ประชุมลับกับท่านประธาน

แฟ้มเอกสารหนาปึกตกลงบนโต๊ะทำงานกระจกใสเสียงดัง *ปึก!* จนทิวาต้องสะดุ้งสุดตัว ดวงตากลมโตตวัดมองหน้าชายหนุ่มผู้ดำรงตำแหน่งประธานบริษัทที่ยืนค้ำหัวอยู่ด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าแววตากลับพราวระยับด้วยความสะใจอย่างปิดไม่มิด “เก้าโมงสิบห้า” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่ทรงพลังพอกที่จะทำให้บรรยากาศรอบตัวอุณหภูมิลดฮวบ “คุณสายไปสิบห้ามนที ทิวา... และจำไว้ว่าบริษัทของผมไม่ต้อนรับคนไร้ระเบียบ” “ผมติดหน้าลิฟต์เพราะการ์ดพนักงานยังไม่ได้ออนเซ็นเตอร์ต่างหากล่ะครับ ท่านประธานคิมหันต์” ทิวาสวนกลับทันควัน ใบหน้าหวานเชิดขึ้นอย่างไม่ยอมก้มหัวให้ ร่างเพรียวในชุดนักศึกษาฝึกงานที่ถูกบังคับให้เปลี่ยนเป็นชุดสูททางการขยับยืนเต็มความสูง แม้ส่วนสูงจะน้อยกว่าอีกฝ่ายอยู่ช่วงไหล่ แต่รังสีความพยศในตัวกลับไม่ได้ด้อยไปกว่ากันเลยสักนิด คิมหันต์หรี่ตามองเด็กดื้อที่กล้าต่อปากต่อคำกับเขาตั้งแต่เช้าตรู่ ร่างสูงสง่าในสูทแบรนด์ดังทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนังราคาแพง ไขว่ห้างด้วยท่าทีผ่อนคลายทว่ากดดันคนมองจนแทบหายใจไม่ออก ดวงตาคมกริบกวาดมองกองเอกสารตรงหน้าสลับกับใบหน้าเนียนใสที่เริ่มมีเหงื่อซึมตามไรผม “ข้ออ้าง” คิมหันต์แค่นหัวเราะในลำคอ “ในฐานะ ‘เด็กฝึกงานพิเศษ’ ที่ท่านประธานอย่างผมต้อง ‘ดูแลเป็นพิเศษ’ คุณไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะอ้าปากเถียง งานบนโต๊ะนั่น... รายงานการวิเคราะห์ตลาดไตรมาสล่าสุด รีพอร์ตบัญชีสามปีซ้อน และโปรเจกต์แปลภาษาเยอรมันอีกสี่ร้อยหน้า ส่งภายในห้าโมงเย็นวันนี้ หวังว่าจะทำทันนะ... คุณเด็กฝึกงาน” ทิวากัดฟันกรอดจนกรามขึ้นสันนูน รอยยิ้มหวานหยดที่อีกฝ่ายส่งมาให้มันคือรอยยิ้มของซาตานชัดๆ! สี่ร้อยหน้าภาษาเยอรมันแถมด้วยรีพอร์ตบัญชีนรกนั่น ต่อให้เขาแยกร่างเป็นแปดคนก็ไม่มีทางทำเสร็จภายในวันเดียว นี่มันไม่ใช่การใช้งานปกติแล้ว แต่มันคือการกลั่นแกล้งกันชัดๆ! “ท่านประธานครับ สมองผมไม่ได้มีไว้ประดับเหมือนแจกันราคาแพงบนโต๊ะคุณนะครับ รีพอร์ตพวกนี้ถ้าจะให้ละเอียดและถูกต้องตามหลักการจริงๆ อย่างน้อยต้องใช้เวลาหนึ่งสัปดาห์ แต่นี่... คุณสั่งให้ผมเสร็จภายในห้าโมงเย็น? เกรงว่าผมจะได้หามศพตัวเองออกจากตึกนี้ก่อนจะได้เซ็นสัญญาฝึกงานน่ะสิครับ” ทิวายื่นมือไปเท้าโต๊ะโน้มตัวเข้าไปใกล้ ร่นระยะห่างระหว่างกันจนได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นบุคลิกอันตรายที่แผ่ออกมาจากตัวคิมหันต์ ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมอย่างไร้ความเกรงกลัว “กล้าดีนี่” คิมหันต์ไม่ถอยหนม แถมยังขยับตัวเข้ามาใกล้เสียจนปลายจมูกแทบจะชนกัน สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นที่เป่ารดริมฝีปาก “ถ้าคิดว่าตัวเองเก่งนัก ก็พิสูจน์ให้ผมเห็นสิว่าปากกับฝีมือมันไปในทิศทางเดียวกัน... หรือเก่งแค่เห่าไปวันๆ เหมือนลูกหมาจรจัดกันแน่ล่ะ?” “คุณ!” ทิวาเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ความโกรธแล่นริ้วขึ้นมาถึงใบหู มือบางกำแพงเสื้อสูทแน่นจนยับยู่ยี่ อยากจะยกมือขึ้นตบหน้าหล่อๆ ของประธานปากร้ายนี่สักฉาดให้หายหมั่นไส้ แต่ติดที่นี่คือออฟฟิศ และเขายังต้องใช้เงินเดือนก้อนนี้ประทังชีวิต “ทำหน้าแบบนั้นหมายความว่าไง จะร้องไห้งั้นเหรอ?” คิมหันต์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากหยักลึกกระตุกยิ้มร้ายกาจ มือหนายื่นออกไปหมายจะปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากมนของอีกฝ่ายอย่างถือวิสาสะ ทิวาเบี่ยงตัวหลบราวกับงูพิษ แววตาไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาทีเมื่อปลายนิ้วอุ่นเฉียดผ่านผิวแก้มไปหวุดหวิด หัวใจเจ้ากรรมดันทรยศเต้นโครมครามขึ้นมาเสียดื้อๆ กับความใกล้ชิดที่ฉับพลันนี้ ทั้งที่สมองกำลังตะโกนด่าทออีกฝ่ายด้วยถ้อยคำรุนแรง “อย่ามาแตะต้องตัวผมครับ!” ทิวารemถอยหลังกรูด สูดลมหายใจเข้าปอดลึกเพื่อตั้งสติ “เอกสารพวกนี้... ผมจะทำมันให้เสร็จก่อนห้าโมงเย็นแน่นอนครับ ท่านประธานเตรียมตัวรออ่านผลงานชิ้นเอกที่ไม่มีคำว่าที่ติได้เลย!” พูดจบ ทิวาก็คว้ากองเอกสารหนาเตอะขึ้นมาแนบอก หมุนตัวเดินกระแทกส้นเท้าออกจากห้องทำงานส่วนตัวของประธานหนุ่มทันทีโดยไม่รอให้อีกฝ่ายได้เอ่ยปากไล่ เสียงปิดประตูกระจกดัง *ปัง!* สะท้อนความหงุดหงิดปนดื้อรั้นของคนตัวเล็กที่เพิ่งลับหายไป ภายในห้องทำงานที่กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง คิมหันต์นั่งมองบานประตูกระจกฝ้าที่ร่างเพียวเพิ่งเดินหายออกไป รอยยิ้มร้ายกาจเมื่อครู่ค่อยๆ เลือนหาย แทนที่ด้วยแววตาไหวระริกที่ซ่อนความรู้สึกบางอย่างเอาไว้ลึกซึ้ง นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะทำงานเป็นจังหวะช้าๆ “ดื้อด้านเป็นบ้า... แต่ก็น่ารักชะมัด” เสียงทึบพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนที่เขาจะหันไปสนใจหน้าจอคอมพิวเตอร์ ทว่าความสนใจกลับถูกดึงดูดด้วยภาพจากกล้องวงจรปิดตัวเล็กที่ซ่อนอยู่มุมห้อง ภาพของทิวาที่กำลังนั่งหน้าเครียด กัดริมฝีปากตัวเองด้วยความเครียดขณะเปิดหน้ากระดาษภาษาเยอรมันผ่านจอแท็บเล็ต มันทำให้มุมปากของประธานหนุ่มคลี่ยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว เวลาผ่านไปนับชั่วโมง ความเงียบงันภายในห้องทำงานของทิวาถูกแทนที่ด้วยเสียงรัวนิ้วลงบนแป้นพิมพ์คีย์บอร์ดอย่างบ้าคลั่ง ดวงตากลมโตสีนิลจดจ้องตัวหนังสือภาษาเยอรมันและตัวเลขบัญชียาวเหยียดจนแทบจะทะลุออกมาจากเบ้า กองเอกสารที่เคยสูงท่วมหัวตอนนี้ถูกคัดแยกเป็นระเบียบเรียบร้อยเหลือเพียงครึ่งเดียว “ให้มันได้อย่างนี้สิ... นึกว่าจะตายคาโตซะแล้วไอ้วาเอ๊ย” ทิวาพึมพำกับตัวเองพร้อมกับฟุบหน้าลงกับโต๊ะทำงานอย่างหมดแรง แขนเรียวขาดยาวเหยียดไปข้างหน้า ความปวดร้าวที่ข้อมือและไหล่เล่นงานจนต้องสูดปากด้วยความเจ็บปวด ก๊อกๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองครั้งก่อนที่มันจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่รออนุญาต ร่างสูงโปร่งของใครบางคนก้าวเข้ามาพร้อมกับกลิ่นอายที่คุ้นเคยจนทิวาต้องดีดตัวขึ้นจากโต๊ะทันทีด้วยความตกใจ “อ้าว... นึกว่าใคร ที่แท้ก็คุณคิมหันต์นี่เอง มีอะไรจะมาตรวจงานก่อนกำหนดหรือไงครับ หรือว่ากลัวผมจะทำไม่ทันตามสัญญาจนต้องมาเช็กอินดูศพตัวเอง?” ทิวาเอ่ยแซะทันทีตามความเคยชิน แม้สภาพตอนนี้จะดูแทบไม่จืด ผมเผ้าฟูฟ่องและขอบตาดำคล้ำเพราะอดนอน คิมหันต์ไม่ตอบ ร่างสูงเดินตรงเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างโต๊ะทำงาน วางแก้วกาแฟอุ่นๆ ลงตรงหน้า พร้อมกับถุงขนมเค้กช็อกโกแลตจากร้านดังที่ทิวาเคยบ่นว่าอยากกินในประวัติการค้นหาเบราว์เซอร์เมื่อวานซืน ทิวากะพริบตาปริบๆ มองสิ่งของตรงหน้าสลับกับใบหน้าหล่อเหลาที่ตอนนี้ดูอ่อนโยนลงกว่าเมื่อเช้าลิบลับ ความอึดอัดประหลาดก่อตัวขึ้นในอกจนทำตัวไม่ถูก “กินซะ หน้าซีดเป็นไก่ต้มขนาดนี้ เดี๋ยวถ้าเป็นลมตายคาออฟฟิศผมขึ้นมา ผมจะโดนข้อหาฆาตกรรมโดยประมาทเอาได้” คิมหันต์พูดด้วยน้ำเสียงห้วนๆ กลบเกลื่อนอาการประหม่าของตัวเอง “ผมไม่ได้ขอให้คุณมาใจดีด้วยสักหน่อย...” ทิวาพึมพำเสียงเบา หลบตาคมที่มองมาอย่างมีความหมาย ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังระอุไปด้วยความเงียบอันชวนใจเต้นระทึก เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้งอย่างเร่งรีบ ก่อนที่บานประตูกระจกจะถูกเปิดผางโดยเลขานุการส่วนตัวของประธานหนุ่ม พร้อมกับข่าวสารที่ทำให้สีหน้าของคิมหันต์เปลี่ยนไปในพริบตา “ท่านประธานครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... *คุณหญิงแม่* ของท่านบุกมาที่บริษัทแล้วครับ กำลังขึ้นลิฟต์มาที่ชั้นนี้เลยครับ!” ดวงตาคมกricของคิมหันต์เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย หันขวับกลับมามองหน้าทิวาสลับกับบานประตูห้องที่กำลังจะถูกเปิดออกในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาจิกหมอนและฟินไปด้วยกันในตอนนี้นะครับ!