ปกป้องในแบบของคิม

เสียงหัวเราะคิกคักที่ดังลอดออกมาจากห้องพักพนักงานช่วงบ่ายแก่ๆ นั้น ไม่ได้มีความบริสุทธิ์ใจอยู่เลยแม้แต่น้อย รอยยิ้มเหยียดหยามบนใบหน้าของพนักงานอาวุโสฝ่ายประชาสัมพันธ์ กำลังทำให้บรรยากาศรอบตัวทิวาร้อนผ่าวราวกับถูกสาดด้วยน้ำกรด "ก็แค่เด็กฝึกงานที่ใช้เต้าไต่ขึ้นมาเกาะท่านประธานกิน... คิดเหรอครับว่าจะอยู่ค้ำฟ้า นึกสภาพตอนท่านประธานเบื่อขึ้นมาสิครับ คงโดนเขี่ยทิ้งไม่ต่างจากเศษผ้าขี้ริ้วหรอก" ประโยคถาดทับถมที่ตั้งใจปล่อยออกมาให้ดังพอดีกับจังหวะที่ทิวาก้าวเท้าเข้ามาพอดี ทำให้ร่างโปร่งหยุดชะงัก แฟ้มเอกสารในมือถูกกระชับแน่นจนปลายนิ้วขึ้นข้อขาว ทิวายืนนิ่งสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์กรุ่นโกรธที่กำลังตีตื้นขึ้นมาถึงลำคอ รอยยิ้มบางเบาถูกยกขึ้นประดับมุมปากอย่างเยือกเย็น ในเมื่ออีกฝ่ายอยากเล่นละครตบตาฉากใหญ่ เขาก็พร้อมจะสนองคืนให้สาสmเช่นกัน "อ๋อเหรอครับ?" เสียงใสเอ่ยแทรกขึ้นกลางวงสนทนา ทำเอาทุกคนสะดุ้งเฮือกหันขวับมามองเป็นตาเดียว ทิวาก้าวเข้าไปใกล้ทีละก้าว แววตาสดใสแต่แฝงด้วยความคมกริบกวาดมองหน้าทีละคนอย่างไม่เกรงกลัว "พอดีว่าผมเป็นคนความจำสั้นซะด้วยสิครับ... ประโยคเมื่อกี้รบกวนช่วยพูดใส่ไมค์ให้ออกลำโพงทั้งตึกอีกรอบได้ไหมครับ เผื่อท่านประธานที่กำลังเรียกหาผมอยู่ชั้นบนจะได้ยินชัดๆ ว่ามีพนักงานคุณภาพดีขนาดไหนกำลังนั่งนินทาชาวบ้านในเวลางาน" สีหน้าของพนักงานคนเดิมซีดเผือดลงทันตาเห็น ความมั่นอกมั่นใจเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตาเมื่อชื่อของ 'คิมหันต์' ถูกยกขึ้นมาขู่ ทว่าก่อนที่ใครจะได้เอ่ยปากแก้ตัว ประตูห้องพักพนักงานด้านหลังก็ถูกผลักเปิดออกด้วยแรงเหวี่ยงที่หนักหน่วง ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีเข้มสั่งตัดพิเศษก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหลังทิวา บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนอุณหภูมิติดลบ ทว่าดวงตาคมกริบคู่นั้นกลับจ้องเขม็งไปยังกลุ่มคนตรงหน้าด้วยประกายไฟที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่างให้เป็นจุล "ไม่ต้องรอให้ประกาศออกไมค์หรอกครับ..." น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้น เรียบเรื่อยแต่น่าเกรงขามจนทุกคนในห้องต้องก้มหน้าหลบสายตา คิมหันต์ก้าวเข้ามาประชิดร่างบางโดยอัตโนมัติ ฝ่ามือหนาวางลงบนลาดไหล่บางอย่างแสดงความเป็นเจ้าของอย่างเปิดเผย ดวงตาคมกวาดมองพนักงานปากดีแต่ละคนด้วยรังสีอำมหิตที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก "เพราะผมได้ยินชัดเจนทุกคำ... และดูท่าทางโบนัสปลายปีของแผนกนี้ รวมถึงสัญญาจ้างงานของบางคน คงต้องถูกนำมาทบทวนใหม่เสียแล้วกระมังครับ" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ไม่มีใครกล้าปริปากพูดอะไรออกมาสักแอปเดียว คิมหันต์ไม่สนใจเสียงกลืนน้ำลายลงคอของคู่กรณี สายตาของเขาเลื่อนกลับมามองคนข้างกายที่เงยหน้าขึ้นสบตาเขาพอดี ดวงตากลมโตคู่นั้นมีความดื้อรั้นฉายชัด ทว่าในความพยศนั้นกลับมีประกายความระ1rikระรื่นซ่อนอยู่จนคนมองต้องลอบถอนหายใจด้วยความหมั่นไส้ระคนเอ็นดู "ตามผมมาที่ห้องทำงาน..." คิมหันต์เอ่ยเสียงเข้ม พยายามดึงสีหน้าให้กลับมานิ่งสนิทตามวิสัยประธานหนุ่มผู้เยือกเย็น ทว่ามือหนากลับคว้าข้อมือเรียวแล้วออกแรงจูงให้เดินตามออกไปทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้ทิวาได้เอทันโต้แย้ง แรงดึงที่ไม่เบานักทำให้ทิวาต้องซอยเท้าก้าวตามอย่างเร่งรีบ ตลอดทางเดินยาวสู่ลิฟต์ส่วนตัว ไม่มีบทสนทนาใดหลุดออกมาจากปากของคนทั้งคู่ มีเพียงเสียงฝีเท้าและจังหวะหัวใจที่เต้นรำไปตามบรรยากาศตึงเครียด ทว่าทันทีที่ประตูลิฟต์ปิดสนิทและเคลื่อนตัวขึ้นสู่ชั้นบนสุด คิมหันต์ก็เหวี่ยงร่างโปร่งเข้ามุมผนังเบาๆ ก่อนจะใช้แขนแกร่งกักตัวไว้อย่างรวดเร็ว "ทำไมไม่รู้จักป้องกันตัวเอง หืม?" เสียงดุลอดไรฟันด้วยความหงุดหงิด คิมหันต์ก้มลงมองคนปากเก่งที่ยังคงลอยหน้าลอยตากอดอกมองเขาอย่างไม่สะทกสะท้าน "ป้องกันอะไรล่ะครับ? ผมก็แค่ปกป้องสิทธิ์ของตัวเอง หรือประธานคิมกลัวว่าผมจะสู้คนอื่นไม่ได้จนต้องวิ่งไปร้องไห้ฟ้องคุณกันแน่ครับ" ทิวาเชิดหน้าขึ้นเถียงกลับทันควัน ดวงตาสวยพราวระยับด้วยความท้าทาย "ทิวา!" คิมหันต์เค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความหมั่นเขี้ยวระคนหงุดหงิด ปากร้ายๆ อยากจะเอ่ยดุให้เข็ดหลาบ แต่พอเห็นรอยยิ้มกวนประสาทบนริมฝีปากสีพีชนั่น หัวใจเจ้ากรรมก็ดันทรยศเต้นแรงจนควบคุมไม่อยู่ "รู้ตัวไหมว่าทำตัวน่าจับมาตีให้ก้นลายขนาดไหน... กล้าดียังไงถึงเอาตัวเองไปยืนปะทะกับคนพวกนั้นคนเดียว" "ก็เพราะผมรู้ว่า... ต่อให้ผมยืนอยู่คนเดียว..." ทิวาชะงักไปเล็กน้อย จังหวะการพูดเว้นวรรคลงชั่ววินาที ดวงตากลมโตที่เคยพยศทอประกายอ่อนลงยามเมื่อสบเข้ากับดวงตาคมที่ฉายแววห่วงใยอย่างปิดไม่มิด "...สุดท้าย ประธานปากร้ายแถวนี้ก็ทนไม่ได้จนต้องวิ่งออกมาปกป้องผมอยู่ดีนี่ครับ" คำพูดนั้นทำเอาคิมหันต์ชะงักค้าง ลมหายใจสะดุดกึก รisองเลือดสูบฉีดพุ่งพล่านขึ้นมาบนใบหน้าคมสันอย่างห้ามไม่อยู่ ความซึนเดระที่เคยพยายามสร้างเกราะกำบังพังทลายลงไม่เป็นท่าในประโยคเดียว มือหนาที่กักตัวไว้อ่อนแรงลงโดยอัตโนมัติ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นยกขึ้นประคองแก้มเนียนนุ่มของอีกฝ่ายอย่างทะนุถนอมโดยไม่รู้ตัว "เธอเนี่ยนะ..." คิมหันต์พึมพำเสียงพร่า แววตาที่มองมาเต็มไปด้วยความคลั่งรักที่ล้นทะลักจนปิดไม่มิด "นับวันยิ่งต่อปากต่อคำเก่งขึ้นเรื่อยๆ นะทิวา... อยากลองดีกับผมมากใช่ไหม?" "แล้วถ้าใช่... ประธานคิมจะทำไมล่ะครับ?" ทิวากระซิบลอดริมฝีปาก ใบหน้าหวานขยับเข้าไปใกล้จนปลายจมูกรั้นเกือบจะชนกับสันจมูกโด่งเป็นสันของอีกฝ่าย ลลมหายใจอุ่นร้อนรดรินรดกันและกันในระยะประชิด ทิ้งระยะห่างเพียงแค่เอื้อมมือ คิมหันต์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สายตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากที่ขยับพูดจายียวนก่อนจะเลื่อนกลับมาสบตากลมโตที่ทอประกายวิบวับท้าทาย ความอดทนที่สะสมมานานนับเดือนขาดผึ่งลงตรงนั้น เขาโน้มใบหน้าลงต่ำเตรียมจะปิดกั้นเสียงเถียงน่ารักๆ นั้นด้วยริมฝีปากของตัวเอง ทว่าในเสี้ยววินาทีที่ระยะห่างเหลือเพียงแค่คืบ— *ก๊อกๆๆ!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะพร้อมกับเสียงเปิดพรวดเข้ามาอย่างไร้มารยาทของเลขาคนสนิท "ท่านประธานครับ เอกสารด่วนจากบอร์ดบริหาร— อุ๊ย! ผมขอโทษครับ!" คิมหันต์ผละออกด้วยความหัวเสียอย่างรุนแรง ใบหน้าคมคายบึ้งตึงขึ้นทันทีก่อนจะหันไปถลึงตาใส่ผู้มาใหม่ ส่วนทิวากลับหลุดหัวเราะคิกคักออกมาเบาๆ อย่างอารมณ์ดี พลางเอื้อมมือไปจัดปกเสื้อสูทให้ประธานหนุ่มที่กำลังหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความหมั่นไส้ "อุ๊ย... ดูท่าทางงานด่วนจะมาขัดจังหวะคนคลั่งรักเข้าซะแล้วสิครับประธานคิม" ทิวากระซิบล้อเลียนเสียงเบา ก่อนจะหมุนตัวเตรียมผละหนีออกจากห้อง ทว่าข้อมือกลับถูกคว้าเอาไว้แน่นด้วยฝ่ามืออุ่นของคนที่ยังยืนหน้าบึ้งอยู่ "อย่าเพิ่งไป..." คิมหันต์ดึงร่างบางให้หันกลับมาประชิดตัวอีกครั้ง ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยด้วยรอยยิ้มมุมปากที่แฝงความอันตรายบางอย่าง "เคลียร์กับคนอื่นน่ะเรื่องเล็ก... แต่เรื่องของเราเมื่อกี้..." น้ำเสียงทุ้มต่ำโน้มลงกระซิบชิดริมหใบหูจนทิวาขนลุกซู่ "คืนนี้... เราเคลียร์กันยาวแน่ครับ ทิวา" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ!