ย้ายเข้าถ้ำเสือ

กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวูดดี้เจือจางผสมกับความเย็นเฉียบของเครื่องปรับอากาศในรถยนต์หรู คือสิ่งแรกที่ทิวาต้องเผชิญ หลังจากเหตุการณ์ชวนหัวใจวายเมื่อครู่ที่เขาเผลอทิ้งน้ำหนักตัวลงไปทับตักแกร่งของประธานหนุ่มปากร้าย ทิวาก็รีบดีดตัวผงะถอยหลังราวกับโดนไฟลวก ใบหน้าหวานร้อนผ่าวขึ้นสีแดงจัดจนลามไปถึงใบหู ร่างบางกะพริบตาปริบๆ พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติแล้วยกมือขึ้นจัดเสื้อผ้าที่ยับยู่ยี่อย่างลวกๆ "ขอโทษครับ... ไม่ได้ตั้งใจ" ทิวาเอ่ยเสียงอุบอิบ ดวงตากลมโตหลบเลี่ยงสายตาดุคมที่มองมานิ่งๆ คิมหันต์ไม่ตอบทันที ชายหนุ่มเพียงแค่ปัดบริเวณต้นขาตัวเองเบาๆ ราวกับปัดฝุ่นที่มองไม่เห็น มุมปากหยักลึกยกย่องขึ้นนิดๆ เป็นรอยยิ้มเยาะที่ชวนให้คนมองอยากจะคว้าหมัดไปประทับสักที "ถ้าซุ่มซ่ามขนาดนี้... วันหลังผมควรทำป้ายเตือนติดไว้ที่ตักดีไหมครับ ว่าห้ามเข้าใกล้เกินรัศมีหนึ่งเมตร" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเย้าแหย่ แต่แววตาพราวระยับนั้นกลับไม่ได้มีความรำคาญใจอย่างที่ปากพูดเลยสักนิด ทิวาเม้มปากแน่น นึกหมั่นไส้คนตรงหน้าจนอยากจะกรี๊ดใส่หน้าหล่อๆ นั่นสักสามทีซ้อน "ผมไม่ได้ซุ่มซ่ามครับ แค่... อุบัติเหตุทางกายภาพเฉยๆ หรอกน่า ประธานคิมนี่ชอบซ้ำเติมคนอื่นเก่งเป็นที่หนึ่งเลยนะครับ" "ปากเก่ง" คิมหันต์พ่นลมหายใจเบาๆ ก่อนจะเบือนหน้ามองออกไปนอกกระจก รถยนต์ยุโรปคันหรูเคลื่อนตัวเข้ามาจอดนิ่งสนิทลานจอดรถใต้ดินของเพนต์เฮาส์ใจกลางเมือง ประตูลิฟต์ส่วนตัวเปิดออกเผยให้เห็นความโอ่อ่าและหรูหราเกินบรรยาย ทิวาก้าวเท้าตามแผ่นหลังกว้างเข้าไปข้างใน ดวงตาคู่สวยกวาดมองไปรอบห้องโถงเพดานสูงที่ตกแต่งด้วยโทนสีเข้มและกระจกใสบานยักษ์ มองเห็นวิวเมืองยามค่ำคืนที่ระยิบระยับราวกับดวงดาวบนพื้นดิน "ที่นี่... คือที่ที่ผมต้องอยู่จริงๆ เหรอครับเนี่ย" ทิวากลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือน ความอลังการนี้มันให้ความรู้สึกเหมือนก้าวเข้ามาในถ้ำเสือติดแอร์ชัดๆ "ทำไมครับ? กลัวผมจะกินหัวคุณเข้าไปหรือไง ถึงได้ยืนตัวลีบขนาดนั้น" คิมหันต์ถอดเสื้อสูทเนื้อดีพาดไว้ที่พนักโซฟา ร่างสูงปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวบริเวณคอออกสองเม็ดเผยให้เห็นผิวเนื้อเนียนและไหปลาร้าได้รูป เป็นภาพที่ดูเซ็กซี่แบบไม่ต้องพยายามจนทิวาต้องรีบเบนสายตาหนี "ผมไม่ได้กลัวครับ แค่...ประเมินสถานการณ์" ทิวายืดอกขึ้นเล็กน้อยเพื่อไม่ให้เสียฟอร์ม แม้ในใจจะเริ่มหวั่นๆ กับข้อตกลงลับที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นจริงๆ แล้วก็ตาม "ดี... งั้นมาตกลงกติกาการอยู่ร่วมกันให้เรียบร้อย" คิมหันต์เดินไปหยิบแฟ้มเอกสารบางอย่างบนเคาน์เตอร์บาร์กระจก ก่อนจะหย่อนตัวลงนั่งไขว่ห้างบนโซฟารasคาแพง สายตาคมกริบมองตรงมายังร่างบางที่ยังยืนเก้ๆ กังๆ อยู่กลางห้อง "ข้อแรก ห้องนอนของคุณอยู่ฝั่งซ้าย ส่วนห้องผมอยู่ฝั่งขวา ห้ามล้ำเส้นเข้ามาเด็ดขาดถ้าผมไม่อนุญาต" "ทราบแล้วครับ ผมก็ไม่ได้อยากเดินไปเดินมาห้องคุณนักหรอก" ทิวาตอบสวนทันควันอย่างไม่ยอมแพ้ "ข้อสอง..." คิมหันต์หรี่ตามองคนปากเก่งเล็กน้อย "เวลาที่อยู่ต่อหน้าคนอื่น คุณต้องสวมบทบาทเป็น 'คนสนิท' ที่ผมไว้ใจที่สุด ห้ามทำหน้าบึ้งตึงใส่ผมเด็ดขาด... โดยเฉพาะต่อหน้าพวกตระกูลใหญ่ฝั่งนั้น" ทิวานิ่งเงียบไปครู่หนึ่งเมื่อได้ยินคำว่า *'ฝั่งนั้น'* บรรยากาศรอบตัวของประธานหนุ่มดูเย็นเยียบลงถนัดตา ความโกรธแค้นและปมเบื้องหลังที่ยังไม่ถูกเปิดเผยลอยอบอวลอยู่ในอากาศจนสัมผัสได้ ร่างบางพยักหน้ารับช้าๆ อย่างเข้าใจ "ผมรู้หน้าที่ของตัวเองน่า... แลกกับการที่หนี้ของครอบครัวผมจะถูกเคลียร์ คุณสั่งอะไรผมก็ต้องทำอยู่แล้วนี่ครับ" คิมหันต์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดตัวทิวาในระยะที่ใกล้เกินความจำเป็น กลิ่นวูดดี้อ่อนๆ ลอยวนอยู่ปลายจมูกจนทิวาต้องเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนหน้าผากเกือบจะชิดกัน ดวงตาสีนิลคู่นั้นจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตากลมโตราวกับต้องการค้นหาความจริงบางอย่าง "จำคำพูดตัวเองไว้ให้ดีนะ... ทิวา" เสียงกระซิบพร่าต่ำดังอยู่ข้างใบหู ร้อนผ่าวจนขนลุกซู่ "อย่าเผลอทำตัวน่ารักใส่ผมบ่อยนัก... ไม่งั้นผมอาจจะเปลี่ยนใจจาก 'คู่สัญญา' ให้กลายเป็นอย่างอื่นแทน" ทิวารู้สึกเหมือนหัวใจเต้นผิดจังหวะไปหลายวิ ความใกล้ชิดนี้มันอันตรายเกินไปแล้ว! ร่างบางรีบยกมือขึ้นดันแผงอกแกร่งให้ออกห่างพร้อมกับถอยหลังกรูด "ประธานคิม! ถอยไปเลยนะครับ อย่ามาเล่นมุกอะไรแบบนี้นะ ผมไม่ตลกด้วย!" คิมหันต์หัวเราะในลำคออย่างชอบใจกับท่าทางตื่นตูมนั้น ก่อนจะหมุนตัวเดินเตรียมจะกลับเข้าห้องพักของตัวเอง ทว่าในจังหวะที่ทุกอย่างกำลังจะสงบลง เสียงกริ่งหน้าประตูกลับดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ *ติ๊ง... ต่อง...* ทิวาสะดุ้งโหยง หันไปมองประตูสลับกับร่างสูงของเจ้าของห้อง คิมหันต์ขมวดคิ้วมุ่นทันที ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงขึ้นมาในฉับพลัน แววตาคมกริบฉายประกายความหงุดหงิดอย่างปิดไม่มิด ในยามวิกาลแบบนี้... ใครกันที่เป็นคนกดกริ่งเรียกประธานหนุ่มถึงหน้าเพนต์เฮาส์ส่วนตัว? คิมหันต์เดินสาวเท้าไปที่หน้าจออินเตอร์คอมเพื่อเช็กภาพกล้องวงจรปิด ทว่าเพียงแค่เสี้ยววินาทีที่เขาเห็นใบหน้าของบุคคลปริศนาผ่านหน้าจอ ดวงตาคมก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจระคนไม่พอใจ ก่อนที่เสียงเคาะประตูดังปึงปังจะตามมาติดๆ พร้อมกับเสียงตะโกนเรียกชื่อเจ้าของห้องที่ดังทะลุเข้ามาถึงด้านใน "คิมหันต์! เปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้!" -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะเข้ามาอ่านและสนับสนุน "ไฟเยอร์บลัด" เสมอนะครับ