สงครามเงียบในครัว

เสียงก๊องแก๊งของทัพพีสเตนเลสที่กระทบกับขอบหม้อต้มซุปกระดูกหมูเบาๆ ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องครัวสไตล์โมเดิร์นคุมโทนสีเทาเข้ม ไอความร้อนสีขาวขุ่นลอยกรุ่นขึ้นปะทะกับแผ่นหลังกว้างของคนที่กำลังยืนขมวดคิ้วมุ่นอยู่หน้าเตาแก๊งอินดักชัน คิมหันต์ในชุดนอนเสื้อเชิ้ตสีดำตัวโคร่งกับกางเกงขายาวผ้าสำลีเนื้อนิ่ม กำลังพยายามบังคับทัพพีในมือให้คนข้าวต้มในหม้อโดยไม่ให้มันติดก้นหม้อ ท่าทางของประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลแห่งอาณาจักรธุรกิจหมื่นล้านในยามนี้ ดูเก้ๆ กังๆ จนน่าขันในสายตาของคนที่เพิ่งเดินเข้ามา "ถ้าขืนคนแรงกว่านี้อีกนิด หม้อคงทะลุเป็นรูโบ๋แน่ครับท่านประธาน" เสียงใสๆ ที่ติดจะเย้าแหย่นิดๆ ดังขึ้นจากทางด้านหลัง พร้อมกับร่างเพรียวบางของทิวาที่ก้าวเข้ามาประชิดโดยไม่มีเสียงเตือน ทิวายื่นมือเรียวเข้าไปแย่งทัพพีออกจากมือหนาหน้าตาเฉย ดวงตากลมโตคู่สวยพราวระยับด้วยรอยยิ้มขบขันเมื่อเห็นสันกรามของอีกฝ่ายกระตุกเกร็งขึ้นมาทันที "ใครอนุญาตให้เธอเข้ามาในเขตหวงห้าม..." คิมหันต์หันขวับมาหมายจะพ่นคำพูดเชือดเฉือนตามสไตล์คนปากแข็ง แต่คำพูดทั้งหมดกลับกลืนหายลงคอไปทันที เมื่อพบว่าระยะห่างระหว่างเขากับคนตัวเล็กในตอนนี้มันใกล้จนเกินกว่ามาตรฐานความปลอดภัย ทิวาไม่ได้ถอยหนี แถมยังจงใจขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกก้าวเพื่อเอื้อมมือไปปรับลดอุณหภูมิความร้อนของเตา กลิ่นกายหอมอ่อนๆ คล้ายแป้งเด็กผสมกลิ่นสบู่จางๆ ลอยเข้าแตะจมูกคมสัน ทำให้จังหวะการหายใจของคิมหันต์สะดุดไปเสี้ยววินาที ดวงตาคมกริบกวาดมองใบหน้าหวานที่อยู่ห่างเพียงคืบ ไล่จากแพขนตางอนยาว ปลายจมูกรั้น ไปจนถึงริมฝีปากสีพีชธรรมชาติที่กำลังเม้มเข้าหากันเล็กน้อยอย่างใช้สมาธิ "เขตหวงห้ามอะไรกันครับ ห้องครัวคอนโดคุณนะ ไม่ใช่ฐานทัพลับทางทหาร อีกอย่าง... หน้าจอโทรศัพท์ของคุณเมื่อกี้มันฟ้องอยู่โต้งๆ ว่าถ้าผมไม่ลุกมาคุมเชิง ป่านนี้คุณคงเผาครัวตัวเองวอดไปครึ่งห้องแล้วมั้งครับ" ทิวาเอ่ยกลั้วหัวเราะ ดวงตาคู่หวานช้อนขึ้นมองสบตาตรงๆ แบบไม่เกรงกลัว คิมหันต์แค่น "ฮึ" ในลำคอ ปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบตึงราวกับน้ำแข็งขั้วโลก แม้ว่าหัวใจข้างในจะเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก "ปากดีจริงนะทิวา... หน้าจอนั่นมันแค่เรื่องงาน ไม่ได้มีอะไรน่าใส่ใจขนาดนั้น" "เหรอครับ?" ทิวายิ้มมุมปาก ทิ้งน้ำหนักตัวพิงเคาน์เตอร์ครัวอย่างสบายอารมณ์ ดวงตาคู่สวยฉายแววรู้ทัน "เรื่องงานที่ทำให้คุณหัวเสียจนหน้าดำครึ้มแถมยังเกือบจะขว้างโทรศัพท์ทิ้งน่ะเหรอครับ? ถ้าคู่แข่งทางธุรกิจของคุณมาเห็นภาพนี้เข้า คงตื่นเต้นน่าดูที่รู้ว่าประธานคิมผู้ไร้เทียมทาน กำลังหัวเสียเพราะภาพรอยยิ้มของใครบางคนบนหน้าจอ" ประธานหนุ่มขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นนูนเด่น มือหนาเอื้อมไปคว้าขอบเคาน์เตอร์กักตัวคนตรงหน้าไว้ระหว่างแขนทั้งสองข้าง บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนเยือกเย็น แต่ดวงตาคมกริบกลับลุกโชนด้วยประกายไฟบางอย่างที่ร้อนแรงยิ่งกว่าเตาไฟตรงหน้า "เธอกล้ามากนะที่กล้ามาลองดีกับฉัน..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงคาดโทษแต่วับวาวด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้ความดุดัน "อยากลองดีนักใช่ไหม งั้นก็รับผิดชอบผลงานของตัวเองซะ" ทิวาสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอ แต่ทว่าเจ้าตัวกลับเชิดหน้าขึ้นสู้ ไม่ยอมแสดงความอ่อนแอออกมาให้เห็นแม้แต่น้อย "รับผิดชอบอะไรครับ? ผมแค่มารับหน้าที่เชฟจำเป็นช่วยคุณทำอาหารเช้าแก้แฮงก์นะ" "ทำอาหารเหรอ..." คิมหันต์ก้มหน้าลงมาจนปลายจมูกเกือบจะชนกับแก้มเนียน กลิ่นหอมหวานของข้าวต้มร้อนๆ ผสมกับกลิ่นกายเฉพาะตัวของทิวาทำให้สติที่ควบคุมไว้อย่างดีเริ่มสั่นคลอน "งั้นก็พิสูจน์ให้ดูหน่อยสิ ว่าฝีปากกับฝีมือทำอาหารของเธอ อย่างไหนมันจะแซ่บกว่ากัน" หัวใจของทิวากระตุกวูบ จังหวะการเต้นรัวเร็วจนแทบจะหลุดออกมานอกอกเมื่อใบหน้าหล่อเหลาโน้มต่ำลงมาใกล้เรื่อยๆ จนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากริมฝีปากที่อยู่ห่างกันเพียงไม่กี่มิลลิเมตร ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่เล็กๆ ในห้องครัว มีเพียงเสียงเดือดปุดๆ ของข้าวต้มในหม้อและเสียงลมหายใจที่สอดประสานกันอย่างแนบเนียน ทิวาหลุบตาลงมองริมฝีปากของอีกฝ่ายโดยไม่รู้ตัว สมองขาวโพลนจนคิดคำพูดโต้เถียงไม่ออก ในจังหวะที่หัวใจของทั้งคู่กำลังเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน และริมฝีปากของคิมหันต์กำลังจะทาบทับลงมาเพื่อปิดกั้นคำพูดทั้งหมดของคนอวดเก่ง... *กริ๊งงงงง!* เสียงกริ่งประตูหน้าห้องพักหรูดังขึ้นแทรกบรรยากาศหวานอมเปรี้ยวจนสะเทือนไปทั่วทั้งยูนิต คิมหันต์ชะงักกรามค้าง ดวงตาคมฉายแววหงุดหงิดระAวตตวัดมองไปทางประตูห้องด้วยรังสีอำมหิตที่รุนแรงยิ่งกว่าเดิม ขณะที่ทิวาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบยกมือขึ้นดันอกแกร่งให้ออกห่างทันที ก่อนที่คิมหันต์จะทันได้สบถคำหยาบออกมา ร่างสูงใหญ่ของใครบางคนที่ถือวิสาสะกดรหัสผ่านประตูเดินเข้ามาในห้องก็เอ่ยทักขึ้นด้วยน้ำเสียงกวนประสาทที่คุ้นเคย "เฮ้ย! ไอ้น้องชาย... กูบอกแล้วว่าวันนี้กูจะมาเคลียร์งานด่วนที่คอนโดมึง ทำไมประตูไม่ล็อกวะ... อ้าวเฮ้ย กูขัดจังหวะอะไรมึงกับเด็กฝึกงานนี่หรือเปล่าเนี่ย?" ธน ญาติสนิทพ่วงตำแหน่งรองประธานบริษัทก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่หน้าห้องครัว พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ระบายอยู่บนใบหน้า ขณะที่คิมหันต์หันกลับไปจ้องหน้าผู้มาใหม่ด้วยสายตาที่พร้อมจะฆ่าคนให้ตายได้ในรัศมีสามเมตร ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความคลั่งรักแบบจัดจ้านนี้ด้วยกันนะครับ