สยบจอมมาร

ห้วงมิติรอบด้านบิดเบี้ยวจนกลายเป็นสีม่วงคล้ำ เมฆทมิฬหนาทึบม้วนตัวเป็นเกลียวพายุหมุนวนอยู่เหนือยอดเขาเมฆาจันทร์ ราวกับผืนฟ้ากำลังจะแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ แรงกดดันจากปราณมารระดับทำลายล้างแผ่พุ่งออกมาจากร่างของจอมมารอเวจีจนพื้นศิลาเบื้องล่างแหลกละเอียดเป็นผุยผง "เจ้าคิดว่าชักดาบเล่มนั้นออกมา แล้วจะพลิกสถานการณ์ได้กระนั้นหรือ เซียวหาน?" เสียงหัวเราะเย้ยหยันดังก้องกังวานเสียดแทงแก้วหู จอมมารอเวจีก้าวเท้าออกไปข้างหนึ่ง เงาร่างสีดำทะมึนของมันแผ่ขยายปกคลุมท้องนภาจนไร้แสงตะวัน เซียวหานไม่แม้แต่จะชายตามองความเกรี้ยวกราดนั้น ดวงตาคมกริบของเขาจับจ้องไปยังคมดาบโบราณที่อยู่ในมือ ปราณกระบี่สีครามบริสุทธิ์ค่อยๆ ไหลเวียนผ่านนิ้วเรียวยาวราวกับสายน้ำแห่งโชคชะตาที่ถูกฝืนบังคับให้ไหลย้อนทวนกระแส ความเงียบสงบแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา เป็นความสงบที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าพายุโหมกระหน่ำ หลี่มู่เหยาที่ยืนอยู่ไม่ไกลนัก เม้มริมฝีปากแน่นจนซีดเผือด นางกำกระบี่ในมือไว้มั่น แม้บาดแผลภายในจะสร้างความเจ็บปวดเจียนตาย แต่นางกลับไม่ยอมถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว สายตาคู่สวยที่เคยเย็นชาดั่งน้ำแข็งบัดนี้เต็มไปด้วยความห่วงใยระคนเชื่อมั่นอย่างสุดหัวใจ นางรู้ดีว่าวิถีกระบี่ที่เซียวหานกำลังจะใช้นั้นต้องแลกมาด้วยสิ่งใด "เซียวหาน..." เสียงของนางแผ่วเบา แต่กลับดังก้องชัดเจนในห้วงคำนึงของชายหนุ่ม เซียวหานเหลือบสายตากลับไปมองนางเพียงชั่วพริบตา รอยยิ้มบางเบาที่เปี่ยมด้วยความอ่อนโยนปรากฏขึ้นที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่มีเพียงนางเท่านั้นที่จะได้เห็น จากนั้นเขาก็หันกลับไปเผชิญหน้ากับอสูรร้ายเบื้องหน้าอีกครั้ง แววตากลับคืนสู่ความเยือกเย็น ดุดัน และเด็ดเดี่ยวราวกับเทพสงครามผู้ไม่เคยรู้จักคำว่าพ่ายแพ้ "วิถีกระบี่สวรรค์... บทที่สิบสาม ดับสูญ" สิ้นเสียงกระซิบราวมัจจุราชประกาศิต ร่างของเซียวหานก็พลันเลือนหายไปจากจุดที่ยืนอยู่! "เร็วเกินไป!" จอมมารอเวจีเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด มันไม่คาดคิดว่ามนุษย์ผู้หนึ่งจะสามารถก้าวข้ามขีดจำกัดของมิติด้วยความเร็วดุจสายฟ้าแลบเช่นนี้ ปราณมารที่เตรียมไว้สำหรับป้องกันถูกระดมออกมาห่อหุ้มร่างทันที แต่ทว่า... มันสายเกินไปเสียแล้ว *ฉับพลัน!* ประกายกระบี่สีครามสว่างวาบขึ้นเพียงครั้งเดียว ราวกับแสงจันทร์เพ็ญที่กรีดผ่านความมืดมิดของรัตติกาล ไม่มีเสียงระเบิดกึกก้อง ไม่มีแรงปะทะที่รุนแรง มีเพียงความเงียบงันชั่วเสี้ยววินาทีที่ทำให้ทุกสรรพสิ่งในรัศมีร้อยลี้หยุดชะงัก ร่างของจอมมารอเวจีแข็งค้างกลางอากาศ ดวงตาสสีแดงฉานจ้องมองไปยังหน้าอกของตนเองที่มีรอยเส้นบางๆ ปรากฏขึ้น รอยเส้นนั้นแผ่ขยายออกอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงแตกร้าวราวกระจกที่ถูกทุบทำลาย "เป็นไปไม่ได้... ข้าคือ... จอมมาร..." เสียงคำรามด้วยความเคียดแค้นและไม่ยินยอมหลุดออกมาจากลำคอของมัน ก่อนที่ร่างสีดำทมิฬนั้นจะค่อยๆ แตกสลายกลายเป็นละอองแสงสีดำ และจางหายไปกับสายลมอย่างไร้ร่องรอย ร่างจุติที่มันใช้เวลาบำเพ็ญเพียรมานานนับพันปีถูกทำลายลงสิ้นซากด้วยกระบี่เดียวอย่างแท้จริง! ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วบริเวณ เมฆทมิฬที่ปกคลุมท้องฟ้าเมื่อครู่พลันแตกกระจาย เผยให้เห็นแสงอาทิตย์อัสดงที่สาดส่องลงมาอาบไล้แผ่นดินอีกครั้ง เซียวหานยืนนิ่งอยู่เบื้องล่าง ปลายกระบี่ยังคงชี้ลงสู่พื้นดิน หยดเลือดสีดำหยดหนึ่งไหลยืดลงมาจากคมดาบก่อนจะซึมหายไปในดิน ออร่าพลังมหาศาลค่อยๆ สงบลง แต่ลมหายใจของเขากลับหนักหน่วงขึ้นเล็กน้อย การใช้กระบี่เมื่อครู่ผลาญพลังชีวิตและปราณแท้ในร่างไปเกือบหมดสิ้น หลี่มู่เหยารีบพุ่งเข้ามาประคองร่างที่เซถลาเล็กน้อยของเขาไว้ มือเรียวสั่นเทาน้อยๆ ขณะสัมผัสกับไอเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวเขา "ท่าน... บาดเจ็บสาหัสหรือไม่?" เซียวหานส่ายหน้าช้าๆ ส่งยิ้มบางๆ ให้ "ข้าไม่เป็นไร..." ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังผ่อนคลายลง และความตายของจอมมารอเวจีกำลังจะทำให้ทุกอย่างจบลงด้วยดีนั้น จู่ๆ รอยแยกมิติสีเลือดที่ควรจะปิดสนิทไปแล้วกลับปริแตกออกอีกครั้ง พร้อมกับเสียงหัวเราะแหบพร่า เย็นเยียบ และทรงพลังยิ่งกว่าเดิมนับร้อยเท่าดังสะท้อนออกมาจากรอยแยกนั้น ราวกับมาจากขุมนรกที่ลึกที่สุด *"ฮ่าๆๆ... เซียวหาน เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าการทำลายร่างจุติของข้า จะทำให้เจ้าหลุดพ้นจากพันธนาการแห่งโชคชะตานี้ได้?"* เซียวหานหุบยิ้มทันที แววตาเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดถึงขีดสุดเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่คุ้นเคยแต่ทว่าน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม เขารีบดึงหลี่มู่เหยามาไว้ด้านหลังทันที ขณะที่เงาดำมหึมาสายหนึ่งกำลังก้าวเท้าทะลวงผ่านรอยแยกมิติออกมา พร้อมกับเสียงกระซิบที่ทำให้หัวใจของคนฟังต้องหยุดเต้น *"เจ้าลืมไปแล้วกระมั้ง... ว่าตัวจริงของข้า ไม่เคยอยู่ในดินแดนมนุษย์ตั้งแต่แรก..."* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งแรงใจให้เงากระบี่ใต้จันทร์เพ็ญมา ณ ที่นี้นะครับ