เกมจิตวิทยาที่เดิมพันด้วยหัวใจ

กลิ่นอายของกาแฟอาราบิก้าคั่วเข้มผสมกับความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานเพนต์เฮาส์หรู ริมกระจกใสกั้นความวุ่นวายของมหานครเบื้องล่างเอาไว้ทั้งหมด เหลือไว้เพียงเสียงถอนหายใจแผ่วเบาที่ดังแข่งกับเสียงเคาะแป้นพิมพ์คีย์บอร์ด มินตราไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองผู้ชายที่ถือวิสาสะก้าวเข้ามาในอาณาเขตส่วนตัวของเธอ ร่างระหงในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มยังคงจดจ้องอยู่กับกราฟแท่งเทียนสีแดงฉานบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ ปลายนิ้วเรียวยาวใต้ถุงมือผ้าลูกไม้สีดำกดเมาส์ปิดหน้าต่างคำสั่งซื้อขายหุ้นในพอร์ตหลักอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะหมุนเก้าอี้ทำงานหันมาเผชิญหน้ากับผู้รุกล้ำด้วยรอยยิ้มที่เคลือบไว้ด้วยน้ำแข็ง "ประตูห้องของดิฉันมีป้ายห้ามรบกวนติดอยู่ หรือว่าคุณณฐกร อ่านภาษาไทยไม่ออกคะ ถึงต้องให้ดิฉันต้องเปิดคอร์สสอนอ่านหนังสือใหม่อีกรอบ" น้ำเสียงของเธอนุ่มนวล ทว่าคมกริบราวกับใบมีดที่อาบด้วยยาพิษ ลีโอชะงักฝีเท้าลงเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองร่างบางที่นั่งไขว่ห้างด้วยท่าทีสง่างามไร้ที่ติ ในมือหนาของเขาถือแก้วเซรามิกบรรจุน้ำอุ่นและยาแก้ไมเกรน ซึ่งเป็นโรคประจำตัวที่เขาแอบสังเกตเห็นว่าเธอมักจะเป็นมันทุกครั้งที่ต้องใช้สมาธิวิเคราะห์ตัวเลขจำนวนมหาศาลตลอดทั้งคืน ชายหนุ่มไม่ตอบคำถามยียวนนั้น เขาสืบเท้าเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานสีดำสนิท วางแก้วน้ำและยาลงบนมุมโต๊ะอย่างเบามือที่สุด ก่อนจะกวาดสายตามองกระดาษรายงานงบการเงินที่ระเกะระラะอยู่บนโต๊ะ "คุณหักโหมเกินไปแล้วนะ มินตรา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เจ้าตัวพยายามกดทับไว้ "กราฟพวกนั้นมันไม่หนีไปไหนหรอก แต่ถ้าคุณล้มพับคาโต๊ะทำงานขึ้นมาจริงๆ คนที่ขาดทุนที่สุดคงไม่ใช่ตลาดหุ้น... แต่เป็นผมต่างหาก" มินตราแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน มีเพียงความเย้ยหยันที่ถูกส่งผ่านทางแววตาสีดำสนิทคู่นั้น เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเข้าไปประชิดร่างสูงใหญ่ที่มีกลิ่นอายความคุ้นเคยในอดีตลอยวนอยู่จางๆ ความใกล้ชิดนี้ทำให้เธอนึกถึงอ้อมกอดอันแสนอบอุ่นที่เคยหลอกลวงเธอให้ตายทั้งกลมเมื่อหลายปีก่อน "คุณเป็นห่วงดิฉันเหรอคะ?" เธอเอียงคอมองด้วยรอยยิ้มหวานหยดที่ชวนให้ขนลุก "แปลกจلนะคะ ทั้งๆ ที่ในพอร์ตชีวิตของคุณ ดิฉันมันก็เป็นแค่หุ้นเน่าๆ ที่คุณเคยทิ้งดิ่งลงเหวไปแล้วไม่ใช่เหรอ หรือว่าตอนนี้... หุ้นตัวนี้กำลังจะกลับมามีมูลค่ามหาศาล จนคุณกลัวว่าจะเสียผลประโยชน์ไปกันแน่" ลีโอนิ่งเงียบ ปลายนิ้วที่ประสานกันไว้ที่ด้านหลังกระชับเข้าหากันแน่น ความเจ็บปวดแปลบปลาบแล่นริ้วขึ้นมาในอกยามที่ได้ยินคำพูดประชดประชันเหล่านั้น เขารู้ดีว่าตนเองสมควรได้รับมัน เขารู้ดีว่ารอยแผลเป็นที่เขากรีดลงบนหัวใจของเธอมันลึกและไม่มีวันจางหาย แต่ยิ่งเขาพยายามถอยห่างเพื่อชดใช้ความผิดบาป ภาพของผู้หญิงตรงหน้าในยามที่เปราะบางที่สุดกลับยิ่งตามหลอกหลอนเขาในยามค่ำคืน "ผมแค่มองในฐานะ... คู่ค้าทางธุรกิจที่ไม่อยากเสียมือหนึ่งที่เก่งที่สุดไป" เขาเลือกใช้คำแก้ตัวที่เย็นชาที่สุด เพื่อปกปิดความห่วงใยที่เริ่มล้ำเส้นคำว่าเจ้านายกับลูกน้องไปไกลลิบ "งั้นก็กรุณารักษาระยะห่างในฐานะคู่ค้าให้ดีด้วยค่ะ" มินตราก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว ปิดกั้นช่องว่างระหว่างกันด้วยกำแพงความเย็นชาที่สูงเสียดฟ้า "เรื่องสุขภาพของดิฉันไม่ใช่กงการอะไรของคุณ และกรุณาอย่าเอาความรู้สึกผิดปลอมๆ ของคุณมาปะปนกับเกมธุรกิจของเรา ลีโอ... คุณไม่มีสิทธิ์มาทำตัวเป็นห่วงเป็นใยดิฉันทั้งสิ้น" ความเงียบเข้าปกคลุมบรรยากาศในห้องทำงานชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ ลีโอมองลึกลงไปในดวงตาคู่สวยที่เคยสะท้อนแต่ภาพของเขา แต่วันนี้... มันกลับว่างเปล่าและเต็มไปด้วยเปลวเพลิงแห่งการแก้แค้นที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่างให้เป็นจุล ในขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดจนแทบขาดใจ เสียงเคาะประตูด้านนอกก็ดังขึ้นสามครั้งติดกัน ก่อนที่ประตูจะถูกผลักเปิดออกโดยเรย์ เพื่อนสนิทและมันสมองเบื้องหลังของมินตรา มือหนาของเรย์ถือแท็บเล็ตเครื่องโปรดเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด แตกต่างจากทุกครั้งที่มักจะมีรอยยิ้มกวนๆ ประดับอยู่บนใบหน้า "มิน... ฉันว่าเธอต้องดูนี่หน่อยวะ" เรย์เอ่ยขึ้นโดยไม่ทันสังเกตว่ามีร่างสูงของลีโอยืนอยู่มุมห้องด้วย "เราเจอตัวการใหญ่ที่อยู่เบื้องหลังการปล่อยข่าวใส่ร้ายเธอบนโลกโซเชียลเมื่อห้าปีก่อนแล้ว... และที่สำคัญที่สุด เอกสารชิ้นนี้ถูกส่งตรงมาจากต่างประเทศ พร้อมกับ..." เรย์ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อหันมาสบตากับลีโอที่กำลังจ้องเขม็งด้วยแววตาดุจพญามาร ก่อนที่แฮกเกอร์หนุ่มจะวางแท็บเล็ตลงบนโต๊ะทำงานตรงหน้ามินตรา หน้าจอแสดงผลภาพเอกสารชุดหนึ่ง พร้อมกับภาพถ่ายใบเสร็จรับเงินจำนวนมหาศาลที่โอนเข้าบัญชีลับของบริษัทบันเทิงยักษ์ใหญ่ ซึ่งมีชื่อของ 'ภาคิน' อดีตคู่หมั้นจอมปลอมของมินตราเซ็นกำกับไว้ แต่นั่นยังไม่น่าตกใจเท่ากับไฟล์เอกสารอีกฉบับที่ถูกซ่อนไว้ใต้โฟลเดอร์ลับ... มินตรากวาดสายตาอ่านข้อความบนหน้าจอ ปลายนิ้วที่สวมถุงมือลูกไม้สั่นเทาเล็กน้อยอย่างควบคุมไม่อยู่ นัยน์ตาสีดำสนิทเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึงระคนโกรธแค้น เมื่อบรรทัดสุดท้ายระบุชื่อของผู้ถือหุ้นใหญ่ตัวจริงที่แอบซื้อหุ้นทั้งหมดของค่ายเพลงเก่าเธอตัดหน้าภาคินไปเมื่อสัปดาห์ก่อน ไม่ใช่ใครอื่น... แต่เป็นชื่อของ 'ณฐกร' หรือลีโอ พระเอกผู้เย็นชาที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอนั่นเอง! ดวงตากลมโตตวัดกลับมาจ้องมองชายหนุ่มที่ยืนนิ่งสงบราวกับรูปปั้นหินอ่อน ลีโอไม่ได้หลบสายตาคมกริบที่เต็มไปด้วยคำถามและแรงอาฆาตพยาบาทนั้น เขากลับสาวเท้าย่างสามขุมเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานอีกครั้ง ก่อนจะโน้มตัวลงกระซิบข้างใบหูของเธอด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่สั่นเครือเล็กน้อย "ใช่... ผมเป็นคนซื้อหุ้นทั้งหมดนั้นมา เพื่อจะยกมันให้คุณ" ลีโอยิ้มเศร้า แววตาสั่นระริกด้วยความรู้สึกผิดที่อัดแน่นเต็มอก "และถ้าคุณอยากจะใช้มันทำลายชีวิตผมเหมือนที่ผมเคยทำกับคุณ... เชิญเลยครับ มินตรา... เพราะสมบัติทั้งหมดของผม รวมถึงหัวใจดวงนี้ มันเป็นของคุณตั้งแต่แรกอยู่แล้ว" มินตราชาไปทั้งตัว ลมหายใจสะดุดกักค้างไว้ในลำคอ สมองขาวโพลนราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางใจ ทว่าก่อนที่เธอจะได้กล่าวคำใดออกไป เสียงแจ้งเตือนข้อความฉุกเฉินจากโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะก็ดังขึ้นแทรกบรรยากาศอันน่าอึดอัด เธอก้มลงมองหน้าจอโทรศัพท์แวบหนึ่ง... หัวใจที่เต้นรัวอยู่แล้วพลันหยุดเต้นไปชั่วขณะ ภาพถ่ายจากกล้องวงจรปิดหน้าคอนโดมิเนียมหรูส่งตรงมาจากพี่เลี้ยงเด็ก... ภาพของเด็กชายตัวน้อยวัยสี่ขวบหน้าตาถอดแบบพิมพ์เดียวกับลีโอนั่งถือลูกโป่งสีแดงอยู่บนโซฟา โดยมีผู้ชายแปลกหน้าคนหนึ่งกำลังก้มลงยิ้มให้เด็กน้อยในระยะประชิด! มือบางที่กำโทรศัพท์สั่นสะท้านจนแทบหลุดมือ นัยน์ตาสั่นระริกด้วยความหวาดกลัวสุดขั้วหัวใจ เมื่อข้อความสั้นๆ ใต้ภาพถูกส่งตามมาติดๆ *[คุณแม่ครับ... มีคุณลุงใจดีบอกว่าเป็นคุณพ่อ มาขอรับน้องรันกลับบ้านครับ]* ________________________________________ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ — ชานมไข่มุกหวานร้อย