การต่อสู้บนยอดปราสาท

เศษซากกระเบื้องเคลือบสีชาดโปรยปรายลงมาดุจเกล็ดหิมะโลหิต ท่ามกลางห้วงเวหาที่ถูกฉีกกระชากด้วยสายฟ้าสีคราม ปราสาทเมฆาเพลิงซึ่งตั้งตระหง่านท้าทายฟ้าดินมานับพันปี บัดนี้เหลือเพียงโครงกระดูกแห่งสถาปัตยกรรมที่กำลังสั่นสะเทือนด้วยแรงกดดันจากมหาปราณระดับพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน "เซียวหาน... เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าวิชากระบี่สามภพของเจ้า จะสามารถตัดขาดสายสัมพันธ์แห่งความแค้นที่ถักทอมาสามชาติภพได้?" เสียงหัวเราะเยือกเย็นดุจลมหายใจจากขุมนรกดังสะท้อนก้องกราบฟ้า จอมมารอเวจีปรากฏกายขึ้นบนยอดแหลมสูงสุดของปราสาท ร่างของมันห่อหุ้มด้วยเกราะมารทมิฬที่สลักลวดลายดวงวิญญาณนับหมื่น สองตาคมปลาบดุจเหยี่ยวเพลิงจ้องมองบุรุษหนุ่มชุดขาวที่ยืนหยัดอยู่เบื้องหน้าอย่างเหี้ยมเกรียม ปราณมารสีดำสนิทแผ่พุ่งเป็นเกลียวคลื่น ทำลายอากาศรอบตัวจนเกิดเสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว เซียวหานมิได้หวั่นไหว ใบหน้าหล่อเหลาคมคายยังคงความสุขุมเยือกเย็นดุจห้วงน้ำลึกในฤดูเหมันต์ ในมือขวาของเขาคือ "กระบี่จันทร์เพ็ญ" ที่เวลานี้แผ่รัศมีสีเงินยวงตัดกับความมืดมิดของพายุทมิฬรอบกาย ความเจ็บปวดจากการถูกหักหลังในอดีตชาติและการเดิมพันด้วยชีวิตของหลี่มู่เหยาที่ถูกกักขังไว้ในค่ายกลมารเบื้องล่าง บีบคั้นให้หัวใจของเขาเต้นระรัวดั่งกลองศึก ทว่าจิตวิญญาณกลับยิ่งนิ่งสงบดั่งยอดผาหินผา "ความแค้นสามชาติภพอันใด ข้าหาได้ใส่ใจไม่" เซียวหานเอ่ยน้ำนิ่งเรียบ ทว่าทุกพยางค์กลับทรงพลังราวดั่งประกาศิตจากสรวงสวรรค์ "สิ่งที่เจ้าทำลายมิใช่เพียงปราสาทหลังนี้ แต่คือความสงบสุขที่ผู้คนนับล้านสมควรได้รับ... และที่สำคัญที่สุด เจ้าบังarกล้าแตะต้องคนที่ข้าปกป้อง" สิ้นคำพูด ร่างของเซียวหานก็พลันเลือนหายจากจุดเดิมราวกับภาพมายา! *เคร้ง!* ประกายไฟสีทองและสีดำสาดกระเซ็นออกรอบทิศทางในเสี้ยววินาทีต่อมา คมกระบี่จันทร์เพ็ญปะทะเข้ากับง้าวมารโลหิตของจอมมารอเวจีอย่างจัง แรงปะทะระดับสะเทือนฟ้าดินสร้างคลื่นกระแทกรูปวงแหวนแผ่ขยายออกไปเป็นวงกว้าง กระชากยอดปราสาทหินสูงร้อยจั้งให้พังครืนลงมาในพริบตา! "ดี! รวดเร็วนักสมกับที่เป็นมหาเทพจุติใหม่!" จอมมารอเวจีคำรามลั่น แขนมหึมาออกแรงกด ง้าวมารในมือระเบิดเพลิงทมิฬแผดเผาท้องนภา "แต่พลังของเจ้าในตอนนี้ ยังห่างไกลจากคำว่าไร้เทียมทานนัก!" เซียวหานกัดฟันแน่น กระแสลมปราณภายในจุดตันเถียนหมุนวนด้วยความเร็วสูงสุด เคล็ดวิชา "บรรพกาลกลืนนภา" ถูกกระตุ้นจนถึงขีดสุด สีหน้าของเขาซีดเผือดลงเล็กน้อยแต่แววตากลับเปล่งประกายเจิดจ้าดุจดวงดารา เขาใช้แรงเหวี่ยงจากการปะทะพลิกตัวกลางอากาศ คมกระบี่ตวัดวาดเป็นวงโค้งสีเงินบริสุทธิ์ กรีดผ่านม่านพลังมารจนเกิดรอยแยกสีดำสนิท *ฉับพลันนั้นเอง...* สายตาดุดันของเซียวหานเหลือบไปเห็นร่างของหลี่มู่เหยาที่ถูกตรึงไว้ด้วยโซ่อัคคีมาร ณ ใจกลางลานพิธีเบื้องล่าง นางปรือตาขึ้นช้าๆ ใบงามซีดเซียวไร้สีเลือด ทว่าริมฝีปากบางเฉียบกลับขยับส่งกระแสเสียงส่งตรงมายังจิตวิญญาณของเขา *“เซียวหาน... อย่าพะวงถึงข้า... จงใช้หัวใจแห่งกระบี่ของเจ้า... ทลายมันซะ...”* คำพูดนั้นราวกับสายน้ำทิพย์ที่ไหลรินเข้าสู่ห้วงลึกแห่งจิตวิญญาณ ความลังเลชั่วเสี้ยววินาทีที่เคยเกาะกุมหัวใจถูกปัดเป่าจนหมดสิ้น เซียวหานสูดลมหายใจเข้าลึก ร่างกายของเขากลายเป็นหนึ่งเดียวกับกระบี่ บรรยากาศรอบตัวพลันเงียบงันลงชั่วขณะ ราวกับเวลาทั้งมวลหยุดนิ่งอยู่ ณ ห้วงเวลานี้ จอมมารอเวจีสัมผัสได้ถึงภัยคุกคามอันน่าสะพรึงกลัวที่กำลังก่อตัวขึ้น สีหน้าของมันแปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนก มันคำรามก้องรวบรวมพลังมารทั้งหมดเข้าสู่ศาสตราวุธในมือ เตรียมปลดปล่อยกระบวนท่าพิฆาตเพื่อเผด็จศึกในคราเดียว "วิชากระบี่สามภพ... กระบวนท่าที่หนึ่ง... ตัดสิ้นวาสนา!" เซียวหานเปล่งเสียงคำรามก้องฟ้า แสงจันทร์เพ็ญทะลักทะลายจากผืนฟ้าลงมาหลอมรวมกับคมกระบี่ในมือจนกลายเป็นลำแสงสีขาวบริสุทธิ์ขนาดมหึมา พุ่งแหวกพายุทมิฬพุ่งเข้าหาจอมมารอเวจีด้วยความเร็วที่เหนือกว่าสายฟ้าฟาด! ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่คมกระบี่กำลังจะเจาะทะลวงผ่านเกราะมารอันแข็งแกร่ง ร่างเงาสลับซับซ้อนสายหนึ่งก็พุ่งวาบออกมาจากรอยแยกมิติเบื้องหลังจอมมารอเวจีอย่างไม่มีี่เตือนล่วงหน้า! เงาร่างนั้นซัดฝ่ามืออัดเข้ากลางแผ่นหลังของเซียวหานอย่างเต็มแรง พร้อมกับเสียงกระซิบแผ่วเบาที่ดังขึ้นข้างหูของเขา "ศิษย์พี่... ท่านหลงกลข้าเข้าแล้ว..." เซียวหานเบิกตากว้าง กระอักโลหิตสีแดงสดพ่นออกมากลางอากาศ แรงกระแทกย้อนกลับทำให้พลังกระบี่ที่กำลังจะปลิดชีพจอมมารต้องสะท้อนกลับเข้าตัว! เมื่อเขาหันกลับไปมองใบหน้าของผู้อยู่เบื้องหลัง ดวงตาคมก็ฉายแววเจ็บปวดระคนตกตะลึงถึงขีดสุด "เจ้า... เป็นไปได้อย่างไร..." ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าฟันวิถียุทธ์และเปิดเปลือยความลับของหัวใจไปพร้อมกับข้าครับ, เงากระบี่ใต้จันทร์เพ็ญ