แผนซ้อนแผน

เสียงเคาะประตูไม้จันทน์หอมสามครั้งดังขึ้น ทว่ายังไม่ทันที่เฟยอินจะขยับตัวกลอนประตูทองเหลืองก็ถูกผลักเปิดออกด้วยพละกำลังมหาศาล กลิ่นอายสนิมเหล็กและกลิ่นอายความตายจางๆ ลอยคละคลุ้งมาพร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่ก้าวเข้ามาในห้องรับรองส่วนตัว "เปิดประตู" น้ำเสียงนั้นดุร้าย ทรงอำนาจ และเต็มไปด้วยความกระหายที่จะฟาดฟันศัตรู จ้าวเฟยหรงในอาภรณ์สีนิลสนิทปักดิ้นลายพยัคฆ์ทมิฬ ดวงเนตรคมกริบดั่งเหยี่ยวราตรีคู่นั้นกวาดมองเซี่ยอวี่หลันที่กำลังบรรจงใช้พู่กันขนกระต่ายป่าแตะหมึกสีชาดเพื่อร่างแผนผังการเดินหมากบนแผ่นกระดาษซวนจื่ออย่างไม่สะทกสะท้าน "ท่านอ๋องทรงพระkอ... อารมณ์ร้อนเกินไปแล้วนะคะ" เซี่ยอวี่หลันเงยหน้าขึ้น รอยยิ้มบางเบาราวกลีบเหมยหยาดน้ำค้างประดับบนริมฝีปาก นางมิได้หลบสายตาดุดันนั้นแม้แต่น้อย ปลายนิ้วเรียวยังคงหมุนพู่กันในมืออย่างใจเย็น "หากองค์ชายสามหลี่จวินเหยามาพบเข้าและเห็นท่านมีท่าทีร้อนรนเช่นนี้ แผนการที่เราวางศิลาทับไข่ไว้ตลอดสามเดือนคงพังไม่เป็นท่า" จ้าวเฟยหรงแค่นหัวเราะในลำคอ ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้าประชิดโต๊ะไม้แกะสลักจนเซี่ยอวี่หลันต้องเงยหน้ามองขึ้นไปอีก มือหนาเอื้อมไปกุมข้อมือนางไว้เบาๆ ทว่าสัมผัสนั้นแฝงไว้ด้วยแรงบีบที่สื่อถึงความอัดอั้นตันใจ "เปิ่นหวางมิใช่คนใจร้อน... แต่เปิ่นหวางเกลียดการรอคอย ยิ่งคิดว่ามันเคยใช้สายตาและรอยยิ้มจอมปลอมเช่นนั้นมองเจ้าในชาติก่อน เลือดในกายของเปิ่นหวางก็เดือดพล่านจนอยากจะถลกหนังหัวมันสดๆ" เซี่ยอวี่หลันใจกระตุกวูบ นางสัมผัสได้ถึงความแค้นฝังหุ่นที่พะพักอยู่ในอกของชายผู้นี้ นางจึงใช้มืออีกข้างวางทับหลังมือหนาของเขา สัมผัสอุ่นร้อนที่ส่งผ่านมาช่วยบรรเทาพายุอารมณ์ในใจของท่านอ๋องลงได้บ้าง น้ำเสียงของนางจึงอ่อนลง ทว่ายังคงความเด็ดขาด "ความแค้น... ต้องชำระด้วยดอกเบี้ยที่สาสมเพคะ การใช้กำลังฆ่ามันให้ตายในดาบเดียว เป็นการปรานีมันเกินไป คืนนี้ในงานประมูลเครื่องเพชรบรรณาการจากแคว้นใต้ หลี่จวินเหยาตั้งใจจะใช้ ‘ไข่มุกจันทราโลหิต’ เพื่อซื้อใจขุนนางฝ่ายกลางและตบตาฮ่องเต้ไม่ใช่หรือเพคะ? สิ่งที่เราต้องทำมิใช่การขัดขวาง แต่วางตาข่ายให้มันเดินเข้ามาติดกับด้วยความโลภของตนเองต่างหาก" ณ หออักษรเทียนเซียง แสงจากโคมไข่มุกราตรีส่องสว่างนวลตา ขุนนางน้อยใหญ่ต่างแต่งกายด้วยชุดแพรพรรณปักดิ้นทองคำระยิบระยับ กลิ่นกำยานชั้นดีอบอวลผสมผสานกับเสียงบรรเลงพิณกู่เจิงอันไพเราะ ทว่าบรรยากาศภายในกลับเต็มไปด้วยการชิงไหวชิงพริบภายใต้รอยยิ้มเสแสร้ง หลี่จวินเหยาในอาภรณ์สีขาวปักลายเมฆาด้วยด้ายเงิน ยืนโดดเด่นอยู่กลางวงล้อมของบรรดาขุนนางอาวุโส รอยยิ้มอ่อนโยนดั่งหยกเนื้อดีปรากฏบนใบหน้า หลุมสราญรมย์ข้างแก้มขยับยามที่เขากล่าววาจาคารวะผู้คนอย่างนอบน้อม "ไข่มุกจันทราโลหิตเม็ดนี้ เป็นสมบัติล้ำค่าที่เสด็จพ่อทรงประทานให้ข้าพเจ้า ทว่าข้าพเจ้าคิดว่า ของวิเศษเช่นนี้สมควรแก่การนำมาประมูลเพื่อสมทบทุนช่วยเหลือราษฎรที่ประสบภัยแล้งทางตอนใต้ มากกว่าจะเก็บไว้ชื่นชมเพียงลำพัง" เสียงฮือฮาดังขึ้นด้วยความชื่นชม หลี่จวินเหยาได้รับการยกย่องว่าเป็นองค์ชายผู้เปี่ยมด้วยเมตตาธรรม ทว่าในมุมมืดของระเบียงชั้นสอง เซี่ยอวี่หลันที่สวมหน้ากาลายผีเสื้อประดับไข่มุกกำลังยกถ้วยชาขึ้นจิบ นางซ่อนรอยยิ้มเยาะไว้หลังถ้วยกระเบื้องเคลือบ "เมตตาธรรมปลอมๆ ของมัน ช่างน่าคลื่นไส้นัก" เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมหูของเซี่ยอวี่หลัน จ้าวเฟยหรงโน้มตัวลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกับเส้นผมหอมกรุ่นของนาง ไออุ่นจากร่างกายของเขาลอยมาปะทะจนสติของนางกระเจิงไปชั่วขณะ "เจ้าวางหมากตาต่อไปอย่างไร ยอดกุนซือของเปิ่นหวาง?" เซี่ยอวี่หลันขยับตัวออกห่างเล็กน้อยเพื่อรักษาอาการใจเต้นระรัว นางปรายตามองไปยังหลี่จวินเหยาที่กำลังเปิดกล่องหยกเผยให้เห็นไข่มุกสีแดงฉานขนาดเท่าผลท้อสุกเปล่งประกายล่อตาล่อใจ "พระองค์ทรงทอดพระเนตรสิเพคะ... ขุนนางกรมคลังผู้โลภมากผู้นั้น กำลังส่งสัญญาณมือให้พ่อค้าวานิชจากแดนไกล" เซี่ยอวี่หลันเอ่ยเสียงเบา "หลี่จวินเหยาต้องการเงินจำนวนมหาศาลเพื่อไปติดสินบนกองกำลังทหารชายแดนเหนือ มันจึงต้องใช้ไข่มุกเม็ดนี้ในการฟอกเงินผ่านการประมูลปลอมๆ โดยมีพ่อค้าหน้าเลือดพวกนั้นเป็นหน้าม้า" "แล้วเราจะทำลายมันอย่างไร?" "ทำให้ของล้ำค่ากลายเป็น ‘ของต้องสาป’ สิเพคะ" เซี่ยอวี่หลันวางถ้วยชาลงบนโต๊ะ เสียงกระทบเบาๆ ทว่าดังก้องในความเงียบงัน ดวงตาดอกท้อคู่นั้นพราวระยับด้วยประกายแห่งชัยชนะ "เฟยอินจัดการเรียบร้อยแล้วใช่ไหม?" ด้านล่างเวทีประมูล องครักษ์หญิงเฟยอินที่ปลอมตัวเป็นสาวใช้รินสุราเดินแทรกเข้าไปใกล้โต๊ะของพ่อค้าหน้าเลือดผู้เป็นม้าให้หลี่จวินเหยา มือเรียวแสร้งทำทีสะดุดชายผ้าถาดสุราหกใส่เสื้อผ้าของพ่อค้าคนนั้น ทว่าในจังหวะเดียวกัน นางได้แอบหยด ‘น้ำยาเปลี่ยนสีนิลกาฬ’ ลงไปในถ้วยชาที่ตั้งอยู่ใกล้กล่องไข่มุก ทันทีที่ไข่มุกจันทราโลหิตถูกยกขึ้นชูประกาศราคาเริ่มต้นที่ห้าหมื่นตำลึงทอง จู่ๆ แสงไฟจากคบเพลิงรอบงานก็สะท้อนกับละอองไอจากสุราที่เฟยอินทำหกไว้ ทำให้สารเคมีทำปฏิกิริยากับอากาศในรัศมีใกล้เคียง ไข่มุกสีแดงฉานที่ควรจะเปล่งประกายงดงาม กลับค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีดำคล้ำดั่งรอยช้ำของศพ และส่งกลิ่นเหม็นเน่าจางๆ คลุ้งไปทั่วบริเวณ! "อ๊าย! กลิ่นอะไรน่ะ!" คุณหญิงท่านหนึ่งอุทานด้วยความตกใจ บรรยากาศในงานประมูลที่เคยครึกครื้นพลันเงียบกริบลงทันตา ขุนนางและพ่อค้าต่างผงะถอยหลังด้วยความหวาดกลัว หลี่จวินเหยาหน้าถอดสี รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อเห็นสมบัติล้ำค่าที่เขาอวดอ้าง กลายสภาพเป็นก้อนถ่านสีดำอัปลักษณ์ต่อหน้าธารกำนัลนับร้อยชีวิต "นี่มันหมายความว่าอย่างไร!" หลี่จวินเหยาตบโต๊ะลุกขึ้นยืน ตะโกนเสียงดังด้วยความลนลาน "ไข่มุกนี่เป็นของหลวง! มีคนคิดกลั่นแกล้งใส่ร้ายเปิ่นหวาง!" จากมุมมืดบนระเบียงชั้นสอง เซี่ยอวี่หลันลุกขึ้นยืนช้าๆ ชายอาภรณ์สีม่วงอ่อนปลิวไสวตามสายลมยามค่ำคืน รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปาก นางหันไปสบตากับจ้าวเฟยหรงที่กำลังมองนางด้วยสายตาชื่นชมแกมเอ็นดู "เกมนี้... หลี่จวินเหยาเดินพลาดตาใหญ่หลวงเสียแล้วเพคะท่านอ๋อง" ทว่า ในวินาทีที่ความโกลาหลกำลังถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยนายก็ดังขึ้นปิดล้อมหออักษรเทียนเซียงเอาไว้ทุกด้าน พร้อมกับเสียงประกาศก้องกังวานจากทหารองครักษ์หลวงที่หน้าประตู "ราชโองการด่วนจากฮ่องเต้! สั่งปลดและกักบริเวณองค์ชายสามหลี่จวินเหยา ข้อหาสมคบคิดกับพ่อค้าทุจริตและใช้ของอัปมงคลหลอกลวงเบื้องสูง!" หลี่จวินเหยาหน้าซีดเผือดเข่าทรุดฮวบลงกับพื้น ทว่ายังไม่ทันที่ใครจะได้ตั้งตัว ประตูห้องรับรองชั้นสองที่เซี่ยอวี่หลันและจ้าวเฟยหรงประทับอยู่ก็ถูกถีบกระเด็นหลุดจากวงกบด้วยกระบี่เล่มหนึ่ง เงาร่างในชุดเกราะสีเงินยวดยองก้าวเข้ามาพร้อมกับคราบเลือดสดๆ ที่ปลายกระบี่ ใบหน้านั้นคมคายดั่งปีศาจ ทว่าแววตาที่มองตรงมายังเซี่ยอวี่หลันกลับเต็มไปด้วยความเยียบเย็นที่ทำเอาลมหายใจสะดุด "พระชายา... ดูท่าว่าเกมที่เจ้าวางไว้ จะดึง ‘แขกที่ไม่ได้รับเชิญ’ ตัวจริงเข้ามาเสียแล้วสิ" จ้าวเฟยหรงเอ่ยเสียงพร่า ดึงร่างบางของเซี่ยอวี่หลันเข้าสู่อ้อมกอดเพื่อบังกระบี่จากเงาลึกลับที่เพิ่งก้าวเข้ามา... (โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ) --- ขอบคุณที่ร่วมเดินทางในเกมการเมืองอันเชือดเฉือนนี้ด้วยกันนะคะ — เงียบแต่ฟาดเรียบ