หมากตานี้เดิมพันด้วยศักดิ์ศรี

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารบนโต๊ะกระจกนิรภัยดังสนั่น สะท้อนก้องห้องทำงานเพนต์เฮาส์หรูที่ในยามนี้อบ Hออวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งความพินาศ ภาคินหอบหายใจถี่กระชั้น เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มขมับ ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและรอยยิ้มจอมปลอมบัดนี้แดงก่ำ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนจนน่ากลัว ตัวเลขในกระดานหุ้นและรายงานความเคลื่อนไหวทางการเงินที่อยู่เบื้องหน้ากำลังบอกความจริงที่โหดร้ายที่สุดในชีวิต—อาณาจักรที่เขาสร้างมาด้วยหยาดเหงื่อและคราบน้ำตาของผู้อื่น กำลังถูกกัดกินจากภายในอย่างเงียบเชียบและเฉียบขาด "เกิดบ้าอะไรขึ้นวะ! ทำไมหุ้นของบริษัทถึงร่วงติดฟลอร์ติดต่อกันสามวันซ้อน ใครอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้!" เสียงตะคอกกราดเกรี้ยวของภาคินดังลั่นห้องจนเลขานุการหน้าซีดตัวสั่น ไม่กล้าแม้แต่จะสบตา เขาไม่รู้เลยว่า ทุกๆ หุ้นที่ร่วงหล่น ทุกๆ เม็ดเงินที่ละลายหายไปในอากาศ คือหมากแต่ละตาที่ถูกวางไว้อย่างประณีตโดยเซียนหุ้นหนุ่มผู้เย็นชาอย่าง ณฐกร (ลีโอ) และมีเงาสีดำของอดีตไอดอลสาวที่เขาเคยเหยียบย่ำอย่าง มินตรา คอยชักใยอยู่เบื้องหลัง ในมุมมืดของห้องทำงานอีกมุมหนึ่ง ณฐกรกอดอกพิงกรอบหน้าต่างกระจกใสบานใหญ่ สายตาคมกริบดุจมีดโกนมองลงไปยังเบื้องล่างด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก บนใบหน้าหล่อเหลาที่เรียบเฉยไร้ความปรานีซ่อนไว้ซึ่งรอยหยันอันเย็นเยือก *ชิมรสชาติของการสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างดูบ้างสิภาคิน... มันให้ความรู้สึกเหมือนตอนที่ฉันโดนคุณเหยียบย่ำจนไม่เหลือชิ้นดีเลยใช่ไหมล่ะคะ* ณฐกรคิดในใจพลางหมุนปากกาในมือเล่นอย่างใจเย็น แผนการเทคโอเวอร์บริษัทของภาคินดำเนินมาถึงงวดสุดท้ายแล้ว ทุกก้าวที่ภาคินพยายามดิ้นรนหาทางออก ไม่ว่าจะเป็นการกู้ยืมเงินนอกระบบ การเจรจากับนักลงทุนรายใหญ่ หรือแม้แต่การพยายามขายหุ้นในมือทิ้ง ล้วนแต่เป็นกับดักที่ถูกขุดล่อไว้ล่วงหน้า ยิ่งภาคินดิ้นรนมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งจมดิ่งลงไปในหลุมพรางที่ลึกและมืดมิดมากขึ้นเท่านั้น เหมือนแมลงเม่าที่บินเข้ากองไฟ ยิ่งขยับปีกหนี ก็ยิ่งถูกความร้อนแผดเผาจนมอดไหม้ "คุณภาคินคะ... มีตัวแทนจากกองทุนลับติดต่อเข้ามาขอเข้าพบเป็นการด่วนค่ะ พวกเขาบอกว่า... ถือหุ้นใหญ่เกินกว่าสี่สิบเปอร์เซ็นต์ในมือแล้วค่ะ" เสียงสั่นเครือของเลขาฯ ดังขึ้นทำลายความเงียบ ภาคินเข่าทรุดลงกับเก้าอี้ ดวงเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด "วะ... ว่ายังไงนะ ใครเป็นคนซื้อหุ้นพวกนั้นไป ทำไมฉันถึงไม่รู้เรื่องเลย!" ณฐกรยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา เขาเดินช้าๆ ออกมาจากเงาดำ เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังจนแทบหยุดหายใจ "เพราะความโลภและความหลงระเริงของคุณเองไงล่ะ... ภาคิน" ภาคินหันขวับมามองตามเสียง หัวใจกระหน่ำเต้นด้วยความหวาดกลัวเมื่อเห็นรอยยิ้มของอดีตเพื่อนร่วมวงการธุรกิจที่บัดนี้กลายเป็นยมท่านผู้ปลิดชีพเขา "แก... แกเป็นคนทำเรื่องนี้ทั้งหมดอย่างนั้นเหรอ ณฐกร! แกต้องการอะไรจากฉันกันแน่!" "ฉันก็แค่มาทวงในสิ่งที่เคยเป็นของฉันคืน... และมาเก็บดอกเบี้ยความเจ็บปวดที่คุณเคยก่อไว้" ณฐกรก้าวเข้าไปใกล้ทีละก้าว กดดันด้วยรัศมีอันน่าเกรงขามจนภาคินต้องถอยร่นไปจนชิดมุมห้อง ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของณฐกรก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบ เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความไม่พอใจก่อนจะกดรับสายด้วยมือเดียวโดยไม่ละสายตาจากภาคินที่กำลังสั่นเทา "ว่าไงเรย์ มีเรื่องอะไรด่วนนักหนา" [ณฐกร... นายต้องรีบมาที่นี่เดี๋ยวนี้เลย] เสียงของเรย์ลอดออกมาจากปลายสาย น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและร้อนรนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน [เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... คือว่า... มีเด็กผู้ชายคนหนึ่งเดินหลงทางมาที่ล็อบบี้สำนักงานของเรา... และ... และ...] "พูดให้มันเคลียร์เรย์ มีเด็กหลงทางแล้วฉันต้องสนใจทำไม ฉันกำลังเคลียร์เกมสำคัญอยู่" ณฐกรสวนกลับด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด [คือน้องเขาบอกว่า... "คุณแม่บอกว่า... ถ้าหลงทาง ให้มาหาคุณพ่อใจร้ายคนนี้ครับ"] เรย์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก [แล้วเด็กคนนั้น... หน้าตาถอดแบบพิมพ์เดียวกับนายตอนเด็กไม่มีผิดเพี้ยนเลยวะ ณฐกร!] รอยยิ้มเยือกเย็นบนใบหน้าของณฐกรแข็งค้างทันที ลมหายใจสะดุดกึกในอก สมองขาวโพลนราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางกลางวันแสกๆ ภาพความทรงจำในอดีตกับมินตรา และร่องรอยความลับที่เธอจงใจปกปิดไว้พรั่งพรูเข้ามาในหัวใจที่ด้านชามาตลอดหลายปี ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อหูตัวเอง ขณะที่มือที่ถือโทรศัพท์สั่นระริกโดยไม่รู้ตัว หมากตานี้ไม่ได้เดิมพันด้วยแค่ศักดิ์ศรีและอาณาจักรธุรกิจอีกต่อไปแล้ว... แต่มันกำลังจะพลิกผันชีวิตของเขาไปตลอดกาล ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางร่วมกันมา ณ ที่นี้นะคะ