คำเตือนจากมาร

"เจ้าคิดจริงหรือว่าคราบมนุษย์อันโสมมนี้ จะปกปิดกลิ่นอายเดรัจฉานของพวกมันได้พ้นจากเนตรสวรรค์?" สุ้มเสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงก้อนหินบดขยี้กันในหุบเหวลึกดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันของโถงรับรองสำนักเมฆาจันทร์ หยาดน้ำค้างบนกลีบดอกเหมันต์นอกหน้าต่างยังไม่ทันร่วงหล่นลงสู่พื้น บรรยากาศรอบกายกลับถูกแช่แข็งด้วยจิตสังหารอันเข้มข้นจนแทบกลายเป็นรูปธรรม เซียวหานยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้าเสาศิลาหยกสลักลายมังกร มือขวายังคงกุมด้ามกระบี่ไม้ไผ่ธรรมดาที่ดูราวกับกิ่งไม้แห้งไร้ราคา ทว่ากลิ่นอายพลังปราณที่แผ่ออกมาจากร่างของเขากลับหนักหน่วงดุจขุนเขาไท่ซาน แววตาคู่คมกริบราวกับคมกระบี่ที่เพิ่งลับจนคมกลาโหมจับจ้องร่างของผู้อาวุโสรองแห่งสำนักฝ่ายมารที่แฝงตัวเข้ามา ซึ่งบัดนี้กำลังกระอักเลือดสีดำคล้ำออกมาคำโต "เซียว... เซียวหาน! เจ้าเด็กเหลือขอผู้นี้ กล้าดียังไง..." ผู้อาวุโสปลอมตัวแค่นเสียงคำรามด้วยความเจ็บปวด ดวงตาเบิกโพ้างתทธด้วยความตื่นตระหนก ร่างกายที่เคยแฝงเร้นด้วยพลังปีศาจระดับสูงบัดนี้กลับสั่นสะท้านภายใต้แรงกดดันจากเคล็ดวิชาต้วนอวิ๋น (สลายเมฆา) ที่เซียวหานใช้กดทับจุดชีพจร หลี่มู่เหยา ซึ่งยืนอยู่เคียงข้างในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ราวกับเทพธิดากลางหิมะ ดึงกระบี่คู่กายออกจากฝักช้าๆ เสียงคมเหล็กกระทบฝักดัง 'กริ๊ง' กังวานบาดแก้วหู นางไม่ได้มองชายชราที่กำลังจะสิ้นฤทธิ์ผู้นั้นแม้แต่น้อย ทว่าดวงตาคู่งามที่เย็นชาดั่งน้ำค้างแข็งกลับทอดมองไปยังความมืดมิดนอกหน้าต่าง ที่ซึ่งหมอกสีชาดกำลังเคลื่อนตัวเข้ามาปกคลุมยอดเขาอย่างเงียบเชียบ "มู่เหยา ถอยไปครึ่งก้าว" เซียวหานเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่มั่นคงดุจหินผา "ข้าไม่ใช่เด็กสาวไร้เดียงสาในอดีตที่จะต้องให้ท่านปกป้องอยู่ฝ่ายเดียว ศิษย์พี่เซียว" นางตอบกลับเสียงเรียบ ทว่าความอบอุ่นที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย็นชานั้นสะท้อนผ่านปลายนิ้วที่กำด้ามกระบี่แน่นขึ้นเล็กน้อย "ไอปีศาจหนาแน่นขนาดนี้... เห็นทีข่าวลือเรื่องการตื่นขึ้นของมันคงไม่ใช่เรื่องหลอกลวง" "หึๆๆ โง่เง่า... พวกเจ้าคิดว่ากำจัดข้าได้แล้วจะรอดพ้นงั้นหรือ?" ผู้อาวุโสปลอมตัวหัวเราะร่าทั้งที่เลือดทะลักออกจากมุมปาก รอยยิ้มบิดเบี้ยวจนน่ากลัว "องค์เหนือหัว... เสด็จกลับมาแล้ว! แดนอเวจีไม่ได้ถูกปิดตายอีกต่อไป! เลือดของพวกเจ้า... จักต้องสังเวยให้แก่การหวนคืนของมหาจอมมาร!" สิ้นเสียงคำรามร่างของมันก็ระเบิดออกกลายเป็นกลุ่มควันสีดำทมิฬ พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องนากลางดึกราวกับอสรพิษร้ายที่หลุดพ้นจากพันธนาการ เซียวหานไม่แม้แต่จะชายตามองเศษซากอธรรมนั้น นิ้วเรียวยาวดีดลงบนด้ามกระบี่ไม้ไผ่เบาๆ ทว่าเกิดประกายสายฟ้าสีทองแปลบปลาบผ่าแหวกความมืดพุ่งไล่ตามกลุ่มควันนั้นไปทันที เสียงกรีดร้องโหยหวนดังสะท้อนก้องฟ้า ก่อนที่ทุกอย่างจะกลับคืนสู่ความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัวอีกครั้ง ทว่าความเงียบนั้น... กลับน่ากลัวยิ่งกว่าเสียงกรีดร้อง ท้องนาราตรีที่เคยประดับด้วยหมู่ดวงดารา บัดนี้กลับถูกย้อมด้วยสีเลือด ฉับพลันนั้นเอง แรงกดดันระดับมหาเทพที่ทำให้สรรพชีวิตในรัศมีร้อยลี้ต้องหมอบกราบก็แผ่ซ่านลงมาจากนภากาศ เมฆหมอกสีดำทมิฬม้วนตัวเป็นรูปใบหน้ามหึมาของบุรุษผู้หนึ่ง—ใบหน้าที่มีดวงตาสีชาดดั่งโลหิตและรอยยิ้มเย้ยหยันฟ้าดิน *จอมมารอเวจี!* "เซียวหาน... สหายเก่า... ผ่านไปร้อยภพชาติ เจ้าก็ยังคงเป็นสุนัขรับใช้ที่น่ารำคาญของสวรรค์ไม่เปลี่ยน" เสียงก้องกังวานราวกับมาจากขุมนรกภูมิ สะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วทั้งยอดเขาเมฆาจันทร์ เหล่าศิษย์สำนักเมฆาจันทร์ต่างกระอักเลือดล้มลงทีละคนสองคนด้วยทนรับแรงกดดันทางจิตวิญญาณไม่ไหว แม้แต่หลี่มู่เหยาเองยังต้องใช้กระบี่ค้ำยันพื้น ใบหน้าซีดขาวราวกับกระดาษ เซียวหานก้าวออกไปยืนบังเบื้องหน้านาง สองเท้าปักแน่นลงบนพื้นศิลา ไอปราณสีทองบริสุทธิ์แผ่ขยายออกเป็นรัศมีปกป้องคนทั้งสำนัก เขาสงบนิ่งราวกับรูปสลักหิน ทว่าในใจกลับระอุด้วยเพลิงแค้นที่ถูกจุดขึ้นอีกครา "เจ้ามารสารเลว กล้าดียังไงถึงเหยียบย่างขึ้นมาบนดินแดนแห่งนี้อีกครั้ง" เซียวหานเงยหน้าขึ้นสบตากับร่างเงาบนท้องฟ้า น้ำเสียงของเขาไม่ได้ดังนัก แต่กลับทรงพลังจนสามารถต้านทานแรงกดดันของจอมมารได้อย่างไม่เพลี่ยงพล้ำ จอมมารอเวจีหัวเราะลั่น เสียงหัวเราะสั่นสะเทือนปฐพีจนแผ่นดินแยกเป็นรอยปริยาว "ดินแดนแห่งนี้งั้นหรือ? ฮ่าๆๆ อีกไม่นาน... ทั้งสามภพภูมิ รวมถึงร่างจุติใหม่ที่เจ้าทะนุถนอมนักหนานี้ ก็จะกลายเป็นส่วนหนึ่งของบัลลังก์กระดูกของข้า!" สิ้นคำประกาศิตนั้น เงาร่างสีดำมหึมาบนท้องฟ้าก็พุ่งทะยานลงมาประชิดเบื้องหน้าในพริบตา พร้อมกับกรงเล็บปีศาจที่แหลมคมดุจใบมีดโกน หวาดผ่าอากาศตรงเข้าปลิดชีพหลี่มู่เหยาที่ยืนอยู่ด้านหลังเซียวหานโดยไม่ทันตั้งตัว! "มู่เหยา—!" ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าลิขิตสวรรค์ไปกับคมกระบี่ของเซียวหานในตอนนี้นะครับ