เสียงกระซิบจากความมืด

กลิ่นอายความเย็นเยือกของเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานส่วนตัว ยามตีสองครึ่งช่างเป็นใจแก่การชำระล้างความอัปยศอดสูตลอดหลายปีที่ผ่านมา ดวงตาคมกริบของมินตราไม่ได้กระพริบเลยแม้แต่น้อยขณะจ้องมองหน้าจอแล็ปท็อปที่สว่างวาบ แสงสีฟ้าสะท้อนลงบนนัยน์ตาคู่ที่เคยผ่านคราบน้ำตามาจนหมดสิ้น เหลือเพียงความว่างเปล่าอันน่าสะพรึงกลัว ในขณะที่นิ้วเรียวยาวของเรย์กำลังรัวแป้นพิมพ์ด้วยความเร็วสูงราวกับเสียงฝนตกกระทบหลังคากระเบื้อง "อีกนิดเดียวค่ะ... เจ้าพ่อค่ายเพลงผู้แสนดีคนนั้นคงไม่คิดว่า ระบบความปลอดภัยที่เขาจ้างบริษัทระดับท็อปมาดูแล จะมีช่องโหว่ที่เกิดจากความโลภของบัญชีลับที่เขาแอบตั้งขึ้นมาเอง" เสียงกระซิบของเรย์ลอดผ่านความเงียบงัน น้ำเสียงเจือความตื่นเต้นระคนสมเพช มินตราไม่ได้ตอบคำทันที เธอยกแก้วกาแฟอุ่นขึ้นจิบ ชิมรสชาติขมปร่าที่คุ้นเคย ราวกับต้องการตอกย้ำให้ตัวเองจำรสชาติของความเจ็บปวดในวันที่เธอถูกภาคินเขี่ยทิ้งราวกับสิ่งของไร้ค่า วันที่เธอต้องก้มหน้ารับข้อครหาว่าเป็นไอดอลสาวใจแตก ทั้งที่ความจริงแล้ว เบื้องหลังรอยยิ้มบนเวทีและเสียงปรบมือ คือการถูกใช้เป็นเครื่องมือฟอกเงินและผลประโยชน์มหาศาลโดยน้ำมือของคนที่เธอเคยแม้กระทั่งมอบหัวใจให้ *ปิ๊บ!* เสียงสัญญาณเตือนเบาๆ จากหน้าจอคอมพิวเตอร์ดังขึ้น พร้อมกับไฟล์ข้อมูลขนาดใหญ่ที่ถูกดึงเข้ามาในระบบจัดเก็บข้อมูลส่วนตัว แถบสถานะการดาวน์โหลดพุ่งถึงร้อยเปอร์เซ็นต์อย่างสมบูรณ์แบบ เรย์ถอนหายใจยาวเหยียดด้วยความโล่งอก ก่อนจะหันมาสบตากับอดีตไอดอลสาวที่มีศักยภาพเป็นถึงนักลงทุนผู้กุมชะตากรรมของตลาดหุ้นในตอนนี้ "เรียบร้อยค่ะคุณมิน... ทุกไฟล์ บัญชีม้า สัญญาซื้อขายใต้โต๊ะ รายชื่อผู้มีอิทธิพลที่รับส่วย และคลิปเสียงการประชุมลับระหว่างภาคินกับกลุ่มทุนสีเทา อยู่ในมือเราหมดแล้วค่ะ" เรย์เลื่อนหน้าจอมาตรงหน้าเธอ "หมากตานี้... เรียกว่าตายสนิทไม่มีที่ยืน" มินตราก้มลงมองเอกสารดิจิทัลเหล่านั้น รอยยิ้มบางเบาแต่เย็นชาจนน่าขนลุกปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ดีมากค่ะเรย์..." เสียงของเธอนุ่มนวล ทว่ากลับเยือกเย็นเสียยิ่งกว่าลมหนาวในฤดูเหมันต์ "ความลับที่เขาใช้เหยียบย่ำอนาคตของฉัน เพื่อขึ้นไปนั่งบนบัลลังก์ผู้บริหารผู้ทรงเกียรติ... วันนี้ ได้เวลาส่งคืนให้เจ้าของตัวจริงเขาได้รับรู้รสชาติของการตกนรกทั้งเป็นแล้วค่ะ" ในขณะเดียวกัน ที่มุมหนึ่งของเพนท์เฮาส์หรูใจกลางเมือง ลีโอ หรือ ณฐกร เซียนหุ้นหนุ่มมือฉมังผู้ไม่เคยพ่ายแพ้ให้กับเกมการเงินใดๆ กำลังยืนอยู่ริมกระจกใสบานใหญ่ มือหนากุมโทรศัพท์มือถือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด หัวใจของเขากำลังเต้นกระหน่ำด้วยจังหวะที่ผิดเพี้ยนไปจากความควบคุม ภาพของมินตราในคราบนักลงทุนสาวผู้เยือกเย็นเมื่อช่วงหัวค่ำยังคงวนเวียนอยู่ในหัว ราวกับมีดโกนที่กรีดซ้ำลงบนแผลเก่าที่เขาพยายามกลบฝังมาตลอดชีวิต เขารู้ดีว่าเขากำลังพลาด... และความผิดพลาดครั้งนี้ไม่ได้แลกมาด้วยตัวเลขในพอร์ตหุ้นที่ติดลบ แต่มันกำลังจะพรากทุกสิ่งทุกอย่างที่เขารักไป โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อเบาะแสล่าสุดที่เขาเพิ่งได้รับจากสายสืบ ระบุชัดเจนว่า เกมแก้แค้นครั้งนี้ไม่ได้มีแค่เรื่องธุรกิจ แต่มันพัวพันกับความจริงอันดำมืดที่เขาเองก็มีส่วนร่วมในการทำลายมันด้วยความเพิกเฉยในอดีต โทรศัพท์ในมือสั่นสะเทือนขึ้นมาอีกครั้ง หน้าจอแสดงข้อความจากเลขานุการส่วนตัวที่รายงานสถานการณ์ความเคลื่อนไหวของค่ายเพลงใหญ่ที่กำลังสั่นคลอนอย่างรุนแรงจากข่าวฉาวที่หลุดออกมาเป็นระลอก *คลิกเดียว... ข้อมูลทั้งหมดกำลังจะถูกกระจายสู่สำนักข่าวทุกหัวข้อในเช้าวันนี้* ณฐกรสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ แต่ทว่า ในวินาทีที่เขากำลังจะกดโทรศัพท์เพื่อต่อสายตรงหาใครบางคน เสียงเคาะประตูกระจกเบาๆ จากระเบียงห้องนอนแขกชั้นบนก็ดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบสงัดของยามวิกาล ร่างสูงชะงักฝีเท้า หัวใจกระตุกวูบอย่างไม่มีสาเหตุ เขาก้าวเดินช้าๆ ไปยังทิศทางนั้นด้วยความระแวง มือหนาผลักผ้าม่านหนาหนักออกช้าๆ เผยให้เห็นเงาร่างของใครบางคนยืนอยู่ด้านนอก ไม่ใช่คนร้าย... และไม่ใช่ลมพายุ แต่เป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กคนหนึ่ง สวมชุดนอนลายการ์ตูนน่ารัก ดวงตากลมโตสุกใสคู่นั้นกำลังกะพริบมองเขาผ่านกระจกใสด้วยความไร้เดียงสา และสิ่งที่ทำให้ลมหายใจของเซียนหุ้นหนุ่มผู้เยือกเย็นขาดห้วงไปในทันที... คือโครงหน้าและดวงตาคู่นั้น มันช่างถอดแบบมาจากกระจกเงาที่เขาส่องอยู่ทุกๆ วัน ไม่มีผิดเพี้ยน! "คุณลุงขา... คุณแม่บอกว่า ดึกมากแล้ว ทำไมยังไม่นอนล่ะคะ?" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ