คมมีดอาบน้ำผึ้ง

เสียงล็อกกลอนประตูห้องประชุมใหญ่ของบริษัทหลักทรัพย์ภัทรวุฒิ ดังกริ๊กลงราวกับเสียงตัดขั้วหัวใจของนักโทษเดתตาย มินตราไม่ได้หันกลับไปมองคนที่ยืนอยู่เบื้องหลัง เธอทอดสายตามองออกไปนอกกระจกใสบานยักษ์ที่สะท้อนภาพตึกสูงระฟ้าของกรุงเทพฯ ยามพลบค่ำ แสงไฟจากท้องถนนเบื้องล่างระยิบระยับราวกับดวงดาวที่ถูกเหยียบย่ำอยู่ใต้เท้า เช่นเดียวกับศักดิ์ศรีของเธอในอดีตที่เคยถูกบดขยี้จนไม่เหลือชิ้นดี ทว่าวันนี้... ทุกดวงไฟเหล่านั้นล้วนอยู่ใต้การควบคุมของเธอแล้ว "เกมเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้นค่ะคุณณฐกร... สนุกกับของขวัญชิ้นแรกที่ฉันซ่อนไว้ให้ดีล่ะ หวังว่าคุณจะชอบทายาทคนลับของคุณนะคะ" ประโยคสุดท้ายที่เธอทิ้งไว้ยังคงก้องกังวานอยู่ในความเงียบงัน ลีโอ หรือ ณฐกร กัดกรามแน่นจนสันกรามคมคลาดเคลื่อน ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมองแผ่นหลังบอบบางที่ห่อหุ้มด้วยสูทสีขาวเข้ารูปอย่างไม่วางตา กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวานิลลาเจือความขมปร่าของชาดำเย็นยะเยือกยังคงลอยวนอยู่ในอากาศ ราวกับจงใจทิ้งร่องรอยการคุกคามทางความรู้สึกไว้ให้เขาหายใจไม่ทั่วท้อง "คุณต้องการอะไรกันแน่ มินตรา" เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาด้วยความเคียดแค้นผสมความหงุดหงิดที่อธิบายไม่ถูก มือหนากำเอกสารในมือจนยับยู่ยี่ มันคือรายงานการถือหุ้นที่เธอเพิ่งกวาดซื้อไปถึงสิบหเปอร์เซ็นต์ในเวลาชั่วข้ามคืน—ตัวเลขที่เปลี่ยนสถานะจากอดีตไอดอลตกอับ ให้กลายเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่อันดับสามและเสี้ยหนามชิ้นโตที่เขากำจัดทิ้งไม่ได้ มินตราค่อยๆ หมุนตัวกลับมา เผชิญหน้ากับอดีสามีผู้เย่อหยิ่ง รอยยิ้มที่แต่งแต้มบนริมฝีปากสีแดงก่ำช่างหวานหยด ทว่าดวงตากลับว่างเปล่าและเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก "ฉันไม่ได้ต้องการอะไรมากไปกว่าสิ่งที่เคยเป็นของฉันค่ะ... และสิ่งที่พวกคุณพรากมันไป" น้ำเสียงของเธอนุ่มนวล ทว่าคมกริบราวกับมีดโกนอาบน้ำผึ้งที่กรีดลึกลงบนผิวเนื้อโดยไม่ทันให้รู้สึกเจ็บในคราแรก ลีโอก้าวเท้าเข้าไปประชิดตัวเธออย่างรวดเร็ว ขายาวๆ ที่ก้าวเข้ามาทำให้บรรยากาศในห้องประชุมแคบลงถนัดตา เขายื่นมือหนาขึ้นค้ำกับกระจกใส ปิดกั้นทางหนีของเธอไว้ด้วยร่างสูงใหญ่ที่แผ่ไอความกดดันออกมาอย่างน่ากลัว กลิ่นกายบุรุษผสมโคโลญจ์ราคาแพงปะปนกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้ามาชิดจนเกือบสัมผัส "เธอคิดว่าเกมตื้นๆ แบบนี้จะทำให้ฉันสะเทือนใจงั้นเหรอ มินตรา?" ลีโอก้มหน้าลงกระซิบชิดใบหูของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลาดไหล่เนียนจนขนลุกเกรียว "ทายาทคนลับอะไรนั่น... เธอแต่งเรื่องขึ้นมาเพื่อเรียกร้องความสนใจจากฉันสินะ ผู้หญิงหน้าเงินอย่างเธอ คงไม่พ้นใช้มารยาพวกนี้มาเพื่อหวังฮุบสมบัติของฉันอีกล่ะสี่" มินตราไม่สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย เธอกลับเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่มีเพียงไม่กี่เซนติเมตร แรงดึงดูดอันตรายที่เคยผูกพันกันไว้ในอดีตกำลังกรีดร้องอยู่ในความเงียบ แต่มันถูกเคลือบไว้ด้วยความชิงชังระดับสูงสุด "หน้าเงินเหรอคะ?" เธอหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความสุข "คำก็หน้าเงิน สองคำก็มารยา... คุณนี่ความจำสั้นเสียจริงๆ นะคะคุณณฐกร ลืมไปแล้วหรือไงว่าใครกันแน่ที่เป็นคนเซ็นชื่อไล่ฉันออกจากบ้านหลังนั้นอย่างไร้ความปรานี ในวันที่ฉันท้องได้สามเดือน!" คำว่า *'ท้องได้สามเดือน'* กระแทกเข้ากลางใจของลีโออย่างจัง ร่างสูงชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยก่อนจะกลับมาเย็นชาดังเดิม หัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะไปชั่วเสี้ยววินาที แต่ทิฐิอันท่วมท้นก็รีบถมทับความรู้สึกนั้นลงไปทันที "โกหก!" เขาสบถเสียงกร้าว "ถ้าเธอท้องจริง ทำไมฉันจะไม่รู้! เธอมีแต่ข่าวฉาวกับผู้ชายไม่ซ้ำหน้าตอนที่เป็นไอดอล เด็กนั่นอาจจะเป็นลูกชู้ของใครสักคนในวงการที่เธอเอามาอ้างเพื่อเกาะฉันกินมากกว่า!" เพี๊ยะ! ฝ่ามือเรียวบางฟาดลงบนแก้วสากของลีโออย่างเต็มแรง เสียงตบก้องกังวานไปทั่วห้องประชุมที่เงียบสงบ รอยแดงปรากฏเด่นชัดบนผิวแก้วของเซียนหุ้นหนุ่มผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร แต่มินตรากลับไม่ยอมถอย เธอมองมือของตัวเองที่สั่นเทาเล็กน้อยด้วยความโกรธ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นจ้องเขาด้วยแววตาดุดิ่งลึก "อย่าเอาความสกปรกในความคิดของคุณมาตัดสินลูกของฉันค่ะ!" น้ำเสียงของเธอสั่นเครือด้วยความเจ็บปวดที่ถูกขุดคุ้ย แต่ถูกสะกดไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยว "เด็กคนนั้นไม่ใช่เครื่องมือต่อรอง... แต่เขาคือ 'ความจริง' ที่คุณจะต้องชดใช้มันด้วยความทรมานเจียนตาย เหมือนที่ฉันเคยเจอ!" ลีโอยกมือขึ้นแต้มรอยแดงบนแก้วของตนเอง ความเจ็บแสบที่ผิวหนังเทียบไม่ได้เลยกับความเจ็บปวดแปลบปلمที่แล่นริ้วเข้ามาในอก เขาส1บตากับเธออย่างค้นหา ลึกเข้าไปในแววตานั้น... เขาเห็นความมุ่งมั่นที่น่ากลัวจนน่าขนลุก เธอไม่ได้มาเพื่อขอความเห็นใจ เธอกลับมาเพื่อทำลายเขาให้แหลกคามือ "ถ้าสิ่งที่เธอกำลังพูดมันเป็นเรื่องจริง..." ลีโอกดเสียงต่ำลง ดวงตาคมก้าวร้าวฉายแววคุกรุ่น "งั้นก็พิสูจน์ให้ฉันเห็นสิ เอาลูกของเธอมาตรวจ DNA ต่อหน้าฉันเดี๋ยวนี้! ถ้ากล้านะ มินตรา!" มินตราแย้มยิ้มออกมาช้าๆ รอยยิ้มที่ทำให้ลีโอรู้สึกหนสันหลังวาบอย่างประหลาด มันเป็นรอยยิ้มของผู้ชนะที่ถือไพ่เหนือกว่าในทุกประตู "อยากเจอตัวลูกของฉันเหรอคะ?" เธอเอ่ยเสียงหวานหยด ยื่นมือเรียวไปแตะที่ปกเสื้อสูทของเขาเบื้องหน้าอย่างถือวิสาสะ ปัดเศษฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงออกแผ่วเบา "ไว้วันเปิดตัวบริษัทใหม่ของฉัน... คุณจะได้เจอแน่ค่ะคุณณฐกร เตรียมตัวรับขวัญลูกชายของคุณให้ดีก็แล้วกันนะคะ... รับรองว่าคุณจะต้องเซอร์ไพรส์จนลืมไม่ลงเลยล่ะ" พูดจบ มินตราก็ปัดมือออกจากอกเสื้อของเขาอย่างไม่ไยดี เธอกวาดเอกสารบนโต๊ะใส่กระเป๋าถืออย่างใจเย็น ก่อนจะเดินผ่านร่างสูงของเขาไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย ประตูห้องประชุมปิดลงพร้อมกับเสียงกริกที่สะท้อนก้องในหัวของลีโอ ลีโอ(ณฐกร)ยืนนิ่งค้างอยู่กลางห้องที่ว่างเปล่า หัวใจของเขากลับเต้นรัวด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่ไม่อาจนิยามได้ ภาพเด็กน้อยหน้าตาละม้ายคล้ายคลึงกับเขาที่เรย์เคยแอบส่งรูปเบลอๆ มาให้ดูแวบหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว สมองของเขาสั่งให้ปฏิเสธ แต่สัญชาตญาณลึกๆ กลับกรีดร้องว่าสิ่งที่มินตราพูดอาจเป็นความจริง ในขณะที่เขายยืนจมอยู่กับความคิดอันสับสนใจห้องมืดทึบ เสียงโทรศัพท์มือถือส่วนตัวในกระเป๋ากางเกงก็ดังขึ้นอย่างแหลมคม ลีโอดึงมันออกมาด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะกดรับโดยไม่ดูชื่อผู้โทร "มีอะไร เรย์?" *(“บอส... ผมเช็กประวัติย้อนหลังของเด็กที่อยู่กับคุณมินตราเมื่อสัปดาห์ก่อนแล้วครับ... และผมบังเอิญไปเจอข้อมูลโรงพยาบาลที่เธอเคยไปฝากครรภ์เมื่อห้าปีก่อน... เอกสารระบุชัดเจนว่า...”)* เสียงของเรย์ขาดหายไปครู่หนึ่ง ปลายสายหายใจหอบถี่ด้วยความตกตะลึง *(“บอสครับ... เด็กคนนั้น... เป็นแฝด... และพวกเขามีรหัสพันธุุกรรมตรงกับคุณร้อยเปอร์เซ็นต์ครับ!”)* โลกทั้งใบของเซียนหุ้นหนุ่มผู้ไม่เคยพ่ายแพ้พังทลายลงในเสี้ยววินาที ลีโอทำโทรศัพท์ร่วงหล่นจากมือกระแทกพื้นพรมดังตุบ นัยน์ตาเบิกโพ้างด้วยความช็อกสุดขีด ทว่า ในวินาทีที่เขากำลังจะวิ่งตามมินตราออกไปเพื่อทวงความจริง ประตูห้องทำงานส่วนตัวที่เชื่อมต่อกันกลับเปิดออกช้าๆ พร้อมกับร่างเล็กจิ๋วของเด็กชายวัยสี่ขวบในชุดสูทตัวจิ๋ว ที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มมุมปากถอดแบบมาจากเขาไม่มีผิดเพี้ยน "คุณลุงขา... คุณแม่บอกว่าให้ผมเอาเอกสารใบนี้มาส่งให้คุณลุงครับ... บอกว่ามันคือ 'บิลทวงหนี้' ฉบับแรกของชีวิตคุณลุงครับ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความเจ็บปวดนี้ด้วยกันนะคะ