คมกระบี่ที่ไม่มีวันพลาด

ความกดดันระดับบรรพกาลแผ่ซ่านปกคลุมลานประลองสำนักเมฆาจันทร์จนแทบหายใจไม่ออก เม็ดเหงื่อกาฬผุดซึมตามขมับของเหล่าผู้อาวุโสที่นั่งชมเหตุการณ์อยู่บนอัฒจันทร์เบื้องบน สายตาทุกคู่ต่างเพ่งมองไปยังเด็กหนุ่มผู้ยืนสงบนิ่งราวกับรูปสลักหินผา เซียวหานมิได้ขยับกายแม้แต่น้อย มือข้างหนึ่งยังคงไขว้ไว้เบื้องหลัง ขณะที่มืออีกข้างวางทาบอยู่บนด้ามกระบี่สนิมเขรอะที่เหน็บไว้ข้างเอว เบื้องหน้าของเขาคือ "เฟิงอวี้" ศิษย์พี่ใหญ่แห่งแดนรกร้าง ผู้ครอบครองเคล็ดวิชา "เพลิงโลกันตร์สะท้านฟ้า" ที่แผ่ไอความร้อนระอุออกมาจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยวเป็นคลื่น "เซียวหาน เจ้ามันก็แค่สวะที่อาศัยบารมีของท่านผู้นำตระกูลหลี่ วันนี้ ข้าจะใช้กระบวนท่า 'อัคคีผลาญสวรรค์' เผาร่างเจ้าให้เป็นจุล!" เฟิงอวี้คำรามลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยว เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน นัยน์ตาสดั่งอัคคีที่กำลังลุกโชน พลังปราณระดับหลอมรวมวิญญาณขั้นสมบูรณ์ถูกปลดปล่อยออกมาจนเกิดเป็นพายุเพลิงหมุนวนรอบกาย แรงกดดันนี้เพียงพอที่จะทำให้ผู้ฝึกยุทธ์ทั่วไปกระอักเลือดตายได้ในพริบตา บนอัฒจันทร์ หลี่มู่เหยาขมวดคิ้วเรียวงามเข้าหากันเล็กน้อย นางย่อมรู้ดีว่าวิชาของเฟิงอวี้ยร้ายกาจเพียงใด แม้แต่นางหากต้องรับมือตรงๆ ก็ยังต้องระมัดระวัง แต่ทว่าแววตาคู่สวยของนางกลับไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงความเชื่อมั่นอันลุ่มลึกที่ซ่อนอยู่ภายใน เซียวหานปรายตามองคู่ต่อสู้ด้วยแววตาว่างเปล่า ดั่งมองดูธุลีดินที่ไร้ค่า "วิชาของเจ้า รวดเร็ว เสียจนน่ารำคาญ..." เสียงทุ้มต่ำเอื้อnเอ่ยออกมาอย่างเรียบเฉย "ทว่า... ช่องโหว่เต็มไปหมด" สิ้นคำพูดนั้น ร่างของเฟิงอวี้ก็พุ่งทะยานเข้ามาดั่งดาวตกติดเพลิง ดาบยาวในมืออาบไล้ด้วยเปลวเพลิงสีชาดที่ร้อนแรงราวกับจะหลอมละลายได้แม้กระทั่งเหล็กไหล พริบตานั้น เสียงระเบิดกัมปนาทก็ดังสนั่นหวั่นไหว ลานประลองหินแกร่งแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ ฝุ่นคละคลุ้งปกคลุมไปทั่วทิศทาง ทุกคนต่างกลั้นหายใจ บางคนถึงกับหลับตาลงเพราะไม่อาจทนดูภาพความโหดร้ายที่กำลังจะเกิดขึ้น ทว่า... ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง *ฉับพลัน!* ประกายแสงสีเงินยวดยิ่งกว่าแสงจันทร์ในคืนเพ็ญก็วาดผ่านความว่างเปล่า มันเป็นประกายที่รวดเร็วจนไม่มีใครทันมองเห็นกระบวนท่า และเงียบงันยิ่งกว่าความตาย เซียวหานยังคงยืนอยู่ที่เดิม ราวกับไม่เคยขยับกายไปไหน มีเพียงเสียง "คลิก" เบาๆ ของฝักกระบี่ที่กระทบกับตัวดาบเมื่อมันถูกเก็บกลับเข้าที่เดิมอย่างมั่นคง เวลาคล้ายหยุดนิ่ง ลมหายใจของสรรพสิ่งในรัศมีร้อยลี้พลันทอดตัวยาวนานชั่วกัปชั่วกัลป์ เฟิงอวี้ที่พุ่งเข้ามาด้วยความเร็วดุจสายฟ้า พลันหยุดชะงักค้างกลางอากาศ ร่างกายของเขายังคงรักษาท่าทางการฟาดฟันเอาไว้ ทว่าดวงตาทั้งสองข้างกลับเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด เส้นผมสีดำสนิทเส้นหนึ่งค่อยๆ หลุดร่วงลงสู่พื้น ตามด้วยรอยแยกบางราiเส้นไหมที่ปรากฏขึ้นกลางลำตัว ตั้งแต่หัวไหล่ลากยาวลงมาถึงเอว *ฉوليด—!* โลหิตสีแดงฉานพุ่งทะลักออกมาจากรอยแผลนั้นราวกับสายน้ำที่เขื่อนแตก ร่างของเฟิงอวี้ร่วงหล่นกระแทกพื้นลานประลองเสียงดังสนั่น สติสัมปชัญญะดับวูบลงในทันที ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัวปกคลุมไปทั่วสารทิศ ผู้คนนับพันบนอัฒจันทร์ต่างอ้าปากค้าง สมองขาวโพลนไร้ซึ่งกระบวนการคิดคำนวณ พวกเขาไม่อาจทำความเข้าใจได้เลยว่า เกิดอะไรขึ้นกันแน่? ศิษย์พี่ใหญ่เฟิงอวี้ผู้เก่งกาจ ไร้พ่ายมานับสิบครา กลับพ่ายแพ้ลงในกระบวนท่าเดียว... ไม่สิ ต้องพูดว่าพ่ายแพ้ก่อนที่พวกเขาจะทันได้มองเห็นกระบวนท่าเสียด้วยซ้ำ! "นะ... นี่มันวิชากระบี่อันใดกัน?" ผู้อาวุโสท่านหนึ่งผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ด้วยความตกตะลึงจนมือไม้สั่นเทา หลี่มู่เหยาที่นั่งอยู่ไม่ไกลริมฝีปากหยักยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่งดงามราiดอกเหมันต์แรกแย้มในเหมันตฤดู แต่นัยน์ตากลับทอประกายความลุ่มลึกและหวาดหวั่นระคนกัน นางล่วงรู้แล้วว่าชายหนุ่มผู้นี้ ได้ก้าวเดินไปไกลเกินกว่าที่จินตนาการของคนในสำนักจะเอื้อมถึงเสียอีก เซียวหานปรายตาลงมองคู่ต่อสู้ที่นอนหมดสติอยู่เบื้องล่าง ก่อนจะก้าวเดินผ่านร่างนั้นไปอย่างไร้เยื่อใย ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะก้าวพ้นขอบเขตลานประลอง สายลมเย็นยะเยือกสายหนึ่งก็พัดหวนกลับมา พร้อมกับกลิ่นอายมารอันชั่วร้ายที่คุ้นเคยอย่างยิ่งยวดพุ่งทะลวงผ่านมิติเข้ามา! บรรยากาศรอบกายเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทในพริบตา ท้องนภาที่เคยกระจ่างใสกลับถูกย้อมด้วยเมฆหมอกสีเลือด อักขระโบราณนับหมื่นตัวปรากฏขึ้นบนอากาศราวกับค่ายกลกักขังวิญญาณ "ฮ่าๆๆๆ... ช่างงดงาม ช่างเป็นวิชากระบี่ที่เฉียบคมและไร้ความปรานีเสียจริง สมแล้วที่เป็นเจ้า... มหาเทพเซียวหาน!" เสียงหัวเราะก้องกังวานดั่งฟ้าผ่า ดังสะท้อนก้องมาจากห้วงมิติที่ฉีกขาดออกเบื้องหน้า พร้อมกับเงาร่างในชุดคลุมสีดำสนิทปักลายอสูรโลหิตก้าวเท้าออกมาจากรอยแยกนั้นอย่างเชื่องช้า ไอพลังกดดันระดับราชาปีศาจแผ่ขยายออกไปจนทำให้ศิษย์สำนักเมฆาจันทร์กระอักเลือดพร้อมกันนับร้อยชีวิต! จอมมารอเวจีปรากฏตัวขึ้นแล้ว และเป้าหมายของมันในครานี้ หาใช่การประลองไม่... หากแต่เป็นชีวิตของเซียวหานและทุกคนในสำนักแห่งนี้! ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมติดตามคมกระบี่ของเซียวหานมา ณ ที่นี้นะครับ