คำมั่นสัญญาใต้จันทร์

แววตาของเซียวหานเบิกกว้างขึ้นเป็นครั้งแรก ลมหายใจของเขาหยุดชะงักไปชั่วขณะเมื่อได้เห็นใบหน้านั้นชัดเจน ท่ามกลางหุบผาโลหิตที่คละคลุ้งด้วยกลิ่นอายคาวเลือดและปราณมารอันเกรี้ยวกราด เงาร่างบอบบางที่ยืนหยัดอยู่เบื้องหน้าเขากลับเปล่งประกายรัศมีเจิดจ้าดั่งดาราคณาในคืนเดือนมืด หลี่มู่เหยา... สตรีผู้ซึ่งสมญานาม ‘เทพธิดาน้ำแข็งพันปี’ บัดนี้อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ของนางกลับเปรอะเปื้อนด้วยหยาดโลหิตสีชาด เส้นผมสีดำสนิทที่เคยรวบไว้อย่างประณีตยุ่งเหยิงไปตามแรงลมปราณ ทว่าแววตาคู่คมคายคู่นั้นกลับไร้ซึ่งความหวาดกลัว มีเพียงประกายความเด็ดเดี่ยวที่สุกสกาวราวกับดวงตะวันในยามสนธยา “เจ้า... เหตุใดจึงดื้อรั้นถึงเพียงนี้ มู่เหยา?” เซียวหานเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย ปราณกระบี่ในตันtian (จุดตันเถียน) ของเขากำลังปั่นป่วนจากการฝืนทะลวงขอบเขตขั้นก่อนหน้าเพื่อปกป้องนาง หลี่มู่เหยาไม่ตอบคำนางสาวเท้าเข้ามาใกล้ แม้ทุกย่างก้าวจะสร้างความเจ็บปวดร้าวรานไปถึงกระดูกดำจากพิษมารที่กัดกินชีพจร แต่รอยยิ้มบางเบากลับระบายขึ้นบนเรียวปากซีดเซียว นางยื่นมืออันเย็นเฉียบแต่สั่นเทาออกไปสัมผัสแก้มสากระคายของชายหนุ่ม นิ้วเรียวยาวปัดคราบเลือดและฝุ่นผงออกจากใบหน้าของเขาอย่างทะนุถนอม “ข้าเป็นศิษย์พี่ใหญ่แห่งสำนักเมฆาจันทร์... เป็นเซียนผู้ถือครองกระบี่เหมันต์นิรันดร์ แต่ในชาตินี้และทุกๆ ชาติที่ผ่านมา... ข้าเป็นเพียงสตรีคนหนึ่งที่ปรารถนาจะเดินเคียงข้างท่าน เซียวหาน ท่านคิดว่าข้าจะยอมยืนมองท่านแหลกสลายไปต่อหน้าต่อตาโดยไม่ทำอะไรเลยอย่างนั้นหรือ?” คำพูดของนางดังก้องกังวานในความเงียบงัน ท่ามกลางกระแสลมปราณที่แปรปรวนของแดนปีศาจ จอมมารอเวจีที่ลอยตัวอยู่เหนือเมฆทมิฬเบื้องบนส่งเสียงหัวร่อเย้ยหยันออกมาจนผืนปฐพีสั่นสะเทือน “ช่างเป็นภาพรักอันน่าเวทนาเสียจริง! เซียวหาน เจ้าคิดว่าการมีสตรีผู้นี้เคียงข้างจะช่วยให้เจ้าเอาชนะทัณฑ์สวรรค์และเงื้อมมือของข้าได้หรือ? ในเมื่อพวกเจ้าพร้อมใจกันมาส่งศพถึงที่ ข้าจะสงเคราะห์ให้พวกเจ้าได้ตายร่วมโลงเดียวกันในนรกภูมิ!” สิ้นเสียงคำราม อักขระมารสีดำสนิทนับพันสายพรั่งพรูลงมาจากฟากฟ้า ราวกับห่าฝนโลหิตที่พร้อมจะแผดเผาทุกสรรพสิ่งให้มลายหายสิ้น หลี่มู่เหยาพ่นโลหิตออกมาคำใหญ่ พลังปราณคุ้มกายของนางแตกสลายลงในพริบตา แรงกดดันมหาศาลกดทับร่างของทั้งสองจนเข่าแทบทรุดลงกับพื้นดิน เซียวหานคำรามในลำคอ ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นสีทองอร่ามแห่งมหาเทพจตุรทิศ ปราณกระบี่เก้าชั้นฟ้าทะยานออกจากร่างราวกับมังกรคำราม แผ่ขยายอาณาเขตคุ้มกันรัศมีส้าวจ้างรอบตัว ทว่าร่างกายของเขาก็ใกล้ถึงขีดจำกัดเช่นกัน การฝืนใช้เคล็ดวิชาฝืนลิขิตสวรรค์ทำให้เส้นชีพจรทั่วร่างกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด “มู่เหยา... จับมือข้าไว้” เซียวหานหันมามองนางด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกนึกคิดนับพันประการ “หากวันนี้เป็นวาระสุดท้ายของเรา... เจ้าเสียใจหรือไม่ที่มาร่วมเผชิญชะตากรรมกับข้า?” หลี่มู่เหยาจับมือหนาของเขาไว้แน่น กระชับฝ่ามือประสานกันอย่างมั่นคง ราวกับต้องการถ่ายทอดพลังชีวิตที่เหลืออยู่ทั้งหมดให้แก่กันและกัน นางสบตาเขาด้วยรอยยิ้มที่งดงามที่สุดในรอบร้อยปีของชีวิตเซียน “ข้าไม่เคยเสียใจ... เซียวหาน ต่อให้เบื้องหน้าคือสระอเวจีหรือทัณฑ์อัสนีเก้าสวรรค์ ขอเพียงมีท่านอยู่เคียงข้าง ต่อให้วิญญาณแตกดับสลายกลายเป็นธุลี ข้า... หลี่มู่เหยา ก็ไม่มีวันปล่อยมือจากท่านเป็นอันขาด นี่คือคำสั้นสัญญาจากข้า!” คำมั่นสัญญานั้นดังก้องกังวานราวกับเสียงประกาศิตที่ท้าทายกฎเกณฑ์ฟ้าดิน ทันใดนั้น กระบี่เก้าชั้นฟ้าในมือของเซียวหานก็เปล่งแสงเจิดจ้าทะลุทะลวงความมืดมิดของแดนปีศาจ ปราณกระบี่และปราณเหมันต์หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวอย่างไม่น่าเชื่อ พลังที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนในยุทธภพกำลังก่อตัวขึ้นจากหัวใจสองดวงที่ผูกพันกันด้วยความรักอันยิ่งใหญ่เหนือความตาย จอมมารอเวจีที่เคยเย่อหยิ่งถึงกับมีสีหน้าเปลี่ยนสี เมื่อสัมผัสได้ถึงพลังอันน่าสะพรึงกลัวที่กำลังตื่นขึ้นจากร่างของคนทั้งสอง “นั่นมันวิชาอะไรกัน... เจ้าหนู แกทำอะไร!” เซียวหานค่อยๆ พยุงร่างของหลี่มู่เหยาให้ลุกขึ้นยืนเคียงบ่าเคียงไหล่ สายตาของเขาทอดมองไปยังจอมมารด้วยความเยือกเย็นดุจน้ำแข็งพันปี แต่แฝงไว้ด้วยเพลิงโทสะที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่ง “วิชาที่สวรรค์ไม่อาจกำหนด... และความตายที่เจ้ากำลังจะได้รับอย่างไรเล่า!” ทว่า ในวินาทีที่เซียวหานกำลังจะเหวี่ยงกระบี่ตัดสินชะตากรรม เสียงกิ่งไม้หักดังขึ้นเบื้องหลังท่ามกลางความเงียบงัน... พร้อมกับเสียงปรบมือช้าๆ และน้ำเสียงคุ้นเคยที่เอ่ยทักทายขึ้นอย่างเยือกเย็น "ช่างเป็นความรักที่ลึกซึ้งกินใจเสียจริง... แต่น่าเสียดาย ที่บทละครฉบับนี้ กำลังจะถูกขัดจังหวะด้วยมือของ 'สหายเก่า' ผู้นี้ซะก่อน" เซียวหานชะงักกึก แววตาหดแคบลงทันทีเมื่อร่างในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวออกมาจากม่านหมอก พร้อมกับกระบี่ในมือที่จ่อตรงมายังแผ่นหลังของหลี่มู่เหยา! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปในวิถีกระบี่และกลิ่นอายยุทธภพอันลุ่มลึกด้วยกันนะครับ