การลอบสังหาร

กลิ่นอายโลหิตจางๆ ลอยคว้างผสมปะปนกับกลิ่นสาบสางของม่านหมอกราตรี ยามเมื่อความมืดมิดแผ่สยายปกคลุมผืนป่าทึบเบื้องล่าง ค่ายพักแรมชั่วคราวของคณะเดินทางสำนักเมฆาจันทร์กลับเงียบสงบผิดปกติ ความเงียบงันชนิดที่แม้แต่เสียงจิ้งหรีดเรไรร้องระงมยังพลันขาดหาย ราวกับสรรพชีวิตทั่วทั้งอาณาบริเวณต่างกำลังก้มหัวสยบต่อเงื้อมมือของความตายที่คืบคลานเข้ามา เซียวหานลืมตาโพลงขึ้นในความมืด ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นมิได้มีความงัวเงียของการตื่นจากนิทราหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย ประสาทสัมผัสของมหาเทพจุติใหม่ไวกว่าคนทั่วไปนับร้อยเท่า "พวกมันมาแล้วสินะครับ..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเบาเสียจนแทบกลืนหายไปกับสายลม แต่กลับชัดเจนก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของหลี่มู่เหยาที่นั่งทำสมาธิอยู่ไม่ไกลนัก นางเซียนสาวแห่งสำนักเมฆาจันทร์ลืมตาขึ้นช้าๆ เปลือกตาบางขยับไหวเผยให้เห็นดวงตาคู่คมที่ฉายแววเยือกเย็นดุจน้ำแข็งพันปี กระบี่วิเศษประจำกายหลุดออกจากฝักเพียงหนึ่งนิ้ว สะท้อนประกายแสงสีฟ้าครามวาววับในความมืด นางไม่เอ่ยคำใดออกมา นอกจากพยักหน้ารับช้าๆ สัมผัสได้ถึงไอสังหารเข้มข้นที่กำลังบีบอัดเข้ามาจากทุกทิศทุกทาง โชคชะตาที่บิดเบี้ยวเริ่มแสดงเขี้ยวเล็บออกแล้วในยามนี้ เปรี้ยง! เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวฉีกกระชากความเงียบงันให้แตกเป็นเสี่ยงๆ เปลวเพลิงสีดำสนิทพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ย้อมหมู่เมฆาให้กลายเป็นสีโลหิต ค่ายกลป้องกันรอบค่ายพักถูกทำลายลงในพริบตา เศษซากศิลาและต้นไม้ใหญ่ปลิวว่อนกลางอากาศ "ระวังตัว!" เสียงตะโกนของผู้อาวุโสคุมกฏดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงคมกระบี่กระทบกันอย่างดุเดือด เงาดำนับสิบสายพุ่งทะยานลงมาจากยอดไม้ราวกับฝูงกาฬปักษ์มรณะ พวกมันสวมชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าสวมหน้ากากอสูรไร้อารมณ์ ไอพลังปราณที่แผ่ออกมาจากร่างของมือลอบสังหารเหล่านี้ล้วนอยู่ในขอบเขตหลอมรวมวิญญาณขั้นสูงทั้งสิ้น เป้าหมายของพวกมันไม่ใช่การปล้นชิง แต่เป็นการสังหารล้างบางอย่างไร้ความปรานี เซียวหานทะยานร่างลุกขึ้นยืน ปราณกระบี่ไร้ลักษณ์ระเบิดออกรอบกายจนเสื้อคลุมสีขาวสะบัดพริ้วไหว เขาคือนักสู้ผู้ผ่านสงครามมหาเทพมาแล้ว ย่อมมองออกทันทีว่ามือลอบสังหารเหล่านี้ไม่ใช่คนของสำนักมารทั่วไป แต่เป็นหน่วยเงาทมิฬสายตรงของจอมมารอเวจี ศัตรูคู่อาฆาตจากอดีตชาติที่ยังคงตามจองล้างจองผลาญไม่เลิกรา "เซียวหาน ระวังด้านซ้าย!" หลี่มู่เหยาตวัดกระบี่ในมือออกไป คลื่นกระบี่น้ำแข็งสีขาวบริสุทธิ์พุ่งทะยานแหวกความมืดเข้าผ่าร่างของมือลอบสังหารคนหนึ่งจนกลายเป็นประติมากรรมน้ำแข็งแหลมคมที่แตกสลายเป็นละอองหิมะในพริบตา "ขอบใจนะ" เซียวหานเอ่ยสั้นๆ ริมฝีปากแย้มยิ้มบางเบาท่ามกลางวิกฤต ร่างกายของเขาเคลื่อนไหวราวกับสายน้ำที่ไร้ร่องรอย นิ้วเรียวยาววาดผ่านอากาศเบาๆ ปราณกระบี่คมกริบดุจใบมีดโกนพุ่งทะลวงร่างของมือลอบสังหารอีกสามคนที่กำลังลอบโจมตีจากด้านหลังจนกระเด็นถอยหลังไปพร้อมกับลมหายใจที่ดับสิ้น การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือดเลือดพล่าน เสียงร้องโหยหวนของเหล่าศิษย์สำนักเมฆาจันทร์ดังสลับกับเสียงคำรามก้องของมือลอบสังหารแดนปีศาจ เลือดสดๆ สาดกระเซ็นย้อมผืนหญ้าสีเขียวขจีให้กลายเป็นสีแดงฉาน กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ บ่งบอกถึงความโหดเหี้ยมอย่างไร้ความปรานีของสมรภูมิเบื้องหน้า ทว่า ท่ามกลางความชุลมุนวุ่นวายนั้น เซียวหานกลับรู้สึกได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง ไอพลังที่กดทับลงมาจากเบื้องบนนั้นหนักหน่วงเสียจนกระดูกทั่วร่างแทบร้าวราน มันไม่ใช่พลังของมือลอบสังหารทั่วไป แต่มันคือ... ตูม! พื้นดินใจกลางค่ายพักระเบิดออกเป็นหลุมลึก ไอพลังสีดำทมิฬพวยพุ่งขึ้นเสียดฟ้า ก่อตัวเป็นร่างของบุรุษผู้หนึ่งในชุดเกราะมารโบราณ ดวงตาสีแดงฉานคู่นั้นจ้องมองมาที่เซียวหานด้วยความเกลียดชังและรอยยิ้มเย้ยหยันที่มุมปาก "ฮ่าๆๆๆ เซียวหาน เจ้าคิดว่าหนีพ้นจากแดนปีศาจมาได้แล้วจะปลอดภัยงั้นรึ? วันนี้คือวันตายของเจ้าและหญิงงามข้างกายเจ้า!" เงาดำลึกลับผู้ทรงพลังระดับกำเนิดวิญญาณขั้นสมบูรณ์ปรากฏตัวขึ้น พร้อมกับกรงเล็บมารสีดำทมิฬที่พุ่งตรงเข้าหมายปลิดชีพหลี่มู่เหยาที่กำลังต้านทานมือลอบสังหารคนอื่นอยู่! "มู่เหยา ระวัง!" เซียวหานเบิกตากว้าง สัญชาตญาณการปกป้องคนรักพุ่งพล่านถึงขีดสุด เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อยที่จะเอาตัวเข้าไปขวางกรงเล็บมารนั้นด้วยวิถีกระบี่ที่หลงเหลือจากอดีตชาติ! ขอขอบพระคุณท่านรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับคมกระบี่นี้เสมอนะครับ