กับดักทางจิตวิทยา

"ตอบฉันมา มินตรา... เด็กคนนั้น ลูกของใคร" น้ำเสียงของลีโอไม่ได้มีความอ่อนโยนหลงเหลืออยู่เลย มันเป็นเสียงที่แหบพร่า ทว่าแฝงไปด้วยแรงสั่นสะเทือนจากภายใน ประหนึ่งภูเขาน้ำแข็งที่กำลังแตกร้าว มินตรานิ่งงัน แววตาของเธอสั่นไหวเพียงชั่ววูบก่อนจะกลับมาเยือกเย็นดุจก้นบึ้งของมหาสมุทร เธอถอยหลังกรูดไปจนแผ่นหลังสัมผัสกับผนังห้องเย็นเฉียบ ความเงียบงันในห้องทำงานส่วนตัวของเธอกลายเป็นกรงขังที่บีบคั้นหัวใจจนแทบหยุดเต้น ทว่าก่อนที่มินตราจะได้เอ่ยถ้อยคำใดตอบโต้ เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับแรงกระแทกประตูห้องก็ดังขึ้นโดยไม่มีการเคาะ ภาคินก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มหยันที่มุมปาก ดวงตาคู่นั้นกวาดมองทั้งสองคนด้วยความสมเพช "ว้าว... ช่างเป็นฉากละครที่น่าประทับใจเสียจริงนะ" ภาคินแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ ก่อนจะเดินดุ่มเข้ามาหาหญิงสาวโดยไม่เกรงใจเจ้าของห้อง "มินตรา ผมถามกี่ครั้งทำไมถึงเงียบ? หรือว่ามีผู้ชายคนอื่นมาคอยหนุนหลังถึงได้กล้าปีกกล้าขาแข็งกับผมแบบนี้?" ภาคินเอื้อมมือหนาหมายจะคว้าต้นแขนของมินตรา แต่แล้วเขาก็ต้องชะงักกึกเมื่อข้อมือของเขาถูกมือแกร่งอีกคู่หนึ่งคว้าไว้แน่นจนกระดูกลั่น ลีโอขยับตัวเข้ามาคั่นกลางอย่างรวดเร็วราวกับเสือชีตาห์ที่กระโจนเข้าปกป้องเหยื่อ ดวงตาของเซียนหุ้นหนุ่มคมกริบดุจมีดโกนที่อาบไปด้วยพิษร้าย "ออกไปซะ ก่อนที่ฉันจะทำให้หุ้นในมือแกกลายเป็นเศษกระดาษที่ไม่มีค่าอะไรเลย" ลีโอเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่ากดดันจนน่าขนลุก ภาคินเบิกตากว้าง พยายามสะบัดมือออกแต่ลีโอกลับบีบแน่นขึ้นกว่าเดิม "แกเป็นใครวะ! ยุ่งเรื่องชาวบ้านไม่เข้าเรื่อง!" "ฉันคือคนที่รู้ดีว่าแกทำอะไรลงไปบ้างในค่ายเพลงนั่น" ลีโอโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูภาคิน แรงกดดันจากเขาส่งผลให้ตัวร้ายอย่างภาคินถึงกับหน้าซีดเผือด "ถ้าไม่อยากให้ชีวิตที่สร้างมาพังพินาศในตลาดหลักทรัพย์วันพรุ่งนี้ ก็ไสหัวออกไปจากสายตาผู้หญิงของฉันเดี๋ยวนี้" มินตรามองแผ่นหลังกว้างที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า หัวใจที่เคยปิดตายกำลังสั่นไหวด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจนิยามได้ เธอเคยคิดว่าเธอเกลียดเขา แต่การถูกปกป้องในวินาทีที่วิกฤตที่สุดเช่นนี้ มันกำลังกัดเซาะกำแพงที่เธอสร้างไว้จนเป็นรอยร้าวขนาดใหญ่ ภาคินกัดฟันกรอด ข่มอารมณ์โกรธแค้นก่อนจะสะบัดตัวออก "แกสองคนไปแน่! อย่าคิดนะว่าความลับเรื่องเด็กนั่นฉันจะสืบไม่ได้!" เขาชี้หน้าทิ้งท้ายด้วยความพยาบาท ก่อนจะหันหลังเดินกระทืบเท้าออกจากห้องไป ห้องกลับสู่ความเงียบอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงลมหายใจที่สอดประสานกัน ลีโอหมุนตัวกลับมาหาเธอ สายตาของเขาไม่ได้มีความเย็นชาเหมือนก่อนหน้า แต่มันกลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ปิดบังไม่มิด "มิน... บอกฉันได้ไหม" เขาถามย้ำอีกครั้ง คราวนี้เขาค่อยๆ ก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างลดน้อยลง "ความทรงจำในคืนนั้น... ที่โรงแรมเซนทาร่า... เธอไม่ได้อยู่คนเดียวใช่ไหม?" มินตราหลับตาลงแน่น พยายามควบคุมริมฝีปากที่สั่นระริก เธอเป็นไอดอลสาวสายดาร์กที่เคยผ่านโลกที่โหดร้ายมาแล้ว เธอจะยอมพ่ายแพ้ให้กับความรู้สึกของตัวเองที่นี่ไม่ได้! "คุณเข้าใจผิดแล้ว ลีโอ" เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาดื้อรั้นฉายชัด "เด็กคนนั้นไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับคุณ... และถึงแม้จะใช่ คุณก็ไม่มีสิทธิ์ในตัวเขา" ลีโอหยุดนิ่งราวกับถูกคำพูดนั้นทุบเข้าที่กลางหน้าอก เขาคว้าข้อมือของเธอไว้เบาๆ แต่สัมผัสนั้นกลับทำให้มินตราสะท้านไปทั้งร่าง เขาขยับเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะแตะกัน "มินตรา... ถ้าฉันพิสูจน์ได้ล่ะ?" เขาเอ่ยเสียงพร่าพลางล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูทหยิบซองจดหมายสีขาวปิดผนึกแน่นหนาออกมา "ผลตรวจ DNA จากเส้นผมที่ฉันแอบเก็บได้ในกระเป๋าเสื้อเธอ... ฉันเพิ่งได้รับมันเมื่อเช้านี้" มินตราเบิกตากว้าง ลมหายใจของเธอสะดุดกึกเมื่อเห็นตราประทับของสถาบันพันธุศาสตร์ชั้นนำที่อยู่บนซองนั้น ลีโอค่อยๆ แกะผนึกออกช้าๆ ราวกับกำลังตัดสินชะตาชีวิตของเขาและเธอในคราวเดียว "เรามาดูกันว่า... ตัวเลขที่ฉันไม่เคยคำนวณพลาดในตลาดหุ้น จะเป็นยังไงบ้างเมื่อมันเกี่ยวกับหัวใจของฉัน" นิ้วของเขากำลังจะดึงกระดาษใบนั้นออกมา แต่มินตรากลับคว้าซองนั้นไว้แน่น แรงดึงยื้อระหว่างทั้งสองทำให้ซองจดหมายฉีกขาด และสิ่งที่หล่นลงมาบนพื้นห้องไม่ใช่แค่กระดาษผลตรวจ แต่เป็นภาพถ่ายใบหนึ่งที่เพิ่งร่วงออกมาจากเอกสาร... ภาพถ่ายของเด็กน้อยที่มีดวงตาเหมือนกับลีโอไม่ผิดเพี้ยน ลีโอชะงักค้างไปทันทีเมื่อเห็นภาพนั้น สัมผัสที่ปลายนิ้วยังคงค้างอยู่ที่เดิม ในขณะที่มินตราทรุดตัวลงนั่งกับพื้นด้วยความสิ้นหวัง... ความลับที่เธอเฝ้าปกปิดมาตลอดสามปี กำลังถูกกระชากออกมาต่อหน้าต่อตาเขาในวินาทีนี้เอง ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปกับตัวละครของมินตรานะคะ... แล้วพบกันตอนหน้าค่ะ ชานมไข่มุกหวานร้อย