แผนการชั่วร้ายของจอมมาร

โลหิตสีชาดหยดลงกระทบพื้นศิลาอเวจีทีละหยด... ดั่งเสียงเคาะระฆังแห่งความตายที่กำลังนับถอยหลังสู่วาระสุดท้ายของภพภูมิ "จอมมารอเวจี... แผนการต่ำช้าเช่นนี้ เจ้าคิดจริงหรือว่าจะใช้มันสยบฟ้าดินได้?" เสียงของเซียวหานดังลอดผ่านไรฟันที่ขบเข้าหากันจนแน่น คมกระบี่ในมือสั่นระริกด้วยแรงโทสะที่แผดเผาจนอากาศรอบกายบิดเบี้ยวเป็นคลื่นความร้อนระอุ ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวเพลิงจ้องมองไปยังเบื้องหน้า ร่างของหลี่มู่เหยาถูกพันธนาการไว้ด้วยโซ่อักขระมารสีดำสนิท นางมิได้ส่งเสียงร้องคร่ำครวญแม้แต่ครึ่งคำ มีเพียงหยาดโลหิตที่มุมปากและความเย่อหยิ่งทระนงที่ยังคงฉายชัดในดวงตาคู่งาม นางไม่ได้หวาดกลัวต่อความตาย ทว่ากำลังเป็นห่วงบุรุษผู้ยืนอยู่เบื้องหน้า ห่วงว่าเขาจะพลาดท่าให้กับกลลวงอันสกปรกนี้ "เซียวหาน... ศิษย์รักแห่งสำนักเมฆาจันทร์ หรือควรเรียกว่ามหาเทพผู้ร่วงหล่นดีเล่า?" เสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังก้องมาจากบัลลังก์กระดูกมนุษย์ จอมมารอเวจีค่อยๆ ก้าวลงมาจากความมืด ร่างของมันสูงใหญ่กำยำราวกับภูเขาผีดิบ ดวงตาสสีแดงฉานเปล่งประกายความเหี้ยมเกรียมและแค้นฝังลึก มันยื่นมือหนาขึ้นสัมผัสเส้นผมสีดำขลับของหลี่มู่เหยาอย่างล่วงเกิน แต่นางกลับสะบัดหน้าหนีด้วยความรังเกียจ แม้จะไร้ซึ่งเรียี่ยวแรงเนื่องจากถูกดูดกลืนพลังปราณ "ปล่อยนางซะ!" เซียวหานคำรามลั่น ปราณกระบี่เก้าชั้นฟ้าทะยานขึ้นสู่เบื้องบนจนเมฆหมอกทมิฬแหวกออกเป็นช่องว่าง ทว่าจอมมารกลับยิ้มเยาะอย่างไร้ความเกรงกลัว "ปล่อยนางหรือ? เจ้าช่างไร้เดียงสายิ่งนัก เซียวหาน... หญิงงามผู้นี้คือหัวใจของเจ้า ดวงวิญญาณบริสุทธิ์ของนางคือเครื่องสังเวยชั้นยอดในการเปิดประตูมิติอเวจีขั้นสูงสุด เมื่อเลือดของนางแปดเปื้อนแท่นบูชา ทัณฑ์สวรรค์ที่เจ้าเฝ้าขัดขืนมาตลอดร้อยปีจะย้อนกลับมาบดขยี้ร่างเจ้าจนแหลกสลาย!" จอมมารอเวจีตวัดมือครั้งหนึ่ง โซ่อักขระมารยิ่งรัดแน่นขึ้นจนผิวเนื้อของหลี่มู่เหยาปริแตก ลิ่มเลือดสีสดไหลรินเคลือบอาบโซ่วิเศษ นางกัดริมฝีปากจนห้อเลือดเพื่อสะกดกลั้นความเจ็บปวด ดวงตาคู่ที่เคยเย็นชาดั่งน้ำแข็งบัดนี้มองมาที่เซียวหานด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะเอ่ยวาจา *‘อย่าสนใจข้า... จงชักกระบี่ของท่านเสีย’* สายตาของนางสื่อความหมายเช่นนั้น เซียวหานเจ็บปวดราวนับพันเข็มแทงทะลุหัวใจ ภาพเหตุการณ์ในอดีตชาติที่เขาเคยสูญเสียคนรักเพราะความอ่อนแอไหลย้อนกลับมาซ้ำเติม ปมในอดีตที่ถูกหักหลังและพรากทุกสิ่งทุกอย่างไป บัดนี้มันกำลังจะเกิดขึ้นอีกครั้งต่อหน้าต่อตาเขา โดยมีสตรีผู้กุมหัวใจคนปัจจุบันเป็นเครื่องสังเวย "ข้าจะไม่ยอมให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย..." เซียวหานพึมพำกับตัวเอง เสียงของเขาเบาราวเสียงกระซิบของสายลม แต่น้ำหนักของมันกลับหนักหน่วงดุจหุนเขาไท่ซาน วิชา 'กระบี่ตัดสะบั้นวัฏสงสาร' ถูกเรียกใช้โดยไม่ต้องตั้งท่า ร่างของเซียวหานเลือนรางกลายเป็นเงาสะท้อนนับพันสาย พลังปราณระดับเซียนขั้นสมบูรณ์แบบระเบิดออกอย่างไร้ความปรานี แรงกดดันมหาศาลทำให้เสาหินรอบด้านแตกร้าวเป็นจุล เขาทะยานเข้าหาจอมมารอเวจีราวกับดาวตกแผดเผาความมืดมิด "โง่เขลา!" จอมมารอเวจีแค่นเสียงเยาะ มันตวัดกระบี่มารต้านรับ คลื่นกระบี่สีดำทมิฬปะทะเข้ากับปราณกระบี่เก้าชั้นฟ้าเกิดเป็นเสียงระเบิดกัมปนาทสะเทือนเลื่อนลั่น แรงสะท้อนทำให้ผนังถ้ำอเวจีพังทลาย หินผานับพันตันร่วงหล่นลงมาราวกับหิมะ ในวินาทีเป็นตายนั้นเอง เซียวหานเลือกที่จะไม่หลบการโจมตีสวนกลับของจอมมาร เพื่อแลกกับการพุ่งทะยานเข้าประชิดแท่นบูชา ปลายกระบี่ของเขาหวังจะตัดโซ่อักขระมารเพื่อช่วยหลี่มู่เหยาให้พ้นจากการเป็นเครื่องสังเวย ทว่าจอมมารอเวจีกลับไวกว่า มันใช้ร่างของตนขวางทางไว้ พร้อมกับซัดฝ่ามืออเวจีเข้ากลางหน้าอกของเซียวหานอย่างเต็มแรง! *ตูม!* ร่างของเซียวหานกระเด็นกระดอนไปตามพื้นศิลา กระอักโลหิตคำใหญ่สาดกระจายกลายเป็นละอองสีชาดกลางอากาศ ปราณคุ้มกายแตกละเอียด ใบหน้าซีดเซียวลงถนัดตา "เซียวหาน!" หลี่มู่เหยาตะโกนเรียกชื่อเขาเป็นครั้งแรก น้ำตาหยดใสไหลรินจากดวงตาคู่สวย หยาดน้ำตานั้นทรงพลังยิ่งกว่าศาสตราวจีใดๆ ในโลกหล้า มันสั่นคลอนหัวใจของเซียวหานให้ลุกโชนขึ้นด้วยไฟแห่งความคลุ้มคลั่ง จอมมารอเวจียกยิ้มเหี้ยมเกรียม มันก้าวเข้าไปใกล้ร่างของหลี่มู่เหยาที่ไร้ทางสู้ มือข้างหนึ่งถือมีดอาคมมารจ่อลงที่หัวใจของนาง พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน "ดูสิ ศิษย์รักของเจ้ากำลังจะตายด้วยมือของข้า... เจ้าจะเลือกช่วยนาง หรือจะรักษาชีวิตหมาๆ ของเจ้าไว้?" เซียวหานยันกายลุกขึ้นอย่างยากลำบาก เสื้อผ้าขาดวิ่น ผมเผ้ากระเซิง หยดเลือดไหลย้อยจากหน้าผากอาบใบหน้า ทว่าแววตาของเขากลับมิได้มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงความว่างเปล่าที่ล้ำลึกดั่งห้วงมหาสมุทร... และจิตสังหารที่เย็นยะเยือกเสียยิ่งกว่าน้ำแข็งพันปี เขายกมือขึ้นเช็ดเลือดที่มุมปาก ช้าๆ... ทว่ามั่นคงอย่างยิ่ง "เจ้าคิดว่า... ข้ามาที่นี่เพียงลำพังเพื่อรนหาที่ตายงั้นหรือ?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ทันใดนั้น ท้องฟ้าเหนือแดนปีศาจที่เคยดำมืดสนิทก็พลันปรากฏแสงสว่างวาบสีทองอร่าม อักขระโบราณนับล้านตัวปรากฏขึ้นบนม่านเมฆ แผ่แรงกดดันระดับมหาเทพที่แม้แต่จอมมารอเวจียังต้องหน้าถอดสี และสิ่งที่ก้าวออกมาจากรอยแยกมิติเบื้องบนนั้น... มิใช่กองกำลังสำนักเมฆาจันทร์อย่างที่มันคาดคิด ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าฟันวิถียุทธ์และเปิดเปลือยความลับของหัวใจไปพร้อมกับข้า, เงากระบี่ใต้จันทร์เพ็ญ