ความสูญเสีย

เศษซากอิฐหักและคราบโลหิตสีดำคล้ำที่ยังคงส่งกลิ่นคาวคละคลุ้ง คือสิ่งเดียวที่หลงเหลือเป็นประจักษ์พยานแห่งมหาสงครามสะเทือนภพเมื่อค่ำคืนก่อน สำนักเมฆาจันทร์ที่เคยตั้งตระหง่านเสียดฟ้า ดุจวิมานเซียนบนยอดเขาอันบริสุทธิ์ บัดนี้เหลือเพียงโครงสร้างอันผุพังและเสาหินศิลาจารึกเคล็ดวิชาที่แตกสลายเป็นเสี่ยงๆ เซียวหานยืนนิ่งสงบอยู่บนหน้าผาสูงชัน ร่างกายของเขายังคงมีร่องรอยบาดแผลจากกระบี่มารที่แฝงพิษโลหิตอเวจี แม้พลังปราณบรรพกาลจะช่วยกดขี่พิษร้ายนั้นไว้ได้ แต่ร่องรอยความเสียหายภายในกลับล้ำลึกเกินกว่าจะเยียวยาได้โดยง่าย ดวงตาคมกริบดุจคมกระบี่ทอดมองลงไปยังเบื้องล่าง ที่ซึ่งเหล่าศิษย์ผู้รอดชีวิตกำลังช่วยกันเก็บกวาดซากปรักหักพังด้วยความเงียบงัน ความเงียบที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเสียงคำรามของอสูร "ความเสียหายเกินกว่าครึ่งหนึ่งของค่ายกลปกป้องสำนักถูกทำลายลงอย่างสมบูรณ์..." เสียงหวานใสแต่เย็นชาดั่งน้ำค้างแข็งดังขึ้นจากด้านหลัง หลี่มู่เหยาปรากฏกายขึ้นในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ที่บัดนี้มีรอยขาดวิ่นจากคมดาบ ใบหน้าอันงดงามล่มเมืองปราศจากรอยยิ้ม ดวงตาคู่งามจ้องมองแผ่นหลังของชายหนุ่มด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินบรรยาย นางก้าวเข้าไปใกล้ทีละน้อย กลิ่นอายจันทร์เสี้ยวประจำตัวของนางช่วยบรรเทาความร้อนรุ่มจากพิษมารในกายของเขาโดยสัญชาตญาณ เซียวหานไม่หันกลับไปมอง ทว่าเขารับรู้ถึงการมีอยู่ของนางได้ทุกอณูวิญญาณ "พวกมันถอยทัพไปแล้ว... แต่ไม่ใช่เพราะเราชนะ หากแต่เป็นเพราะจอมมารอเวจีบรรลุเป้าหมายบางอย่างในคัมภีร์วิญญาณโลหิตที่ถูกชิงไปต่างหาก" "ท่านหมายความว่า..." หลี่มู่เหยาขมวดคิ้วมุ่น แววตาฉายประกายความกังวลระคนแค้นเคือง "การบุกโจมตีครั้งนี้... เป็นเพียงแค่ฉากหน้า?" "ถูกแล้ว" เซียวหานค่อยๆ หมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับนาง ลมหายใจของเขาสะท้อนความเหนื่อยล้าทางจิตวิญญาณที่สั่งสมมานานนับร้อยปี มือเรียวยาวเอื้อมออกไปแตะเบาๆ ที่ปลายกระบี่ในฝัก ซึ่งสั่นระริกราวกับกระหายเลือดอยู่ตลอดเวลา "เป้าหมายที่แท้จริงของมันคือการเปิดผนึกประตูแดนอเวจีชั้นที่เก้า ยุทธภพภายนอกตอนนี้อาจจะเงียบสงบลง ผู้คนแซ่ซ้องสรรเสริญว่าสำนักของเราปกป้องแผ่นดินไว้ได้ แต่ความจริงคือ... เรากำลังยืนอยู่บนปากเหวแห่งความหายนะที่แท้จริงต่างหาก มู่เหยา" น้ำเสียงของเขาหนักแน่นและจริงจังจนทำให้หัวใจของนางเซียนสาวกระตุกวูบ หลี่มู่เหยาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาที่เคยเย่อหยิ่งเย็นชาต่อโลกหล้า บัดนี้กลับมีความเปราะบางซ่อนอยู่ลึกๆ นางสูญเสียอาจารย์และพี่น้องร่วมสำนักไปนับร้อยในคืนเดียว ความสงบสุขของยุทธภพที่ผู้คนภายนอกกำลังเฉลิมฉลองกันอยู่นั้น เป็นความเงียบที่แลกมาด้วยหยาดเลือดและชีวิตของคนในสำนักเมฆาจันทร์ "ต่อให้เหลือเพียงตัวข้าคนเดียว..." หลี่มู่เหยาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่มั่นคงดุจหินผา นางก้าวเข้าไปประชิดจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกายของเขา "ข้าก็จะไม่ยอมให้มันเหยียบย่ำดินแดนแห่งนี้เป็นครั้งที่สอง... และข้าก็จะไม่ยอมให้ท่านต้องแบกรับภาระนี้แต่เพียงผู้เดียวด้วย เซียวหาน" เซียวหานชะงักไปเล็กน้อยยามเมื่อได้ยินคำพูดนั้น ความรู้สึกผิดบาปจากการหักหลังในอดีตชาติที่ยังคงหลอนหลอนในห้วงจิตใต้สำนึก คล้ายถูกชำระล้างด้วยความเด็ดเดี่ยวของสตรีตรงหน้า เขาเหยียดยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่หาได้ยากยิ่ง เปี่ยมด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะกล่าวเป็นคำพูด มือหนาเอื้อมไปกุมมือเรียวน้ำแข็งของนางไว้แน่น ไอเย็นและไออุ่นผสานเข้าหากันอย่างลงตัวท่ามกลางซากปรักหักพัง ทว่า ในวินาทีที่ความเงียบสงบอันเปราะบางกำลังโอบกอดคนทั้งสองไว้ ท้องฟ้าเบื้องบนที่ควรจะปลอดโปร่งหลังมรสุมผ่านพ้น กลับแปรเปลี่ยนเป็นสีเลือดในชั่วพริบตา! *เปรี้ยง!* สายฟ้าสีดำสนิทผ่าลงกลางลานพิธีของสำนักอย่างไร้ที่มา แรงระเบิดมหาศาลซัดร่างของศิษย์ที่อยู่ใกล้เคียงกระเด็นลอยละลิ่ว ท่ามกลางกลุ่มควันทมิฬที่พวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า เสียงหัวเราะเยือกเย็นก้องกังวานเสียดแก้วหู ราวกับมาจากขุมนรกที่ลึกที่สุด "ฮ่าๆๆๆ... นึกว่ามหาเทพเซียวหานผู้เกรียงไกรจะหลับใหลไปชั่วนิรันดร์เสียแล้ว ที่แท้ก็ยังแอบมาเคลียคลออยู่กับสตรีสำนักเมฆาจันทร์นี่เอง!" เงาร่างมหึมาปรากฏขึ้นท่ามกลางสายฟ้าสีดำ แรงกดดันระดับบรรพกาลแผ่ซ่านกดทับจนอากาศรอบบริเวณแทบแข็งตัว เซียวหานหรี่ตาลงคมกริบ สัมผัสได้ถึงจิตสังหารที่คุ้นเคยและน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าครั้งไหนๆ จอมมารอเวจีไม่ได้ถอยทัพ... แต่มันกำลังรอจังหวะนี้เพื่อสะบั้นลมหายใจสุดท้ายของเขา! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งแรงใจให้เงากระบี่ใต้จันทร์เพ็ญมา ณ ที่นี้นะครับ