สายใยที่เริ่มเปลี่ยนไป

“หากพวกเจ้าว่างงานมากนัก ก็จงไปฝึกฝนการควบคุมปราณที่ลานกว้างเสีย อย่าได้เอาเวลามาเห่าหอนราวสุนัขข้างถนนเพื่อลดทอนเกียรติของสำนักเมฆาจันทร์ด้วยการกล่าวร้ายศิษย์ร่วมสำนักเช่นนี้” น้ำเสียงเย็นเยียบดุจน้ำแข็งจากยอดเขาหมื่นปีดังขึ้นท่ามกลางกลุ่มศิษย์ที่กำลังล้อมวงเยาะเย้ยเซียวหาน ความเงียบงันเข้าปกคลุมลานฝึกทันที ทุกสายตาจับจ้องไปยังร่างโปร่งบางในชุดศิษย์เอกสีขาวสะอาดตา หลี่มู่เหยา ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหลังเซียวหาน มือเรียวบางวางอยู่บนด้ามกระบี่ข้างกายอย่างสงบนิ่ง แต่ทว่ารัศมีปราณรอบตัวนางกลับสั่นไหวราวพายุที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด เซียวหานยืนนิ่งราวรูปสลัก เขาไม่ได้หันไปมองกลุ่มศิษย์ที่เพิ่งถอยร่นไปเพราะความเกรงกลัวในอำนาจของนาง แต่ดวงตาคมปลาบของเขากลับสะท้อนภาพแผ่นหลังของสตรีผู้ที่เขาพยายามเว้นระยะห่างมาโดยตลอด “ศิษย์พี่มู่เหยา... ท่านไม่ควรเอาชื่อเสียงมาแลกกับขยะเช่นมัน” ศิษย์ผู้หนึ่งที่ยังไม่ยอมแพ้เอ่ยขึ้นพลางถ่มน้ำลาย “มันเพียงแค่โชคช่วยในภารกิจที่ผ่านมา ลำพังปราณกระบี่ที่เหือดแห้งเช่นนี้ ใครๆ ก็ดูออกว่ามันไม่มีวันบรรลุถึงขั้นเซียนได้” มู่เหยาไม่ได้โต้ตอบด้วยคำพูด นางเพียงสะบัดชายแขนเสื้อเบาๆ แรงกดดันมหาศาลก็ถาโถมเข้าใส่กลุ่มศิษย์เหล่านั้นจนทรุดฮวบลงกับพื้น ใบหน้าของนางเรียบเฉย ทว่าดวงตากลับคมดั่งกระบี่ที่พร้อมจะปลิดชีพผู้ที่บังอาจขวางทาง “จงจำไว้ว่าการจะก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของวิถีเซียน มิได้วัดกันที่ปริมาณปราณที่กักเก็บ แต่เป็น ‘หัวใจ’ ที่แน่วแน่... ผู้ใดที่ยังกล้าสบประมาทเพื่อนร่วมสำนักด้วยความอิจฉาตาร้อนเยี่ยงปุถุชนต่ำต้อย ผู้นั้นก็ไม่คู่ควรแก่การถือกระบี่ในนามของสำนักเมฆาจันทร์” ท่ามกลางความโกลาหลนั้น เซียวหานขยับกายช้าๆ เขาหันไปมองสตรีตรงหน้า สายตาของเขาไม่ได้มีความรู้สึกอ่อนไหวที่คาดหวังจากชายหนุ่มทั่วไป มันยังคงเต็มไปด้วยความเย็นชาและความห่างเหินที่มู่เหยารู้สึกได้ดีกว่าใคร แต่มันกลับเป็นความห่างเหินที่สั่นคลอนหัวใจนางยิ่งกว่าสิ่งใด “ข้ามิได้ขอให้ท่านยื่นมือเข้ามา” เซียวหานกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบขณะเดินสวนนางไป มู่เหยาหมุนตัวกลับอย่างรวดเร็ว กลิ่นหอมจางๆ จากกายของนางลอยผ่านจมูกของชายหนุ่ม “ข้ามิได้ปกป้องเจ้า... ข้าเพียงแต่รักษาความสงบของสำนัก หากเจ้าถูกรังแกจนตายไป ใครจะรับผิดชอบต่อหน้าที่ที่เจ้ายังทำไม่สำเร็จ?” เซียวหานหยุดเดิน เขาไม่ได้หันกลับไป แต่คำพูดของเขาก็เบาหวิวราวกับจะสลายไปในอากาศ “หน้าที่หรือ... หรือเป็นเพราะอย่างอื่นกันแน่ที่ทำให้ท่านก้าวออกมา” มู่เหยานิ่งงัน คำพูดนั้นดุจเข็มเล่มเล็กที่ทิ่มแทงเข้าสู่หัวใจ นางรู้สึกถึงสายใยบางอย่างที่กำลังถักทอขึ้นท่ามกลางความขัดแย้งของโชคชะตาที่ลิขิตให้เขาและนางเป็นศัตรูในกาลก่อน แต่ในห้วงเวลานี้ นางกลับอยากปฏิเสธความเป็นไปได้ที่ว่า เขาอาจเป็นเพียงคนเดียวที่มองเห็นความโดดเดี่ยวภายใต้หน้ากากน้ำแข็งของนาง ขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียด เงาดำสายหนึ่งกลับพุ่งผ่านอากาศราวกับภูตผี เสียงกระซิบที่แฝงไปด้วยไอสังหารของจอมมารอเวจีดังสะท้อนอยู่ในโสตประสาทของเซียวหานเพียงผู้เดียว *‘เจ้าปกป้องนางไม่ได้หรอก เซียวหาน... ยิ่งเจ้าพยายามผลักไส แต่นางกลับยิ่งถลำลึก การเห็นคนที่ตนเองรักตายไปต่อหน้าในชาตินี้ จะเป็นบทลงโทษที่สาสมที่สุดที่ข้าจะมอบให้เจ้า’* ทันใดนั้น ท้องฟ้าที่เคยสดใสกลับแปรเปลี่ยนเป็นสีเลือด อักขระสีดำโบราณปรากฏขึ้นรอบสำนักเมฆาจันทร์ สั่นสะเทือนไปถึงรากฐานของภูเขาที่ตั้งตระหง่านมานานนับพันปี มู่เหยารีบชักกระบี่ออกจากฝัก แสงสีเงินพุ่งขึ้นสู่ท้องนภาเพื่อต้านทานพลังอำนาจมืด “เซียวหาน ระวัง!” มู่เหยาตะโกนขึ้นเมื่อเห็นเงาร่างลึกลับพุ่งออกจากมิติที่บิดเบี้ยว ตรงเข้าใส่ชายหนุ่มด้วยหมายจะปลิดชีพในคราเดียว ทว่าวินาทีที่เซียวหานหันกลับมา เขากลับไม่ได้หยิบกระบี่ขึ้นมาป้องกันตัว แต่เขากลับรวบเอวของมู่เหยาแล้วกระชากนางเข้าหาตัวอย่างแรง ก่อนที่รอยแยกของมิติจะระเบิดออกส่งผลให้ทั้งคู่ตกลงไปในความว่างเปล่าที่ไม่มีใครหยั่งถึง เสียงกรีดร้องของศิษย์ในสำนักดังระงม แต่สิ่งที่เซียวหานเห็นก่อนสติจะดับวูบลง คือดวงตาที่เบิกกว้างด้วยความตระหนกของสตรีที่เขาตั้งใจจะหลีกหนี... ทว่าในห้วงวินาทีนั้น มือของนางกลับคว้ามือเขาไว้แน่น มิยอมปล่อยให้หลุดมือไปสู่ความมืดมิด โชคชะตาได้เริ่มบิดเบี้ยวเกินกว่าที่ใครจะแก้ไขได้แล้ว ขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ยังคงติดตามการเดินทางของเซียวหานและมู่เหยาอย่างเหนียวแน่นนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ