แผนซ้อนแผน

"หลักฐานมัดตัวถึงเพียงนี้แล้ว เจ้าสำนักกู่... ท่านยังกล้ากล่าวอ้างว่าเป็นผู้ผดุงคุณธรรมแห่งยุทธภพอยู่อีกหรือ?" เสียงทุ้มต่ำดั่งก้อนหินกระทบกันในลำธารลึกดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันอันน่าอึดอัดภายในห้องโถงใหญ่ของพรรคกระบี่สวรรค์ แสงเทียนสีชาดวับแวมสะท้อนบนใบหน้าของเซียวหานผู้ยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้า เขายังคงรักษาท่าทีเยือกเย็นราวกับผืนน้ำในฤดูหนาว แม้รอบกายจะรายล้อมด้วยยอดฝีมือจากหลายสำนักที่ต่างกำลังส่งเสียงฮือฮากับความจริงที่เพิ่งถูกเปิดโปง บนเก้าอี้ประธาน กู่เทียนเฟิง เจ้าสำนักกระบี่สวรรค์ผู้มีชื่อเสียงเกริกไกร สีหน้าบิดเบี้ยวจนแทบเสียทรง เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายตามขมับ แม้พยายามจะเค้นรอยยิ้มเย้ยหยันออกมากลบเกลื่อนความตระหนก แต่ดวงตากลับสั่นระริกเมื่อมองไปยังหีบไม้แกะสลักอักขระโบราณที่เปิดอ้าอยู่บนโต๊ะกลางห้อง ภายในนั้นเต็มไปด้วยคัมภีร์ต้องห้ามของสำนักย่อยที่ถูกกวาดล้าง และป้ายวิญญาณของผู้บริสุทธิ์นับร้อยที่ถูกสังหารเพื่อแย่งชิงเคล็ดวิชา "เหลวไหล! เด็กน้อยตระกูลเซียว เจ้าบังอาจกุเรื่องใส่ร้ายเจ้าสำนักเช่นข้าด้วยของปลอมเหล่านี้ ช่างไม่เจียมสังขาร!" กู่เทียนเฟิงตบโต๊ะเสียงดังสนั่น พลังปราณขอบเขตหลอมรวมวิญญาณระเบิดออกรอบตัวจนข้าวของรอบห้องสั่นสะเทือน ทว่าเซียวหานกลับไม่แม้แต่จะกะพริบตา เขายกมือขึ้นปัดป้องคลื่นพลังนั้นอย่างไม่ยี่หั่น ราวกับสายลมที่พัดผ่านยอดไม้ หลี่มู่เหยา ซึ่งยืนสง่างามอยู่เคียงข้างในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ปักลายเมฆา ดึงกระบี่ประจำกายออกจากฝักช้าๆ เสียงเหล็กกระทบฝักดังกังวานบาดแก้วหู นางกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาดั่งน้ำแข็งที่แผ่ไอหนาวไปทั่วบริเวณ "ของปลอมงั้นหรือ? หินวิญญาณบันทึกภาพเหตุการณ์ในคืนวันสังหารหมู่ที่หุบเขาอัสดง เมื่อหลอมรวมเข้ากับค่ายกลกระจกนภาก็สามารถฉายภาพความจริงทั้งหมดออกมาได้... หรือเจ้าสำนักกู่ต้องการให้ข้าช่วยแสดงภาพนั้นให้ทุกคนในที่นี้ได้ชมอีกรอบกันล่ะ?" คำพูดของนางทำเอาผู้อาวุโสหลายสำนักที่นั่งอยู่ถึงกับหน้าถอดสี พวกเขาหันไปมองหน้ากันด้วยความตื่นตระหนก ความโลภในอำนาจและคัมภีร์เซียนทำให้กู่เทียนเฟิงกล้าลงมือทำเรื่องอัปยศเช่นนี้ โดยใช้คราบนักบุญบังหน้ามาหลายสิบปี เซียวหานก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว รัศมีพลังปราณอันลึกล้ำที่ถูกกดขี่ไว้ภายใต้ร่างอันผอมบางเริ่มแผ่ซ่านออกมา กดดันให้บรรยากาศภายในห้องโถงหนักอึ้งราวกับแบกภูเขาไว้บนบ่า ดวงตาคมกริบของเขาจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของกู่เทียนเฟิง "วิถีแห่งเซียนคือการฝืนลิขิตฟ้าเพื่อค้นหาความจริง แต่พวกท่านกลับใช้มันเป็นเครื่องมือในการเหยียบย่ำชีวิตผู้บริสุทธิ์เพื่อความยิ่งใหญ่ของตนเอง... คนเช่นนี้ สมควรมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ต่ออีกเคเค้าเดียวหรือไม่?" "เจ้า... เจ้าพวกสารเลว!" กู่เทียนเฟิงแผดเสียงคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยวจนเส้นเลือดปูดโปน ทราบดีว่าหมดหนทางปฏิเสธ เขาตัดสินใจใช้ไม้ตายสุดท้าย พลังปราณมารสีดำสนิททะลักออกจากร่างอย่างบ้าคลั่ง เผยตัวตนที่แท้จริงที่ซ่อนเร้นมานานปี "ในเมื่อพวกมันรู้ความจริงทั้งหมดแล้ว วันนี้ก็อย่าหวังจะได้ออกไปจากที่นี่แม้แต่คนเดียว!" เปรี้ยง! เพดานห้องโถงระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ เศษไม้และกระเบื้องปลิวว่อนไปทั่ว พลังมารพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้ายามราตรีจนเมฆฝนสีดำทะมึนก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว สายฟ้าคำรามกึกก้องราวกับสวรรค์กำลังพิโรธต่อการปรากฏตัวของวิถีมารอันชั่วร้าย หลี่มู่เหยาพุ่งตัวออกไปอย่างรวดเร็วดุจสายธารา กระบี่ในมือวาดลวดลายเป็นค่ายกลกระบี่เมฆาจันทร์เข้าปะทะกับพลังมารของกู่เทียนเฟิงทันที เสียงการต่อสู้สนั่นหวั่นไหว ประกายไฟจากการปะทะของลมปราณสว่างวาบไปทั่วท้องฟ้า ทว่า ในขณะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดและทุกสายตากำลังจดจ่ออยู่กับการต่อสู้เบื้องหน้า เซียวหานกลับขมวดคิ้วมุ่น สัญชาตญาณการต่อสู้ที่ติดตัวมาจากมหาเทพในอดีตชาติเตือนภัยถึงบางสิ่งบางอย่างที่ผิดปกติ เงาดำสายหนึ่งเคลื่อนไหวอย่างไร้สุ้มเสียงจากมุมมืดด้านหลังหีบสมบัติ... มันรวดเร็วยิ่งกว่าสายฟ้า และเป้าหมายของมันไม่ใช่เซียวหาน หรือกู่เทียนเฟิง แต่เป็นแผ่นยันต์โบราณที่ถูกผนึกไว้ใต้แท่นบูชาของพรรคกระบี่สวรรค์ ซึ่งเป็นกลไกควบคุมค่ายกลปกป้องหุบเขาทั้งหมด! "ระวัง!" เซียวหานตะโกนลั่น พร้อมกับสะบัดกระบี่ในมือพุ่งทะยานออกไปด้วยความเร็วสูงสุด แต่ช้าไปเสี้ยววินาที... เสียงหัวเราะเยาะหยันอันคุ้นเคยและเต็มไปด้วยกลิ่นอายอเวจีดังสะท้อนก้องกังวานมาจากความมืดมิดเบื้องหน้า พร้อมกับร่างของบุรุษในชุดคลุมสีทองเข้มที่ก้าวออกมาจากรอยแยกของมิติ "หึหึหึ... เซียวหาน เจ้าคิดว่าเจ้าฉลาดนักที่เปิดโปงหมากตัวนี้ได้ แต่เจ้ากลับลืมมองกระดานทั้งหมดสินะ..." ดวงตาของเซียวหานเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เมื่อพบว่าผู้ที่ยืนอยู่เบื้องหลังความโกลาหลทั้งหมดหาใช่เพียงเจ้าสำนักกู่ผู้นี้ไม่ แต่เป็นเงาของศัตรูคู่อาฆาตจากแดนปีศาจที่เขากำลังตามล่ามาตลอดชาติภพนี้! ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านคมกระบี่และกลิ่นอายมารนี้ไปด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ