ทัณฑ์สวรรค์เริ่มก่อตัว

คำพูดสุดท้ายของจอมมารอเวจียังคงวนเวียนก้องกังวานอยู่ในห้วงสำนึก ดั่งเงาดำทมิฬที่คอยกัดกินจิตวิญญาณทีละน้อย... *“ยิ่งพวกเจ้าผูกพันกันลึกซึ้งเท่าใด เมื่อถึงเวลาพิธีกรรมกลืนวิญญาณ ความเจ็บปวดในตอนนั้น... จะยิ่งหอมหวานเป็นทวีคูณ”* เซียวหานลืมตาขึ้นในความเงียบสงัดของถ้ำบำเพ็ญเพียร แววตาคู่คมกริบดั่งกระบี่โบราณไร้ฝักฉายประกายสีครามเข้มข้นจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว ร่างกายของเขากำลังสั่นเทิ้ม ไม่ใช่ด้วยความหวาดกลัวต่อคำขู่ของมารร้าย ทว่าเกิดจากมวลพลังปราณนับอนันต์ที่อัดแน่นอยู่ภายในจุดตันTian (ตันเถียน) จนแทบจะระเบิดร่างออกเป็นเสี่ยงๆ การทะลวงสู่ขอบเขตเซียนแท้จริงขั้นที่เก้า... กำลังมาถึงจุดเป็นจุดตาย "คิดจะใช้ข้าเป็นหมากในเกมวิปลาสของเจ้า งั้นหรือ... จอมมารอเวจี" เซียวหานพึมพำกับความว่างเปล่า เสียงของเขาแหบพร่าแต่ทรงพลังจนผนังหินรอบกายร้าวราน เขายกมือขึ้นกุมหน้าอกข้างซ้าย ที่ซึ่งดวงจิตและพันธะสัญญาอันลึกลับบางอย่างเชื่อมโยงกับหลี่มู่เหยา นางเซียนผู้เยือกเย็นดั่งน้ำแข็ง ความห่วงใยที่เขามีต่อนา๫บัดนี้มิใช่จุดอ่อนอีกต่อไป หากแต่เป็นเชื้อเพลิงอันร้อนแรงที่แผดเผาให้วิญญาณของเขาแข็งแกร่งยิ่งกว่าเหล็กกล้า ภายนอกยอดเขาเมฆาจันทร์ ท้องนภายามราตรีที่เคยประดับด้วยหมู่ดาวนับพัน บัดนี้กลับถูกกลืนกินด้วยมวลเมฆสีดำทะมึนขนาดมหึมา สายฟ้าสีม่วงเข้มแลบแปลบปลาดยังผลให้บรรยากาศกดดันจนสรรพชีวิตต่างหมอบกราบด้วยความหวาดกลัว ตู้มมม! เสียงคำรามของฟ้าดินดังสนั่นหวั่นไหว แรงกดดันจากทัณฑ์สวรรค์แผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วทั้งอาณาเขต เหล่าศิษย์สำนักเมฆาจันทร์ต่างแตกตื่นวิ่งหนีอลหม่าน บางคนถึงกับกระอักเลือดออกมาคำโตเพียงแค่สัมผัสได้ถึงไอสังหารจากเบื้องบน บนลานหินเบื้องหน้าตำหนักหลัก หลี่มู่เหยาในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ยืนตระหง่าน นางแหงนมองท้องฟ้าที่กำลังวิปริตแปรปรวน กระบี่วิญญาณจันทร์เสี้ยวในมือสั่นระริกราวกับรับรู้ถึงภัยพิบัติที่กำลังคืบคลานเข้ามา ใบหน้าที่มักจะเรียบเฉยราวน้ำแข็งบัดนี้ปรากฏร่องรอยความกังวลอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคู่งามจับจ้องไปยังทิศทางของถ้ำบำเพ็ญเพียรที่เซียวหานกำลังเก็บตัวอยู่ "เซียวหาน..." นางพึมพำชื่อนี้แผ่วเบา หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ ความรู้สึกเจ็บแปลบที่หน้าอกบอกให้นางรู้ว่า ชายหนุ่มกำลังเผชิญหน้ากับบททดสอบที่อันตรายที่สุดในชีวิตการบำเพ็ญเพียร เพล้ง! อาคมป้องกันยอดเขาแตกสลายลงราวกับกระจกบางเบา ทัณฑ์สวรรค์ลูกแรกไม่รอช้า พญาอัสนีสีทองคำขาวขนาดเท่าลำต้นตาลพุ่งแหวกอากาศลงมาตรงจุดที่เซียวหานอยู่โดยตรง! ณ ภายในถ้ำบำเพ็ญ เซียวหานเงยหน้าขึ้นมองเพดานหินที่กำลังพังทลายลงมาเป็นจุล นัยน์ตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีทองอร่าม "ฟ้าดินต้องการทดสอบข้า ข้าก็จะแหกกฎฟ้าดินให้ดู!" เขายืนขึ้นเต็มความสูง กระบี่อัสนีมังกรฟ้าในมือถูกชี้ขึ้นฟ้า ปราณกระบี่ไร้ลักษณ์ระเบิดออกรัศมีร้อย丈 (ร้อยวา) ปะทะกับสายฟ้าสวรรค์ที่ร่วงหล่นลงมาอย่างไม่เกรงกลัว เสียงระเบิดดังกึกก้องสะเทือนเลื่อนลั่นไปถึงสวรรค์ชั้นเก้า ปราณพลังทั้งสองสายเข้าห้ำหั่นกันอย่างดุเดือดจนหินผากลายเป็นจุลธุลี ทว่า... ในวินาทีที่อัสนีสายที่สองกำลังจะผ่าลงมาซ้ำเติม หลี่มู่เหยากลับทะยานร่างผ่านม่านสายฟ้าเข้ามาในเขตอาคมด้วยความเร็วปานสายลม ร่างระหงพุ่งเข้ามาขวางเบื้องหน้าเซียวหานพร้อมกับกางเขตอาคมรูปดอกบัวเหมันต์ขึ้นต้านทานพลังฟ้าดินแทนเขา! "มู่เหยา! เจ้าบ้าไปแล้วหรือ!" เซียวหานเบิกตากว้างด้วยความตกใจ นี่คือทัณฑ์สวรรค์ขั้นเก้า ผู้ใดเข้ามาร่วมรับทัณฑ์ย่อมต้องเผชิญกับอัสนีทัณฑ์ที่ทวีคูณเป็นเท่าตัว! หลี่มู่เหยาหันกลับมามองเขา รอยยิ้มบางเบาปรากฏบนริมฝีปากซีดเซียว นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงและเด็ดเดี่ยว "หากฟ้าดินจะพรากเจ้าไปจากข้า ข้าก็จะขอสู้เคียงข้างเจ้า... แม้ต้องดับสูญทั้งวิญญาณก็ตามที" ยังไม่ทันที่เซียวหานจะได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใด ท้องฟ้าเบื้องบนก็พลันแยกออกเป็นรอยแยกสีดำสนิท ร่างเงาทมิฬขนาดยักษ์พร้อมดวงตาสีแดงฉานคู่หนึ่งค่อยๆ โผล่อشออกมาจากรอยแยกนั้น เสียงหัวเราะเยือกเย็นดังก้องกังวานเสียดแก้วหู *“ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจยิ่งนัก... เซียวหาน เจ้าคิดว่ารอดพ้นจากทัณฑ์สวรรค์แล้วจะได้ครองคู่กันอย่างมีความสุขงั้นหรือ? ผิดแล้ว... เพราะในวินาทีที่เจ้ากำลังจะสำเร็จเซียน ตัวตนที่แท้จริงของนาง... กำลังจะตื่นขึ้นมากลืนกินเจ้าต่างหาก!”* ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางฝ่าลิขิตสวรรค์ไปกับตัวละครทุกตัวนะครับ