กลิ่นอายสงคราม

"เจ้ากำลังหลอกตัวเองอยู่หรือหลอกข้ากันแน่ หานเอ๋อร์?" สุ้มเสียงแหบพร่าดุจใบไม้แห้งกรีดผ่านความเงียบงันภายในตำหนักศิลา หลี่มู่เหยาไม่แม้แต่จะหันกลับมามองใบหน้าของชายหนุ่มที่ยืนอยู่เบื้องหลัง นางจ้องมองแผ่นที่ยุทธภพที่บัดนี้รอยหมึกสีชาดกำลังลุกลามราวกับเปลวเพลิงที่เผาผลาญผืนดิน เซียวหานนิ่งเงียบ แววตาของเขาสะท้อนภาพความวุ่นวายที่กำลังจะมาเยือน มือขวาของเขากุมด้ามกระบี่มั่นจนเส้นเลือดปูดโปน "สงครามครั้งนี้ไม่ใช่เพียงการรุกรานของเผ่าพันธุ์ แต่มันคือการทวงคืนสิ่งที่เคยถูกพรากไป... จากตัวข้าเอง" "เจ้าไม่ได้เป็นเพียงศิษย์พรรคธรรมะอีกต่อไปแล้ว และข้าก็ไม่ใช่เพียงนางเซียนที่รอคอยเจ้าในหอคอยงาช้าง" มู่เหยาหันกลับมา ดวงตาคู่สวยดุจธารน้ำแข็งลึกล้ำวูบไหวด้วยความกังวลที่นางพยายามซ่อนเร้น "จอมมารอเวจีไม่ได้ต้องการเพียงบัลลังก์ เขาต้องการเศษเสี้ยววิญญาณของเทพที่เจ้าฝังไว้ในก้นบึ้งของจิตใจ" ยังไม่ทันที่เซียวหานจะเอ่ยตอบ เสียงแตรเขาสัตว์ที่ดังกัมปนาทสะเทือนเลื่อนลั่นก็กรีดร้องข้ามขอบฟ้ามาจากทิศอุดร มันไม่ใช่เสียงแตรธรรมดา แต่เป็นเสียงที่แฝงด้วยไอสังหารของอสูรกายที่หลุดรอดมาจากนรกภูมิ ท้องฟ้าที่เคยกระจ่างใสกลับกลายเป็นสีม่วงคล้ำในชั่วพริบตา ก้อนเมฆม้วนตัวดุจเกลียวคลื่นแห่งความตาย เซียวหานพุ่งร่างออกไปที่ระเบียงหินทันที ภาพเบื้องหน้าคือความวิปลาส—กองทัพปีศาจจำนวนมหาศาลกำลังไหลทะลักผ่านรอยแยกมิติที่ฉีกขาดกลางอากาศราวกับฝูงตั๊กแตนที่หิวกระหาย พวกมันมิได้มาเพื่อยึดครอง แต่มาเพื่อทำลายล้างทุกชีวิตที่ขวางหน้า "กลิ่นอายสงคราม... มันมาเร็วกว่าที่ข้าคำนวณไว้" เซียวหานพึมพำ กระแสปราณสีเงินเริ่มโคจรหมุนวนรอบกายจนอากาศรอบข้างบิดเบี้ยว เขาสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลจากเบื้องบน จอมมารอเวจีไม่ได้ประจันหน้าอยู่ตรงนั้น ทว่ารัศมีแห่งความมืดมิดที่แผ่ซ่านออกมานั้นบ่งบอกชัดเจนว่ามันกำลังจับจ้องมองมายังเซียวหานด้วยความโกรธแค้นที่สั่งสมมานานนับพันปี "ไปเสีย มู่เหยา" เซียวหานกล่าวเสียงเรียบแต่หนักแน่น "สำนักเมฆาจันทร์คือเป้าหมายแรก เจ้าต้องเป็นผู้นำทัพต้านรับ ข้าจะไปที่รอยแยกนั่นเอง" มู่เหยาก้าวมาหยุดข้างกายเขา สัมผัสความเย็นเยียบจากกระบี่ของนางแนบชิดกับไออุ่นจากกระบี่ของเขา "ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าไปเผชิญหน้ากับมันเพียงลำพัง ไม่ว่าในอดีตชาติเจ้าจะเป็นเทพผู้ทรงเกียรติเพียงใด แต่ในชาตินี้... เจ้าคือคู่ชีวิตที่ข้าเลือกจะเคียงข้างจนลมหายใจสุดท้าย" คำพูดนั้นดั่งสายฟ้าฟาดลงกลางใจเซียวหาน เขารู้ดีว่ามู่เหยามีความลับบางอย่างที่ยังไม่ได้บอกเขา ความลับที่อาจทำให้ความรักครั้งนี้กลายเป็นโศกนาฏกรรมที่สวรรค์ต้องร่ำไห้ ในวินาทีนั้นเอง กองทัพปีศาจที่กำลังพุ่งทะยานลงมาจากฟ้าก็หยุดชะงักลงพร้อมกัน เสียงกรีดร้องของปีศาจหายไป กลายเป็นความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด ก่อนที่ร่างเงาสีดำทมิฬร่างหนึ่งจะปรากฏขึ้นกลางเวหา มันไม่ได้ขยับเขยื้อน ทว่าแรงกดดันที่ปลดปล่อยออกมาทำให้หินผารอบข้างแตกร้าวราวกับแก้วที่ถูกทุบ "หานเอ๋อร์... เจ้าช่างน่าสงสารเหลือเกิน" เสียงจอมมารอเวจีไม่ได้ออกมาจากปาก แต่มันดังขึ้นภายในจิตวิญญาณของเซียวหานโดยตรง "เจ้าปกป้องนางไว้ในอ้อมกอด... โดยหารู้ไม่ว่านางคือเงาที่ข้าส่งไปเพื่อคว้านหัวใจของเจ้าให้ขาดสะบั้นตั้งแต่แรกเริ่ม" เซียวหานชะงักงัน หัวใจของเขาเหมือนถูกบีบด้วยกรงเล็บน้ำแข็ง เขาหันไปมองสตรีข้างกายที่ยังคงมองตรงไปข้างหน้าด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ความสงสัยเริ่มกัดกินความไว้เนื้อเชื่อใจที่เคยมี มู่เหยาหยิบป้ายหยกสีดำออกมาจากอกเสื้อ แสงจากรอยแยกมิติทอประกายกระทบกับป้ายนั้นจนเกิดเป็นลวดลายอักขระมารที่ส่องสว่างน่าเกรงขาม นางหันกลับมามองเขา รอยยิ้มที่อ่อนโยนและเจ็บปวดปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่เคยเย็นชา "เจ้าถามว่าข้าหลอกเจ้าหรือไม่..." นางกระซิบ มือที่สั่นเทาของนางค่อยๆ ยกขึ้นชี้ไปที่หัวใจของเซียวหาน "คำตอบอยู่ในนี้แล้ว... เซียวหาน เจ้าเลือกจะแทงข้า หรือเลือกจะให้ข้าแทงเจ้ากันแน่?" ปลายกระบี่ของนางสั่นระริก ทว่ากระแสปราณรอบกายของนางกลับทะยานขึ้นสู่ระดับชั้นเทพเซียนในเสี้ยววินาที ท้องฟ้าพังทลายลงมาเป็นชิ้นๆ เผยให้เห็นรอยแยกมิติขนาดใหญ่ที่กำลังจะกลืนกินทุกสรรพสิ่ง และในตอนนั้นเอง เซียวหานก็พบว่าตนเองถูกล้อมรอบด้วยเหล่าทหารของสำนักเมฆาจันทร์ที่ชักกระบี่ออกมาพร้อมกัน ทว่าเป้าหมายของคมกระบี่เหล่านั้น... มิใช่กองทัพปีศาจ แต่มุ่งตรงมาที่ลำคอของเขาเพียงผู้เดียว นี่คือการหักหลังที่สมบูรณ์แบบที่สุด... หรือนี่คือบททดสอบสุดท้ายก่อนที่ทัณฑ์สวรรค์จะลงมาตัดสินเขากันแน่? ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าฟันวิถียุทธ์และเปิดเปลือยความลับของหัวใจไปพร้อมกับข้านะครับ (เงากระบี่ใต้จันทร์เพ็ญ)