร้าวผ่านอินเตอร์คอมที่ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้อง "เซอร์ไพรส์ครับพี่คิม... หวังว่าผมคงไม่ได้มาขัดจังหวะเวลาสวีทกับ 'เด็กเลี้ยง' คนใหม่ของคุณหรอกนะ?" ทิวาเบิกตาโพรงเมื่อมองผ่านไหล่ของคิมหันต์ไปเห็นรอยยิ้มเยือกเย็นบนหน้าจอ ขณะที่คิมหันต์กัดกรามแน่นจนสันกรามขึ้นนูนเด่น รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างหนาราวกับเปลวเพลิงที่พร้อมแผดเผาทุกสิ่ง ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ไฟเยอร์บลัด" ด้วยดีเสมอมานะครับ