ศิษย์สวะกลายเป็นวีรบุรุษ

โลหิตสีดำข้นคลั่กระเหยกลายเป็นไอพิษสีม่วงคล้ำ ท้องนภาเหนือหุบเขาหมื่นอสูรบิดเบี้ยวจนคล้ายผืนผ้าใบที่ถูกฉีกกระชาก กลิ่นอายความตายแผ่ซ่านกดทับจิตวิญญาณของผู้ฝึกยุทธนับหมื่นชีวิตจนแทบกระอักเลือด ทว่าท่ามกลางความมืดมิดที่กลืนกินสรรพสิ่ง ร่างของบุรุษผู้หนึ่งกลับยืนหยัดตระหง่านดั่งขุนเขาค้ำฟ้า เซียวหานกวาดสายตาคมกริบดั่งคมกระบี่มองกองทัพปีศาจเบื้องหน้า เส้นผมสีดำสนิทปลิวสะบัดตามแรงพายุ,ปราณกระบี่ในร่างหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง สลักลวดลายอักขระโบราณบนผิวเนื้อจนเปล่งประกายแสงสีทองเจิดจ้า เขาไม่ได้เป็นเพียงแค่ "ศิษย์สวะ" ที่ผู้คนเคยเหยียดหยามอีกต่อไป หากแต่เป็นศูนย์กลางแห่งความหวังสุดท้ายของยุทธภพ "ถอยไป!" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังสะเทือนเลื่อนลั่น กังวานลึกถึงขั้วหัวใจของเหล่าจอมยุทธ์ฝ่ายธรรมะที่กำลังสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว หลี่มู่เหยา ในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์เปื้อนคราบโลหิต ยืนเคียงข้างเขาโดยมีกระบี่จันทร์กระจ่างในมือสั่นระริก นางมิได้หวาดกลัวต่อความตาย ทว่าดวงตางามกลับจับจ้องแผ่นหลังกว้างของบุรุษผู้เป็นดั่งดวงใจด้วยความห่วง "เซียวหาน... ค่ายกลปีศาจเบื้องหน้านั้นเชื่อมต่อกับขุมนรกอเวจี พลังของท่าน..." นางเอ่ยเสียงแผ่วเบา แต่ความห่วงใยเจืออยู่ในน้ำเสียงนั้นชัดเจนยิ่ง เซียวหานเหลือบสายตากลับมามองนางเพียงชั่วพริบตา แววตาที่เคยเย็นชาราวกับน้ำแข็งพันปีกลับทอประกายอ่อนโยนและเด็ดเดี่ยวในเวลาเดียวกัน "มู่เหยา... จงจำไว้ว่า แม้สวรรค์จะทอดทิ้งพวกเรา แม้ลิขิตฟ้าจะกำหนดให้ที่นี่คือจุดจบ แต่ตราบใดที่กระบี่ในมือข่ายังไม่หัก ข้า... จะไม่ยอมให้ผู้ใดแตะต้องปลายเส้นผมของเจ้าเด็ดขาด" สิ้นคำกล่าว ร่างของเซียวหานก็พุ่งทะยานออกไปดุจดาวตกที่แหวกลานความมืดมิด! *บูมมมม!* คลื่นกระแทกจากการปะทะระຫວ່າງปราณเซียนแท้จริงและไอปีศาจระเบิดออกจนพื้นดินรอบรัศมีร้อยลี้พังทลายเป็นผุยผง เซียวหานประสานมือวาดกระบี่กลางอากาศ เคล็ดวิชา "กระบี่เก้าสวรรค์พิชิตมาร" ถูกปลดปล่อยออกมาในพริบตา รัศมีกระบี่นับหมื่นสายพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ราวกับฝนดาวตกที่สาดซ้ำลงมาใส่กองทัพปีศาจ เสียงกรีดร้องโหยหวนของเหล่าอสูรกายดังระเบิดระเบ้อ เลือดสีดำสาดกระเซ็นย้อมผืนปฐพีให้กลายเป็นทะเลเลือด จอมมารอเวจีผู้ยืนอยู่ใจกลางความมืด หัวร่อด้วยความเกรี้ยวกราด ดวงตาสีแดงฉานจ้องมองเซียวหานด้วยความแค้นฝังลึก "ฮ่าๆๆๆ! ดี! ดีนัก! เซียวหาน คิดว่าเจ้าบรรลุขอบเขตมหาเทพจุติใหม่แล้วจะต่อกรกับข้าได้งั้นหรือ? เจ้าคิดว่าการเสียสละของเจ้าจะช่วยพวกมดปลวกเหล่านี้ได้จริงหรือ!" จอมมารสะบัดกรงเล็บมหึมา สร้างพายุเพลิงทมิฬพุ่งเข้าใส่เซียวหานด้วยความเร็วเหนือแสง แรงกดดันระดับนี้เพียงพอที่จะบดขยี้ผู้ฝึกยุทธขอบเขตหลอมรวมวิญญาณให้แหลกสลายในพริบตา เซียวหานไม่หลบหนี เขายกกระบี่ขึ้นตั้งรับที่ระดับอก ดวงตาเปล่งประกายสีทองเจิดจ้า ปราณในตันเถียนทะยานทะลวงผ่านขีดจำกัดอย่างไร้ความปรานี เสียงกระดูกลั่นดังกรอบแกรบราวกับจะแตกเป็นเสี่ยงๆ ความเจ็บปวดจากการฝืนทะลวงพลังแผ่ซ่านไปทั่วร่าง แต่นัยน์ตาของเขากลับเต็มไปด้วยความทะนงตน *ตู้ม!* ร่างของเซียวหานถูกแรงกระแทกซัดจนถอยร่นไปนับร้อยวา เท้าทั้งสองข้างขูดไปกับพื้นดินจนเกิดเป็นร่องลึก รสชาติคาวเลือดทะลักขึ้นมาที่ริมฝีปาก ทว่าเขากลับแย้มยิ้มออกมา—รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันต่อโชคชะตา "เจ้าคิดว่าข้าสู้เพื่อปกป้องยุทธภพงั้นหรือ?" เซียวหานเช็ดเลือดที่มุมปากอย่างไม่แยแส ก่อนจะก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว พลังกดดันรอบตัวกลับทวีความรุนแรงขึ้นเป็นร้อยเท่าจนมิติรอบกายบิดเบี้ยว "ข้าไม่ได้สู้เพื่อความถูกต้อง... ข้าสู้เพื่อปกป้องคนสำคัญของข้าต่างหาก!" พริบตานั้น ท้องนภากลับคำรามสนั่นหวั่นไหว เมฆทมิฬแยกตัวออกเป็นสองซีก เปลวเพลิงสีทองแห่งทัณฑ์สวรรค์พวยพุ่งลงมาหลอมรวมเข้ากับร่างของเซียวหาน บรรยากาศรอบตัวหยุดนิ่งราวกับเวลาถูกแช่แข็ง เหล่าจอมยุทธ์และกองทัพปีศาจต่างหยุดชะงักและเงยหน้าขึ้นมองด้วยความหวาดผวา เซียวหานกำลังจะก้าวข้ามผ่านประตูแห่งขอบเขตที่แท้จริง! ทว่า... ในวินาทีที่แสงสว่างสีทองเจิดจ้ากำลังจะกลืนกินทุกสิ่ง เงาร่างหนึ่งก็พุ่งแหวกมิติออกมาจากความว่างเปล่าด้านหลังหลี่มู่เหยาอย่างไร้สุ้มเสียง... กระบี่สีโลหิตเล่มหนึ่งจ่อเข้าที่ลำคอระหงของนางทันที! "เซียวหาน... ถ้าไม่อยากเห็นนางตาย จงทิ้งกระบี่แล้วคุกเข่าลงซะ!" ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าฟันวิถียุทธ์และเปิดเปลือยความลับของหัวใจไปพร้อมกับข้านะครับ (เงากระบี่ใต้จันทร์เพ็ญ)