ความลับใต้รอยยิ้ม

จอกกระเบื้องเคลือบสีไข่ห่านร่วงหล่นกระทบพื้นศิลา ก่อเสียงแตกกระจายดั่งเสียงคำรามของสายฟ้าในคืนไร้เดือน เศษเสี้ยวของเนื้อกระเบื้องบาดลึกลงไปในร่องหิน ราวกับรอยแผลเป็นที่ถูกกรีดซ้ำลงบนความทรงจำอันเจ็บปวด ดวงตาคู่สวยของเซี่ยอวี่หลันเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย นี่ไม่ใช่สิ่งที่นางคาดการณ์ไว้ในหมากตานี้! บนโต๊ะไม้จันทน์แดงสลักลายหงส์ร่อนมังกรทะยาน เอกสารลับแผ่นหนึ่งที่ซ่อนอยู่ใต้ชั้นพับของหีบไม้กฤษณาถูกเปิดออก ลายมือหวัดแกมบรรจงที่นางจดจำได้แม่นยำแม้หลับตา—ลายมือของหลี่จวินเหยา บุรุษผู้เคยพร่ำพุกคำหวานแนบชิดอยู่ข้างหู ยามที่นางยังเป็นเพียงเงาเบื้องหลังความสำเร็จของเขา ทว่าสิ่งที่ปรากฏอยู่บนกระดาษสาเนื้อดีแผ่นนั้น กลับมิใช่ถ้อยคำรำพันรัก หากแต่เป็นตราประทับลับของสำนักมือสังหารพยัคฆ์ทมิฬแห่งแคว้นเป่ย พร้อมข้อความสนทนาที่ตกลงกันด้วยผลประโยชน์อันน่าสะพรึงกลัว: *'กำจัดอ๋องสุนัขบ้าจ้าวเฟยหรง แลกกับตำแหน่งรัชทายาท และสตรีผู้กุมหัวใจของมัน'* กลิ่นอายความเย็นเยียบแผ่ซ่านออกมาจากร่างของเซี่ยอวี่หลัน ปลายนิ้วเรียวที่สวมปลอกเล็บทองคำประดับไข่มุกสั่นเทาเล็กน้อย หาใช่เพราะความหวาดกลัวไม่ แต่เป็นเพราะเปลวเพลิงแห่งความโกรธเกรี้ยวที่ถูกจุดขึ้นจนแผดเผาเหตุผลทุกลมหายใจ นางเคยคิดว่าตนเองวางหมากรัดกุม ฆ่าตัดตอนทุกเส้นทางที่เชื่อมโยงระหว่างอดีตกับปัจจุบันได้อย่างไร้ร่องรอยแล้ว แต่ร่องรอยการติดต่อระหว่าง "คนรักเก่า" ผู้แสนอาทรกับ "ศัตรูในราชสำนัก" กลับซุกซ่อนอยู่ใต้จมูกนางมาตลอด โดยมีชีวิตของจ้าวเฟยหรงเป็นเดิมพัน "คุณหนู..." เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลของเฟยอินดังขึ้น พร้อมกับร่างระหงในชุดองครักษ์สีดำสนิทที่ก้าวเข้ามาประชิดตัว นางกวาดสายตาคมกริบมองเศษถ้วยชาและแผ่นกระดาษบนโต๊ะ ก่อนจะขมวดคิ้วมุ่น "บ่าวสืบสาวราวเรื่องจากตระกูลหลี่เมื่อยามสามที่ผ่านมา พบว่าพ่อบ้านมือขวาขององค์ชายรองแอบลักลอบส่งห่อผ้าไหมปักลายดอกโบตั๋นนี้ให้แก่สายข่าวในกรมพิธีการ ซึ่งเป็นคนสนิทของเสนาบดีซ่ง... และนี่คือบัญชีรายชื่อการโอนถ่ายทรัพย์สินที่แอบยักยอกมาจากท้องคลังหลวง เพื่อเป็นทุนสนับสนุนกองกำลังลับนอกเมือง" อวี่หลันสูดลมหายใจเข้าลึกระงับความสั่นไหวในอก เสื้อคลุมผ้าไหมปักดิ้นเงินลายเมฆมงคลไหววูบตามจังหวะการทรกายลงนั่งบนเก้าอี้พนักพิงสูง นางยกมือขึ้นลูบขอบกระดาษแผ่นนั้นแผ่วเบา สัมผัสหยาบกร้านของกระดาษสาให้ความรู้สึกราวกับผิวหนังของงูพิษที่กำลังลอกคราบ "เขาช่างใจกล้าถึงเพียงนี้..." น้ำเสียงของนางราบเรียบ เยือกเย็น จนน่ากลัว "คิดจะใช้มือของแคว้นศัตรูมาเด็ดหัวสามีข้า เพื่อปูทางสู่บัลลังก์มังกรของตนเอง หลี่จวินเหยา... เจ้าคงคิดว่าข้าในชาตินี้ยังคงเป็นสตรีโง่เขลาผู้ยอมก้มหัวให้เจ้าเหมือนเช่นวันวานกระนั้นหรือ" ภาพเหตุการณ์เมื่อชาติภพก่อนผุดขึ้นมาในห้วงความคิด ดั่งเศษกระจกเงาที่สะท้อนภาพนางถูกทรมานจนลมหายใจรวยรินในคุกมืด น้ำมือของหลี่จวินเหยาผู้แย-้มยิ้มอย่างอ่อนโยนในยามที่สั่งกรอกยาพิษลงคอของนางยังคงชัดเจน ยามนั้นนางคือกุนซือผู้ภักดี ยอมแม้กระทั่งทำลายบ้านเมืองเพื่อปูทางให้เขา แต่สิ่งที่ได้รับตอบแทนคือความตายอันแสนทุรเวท และการถูกตราหน้าว่าเป็นกบฏ ทว่าในชาตินี้ นางกลับได้มาเป็นชายาของจ้าวเฟยหรง—ท่านอ๋องผู้ถูกผู้คนตราหน้าว่าเป็นปีศาจกระหายเลือด ผู้ซึ่งในยามปกติเอาแต่นิ่งเงียบดุจหินผา แต่กลับมอบความรักลึกซึ้งมั่นคงดั่งขุนเขาให้แก่สตรีที่ผู้คนรังเกียจอย่างนาง การที่หลี่จวินเหยาบังaniอาจแตะต้องเป้าหมายของนาง ย่อมเท่ากับการเหยียบย่ำเกล็ดมังกรที่นางไม่มีวันให้อภัย "องค์ชายรองทรงคำนวณพลาดไปแล้วจุดหนึ่งเจ้าค่ะ" เฟยอินกล่าวต่อด้วยแววตาเป็นประกายคมปลา "พระองค์ทรงคิดว่าท่านอ๋องทรงระแวงในตัวท่านหนู จึงใช้จุดอ่อนเรื่องอดีตคนรักมาปั่นป่วนราชสำนัก แต่พระองค์หาล่วงรู้ไม่ว่า... ความไว้เนื้อเชื่อใจระหว่างท่านอ๋องกับท่านหนูในยามนี้ แนบแน่นยิ่งกว่ากำแพงเหล็กไร้รอยต่อ" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงก้าวเข้ามาหยุดอยู่หน้าประตูเรือนประดับมุก บรรยากาศรอบกายพลanกดดันจนอากาศแทบหยุดนิ่ง ประตูไม้แกะสลักถูกผลักเปิดออกเผยให้เห็นร่างสูงสง่าในฉลองพระองค์สีดำสนิทปักลายพยัคฆ์ทองคำ ดวงเนตรคมกริบดุจพญาเหยี่ยว กวาดมองเศษกระเบื้องบนพื้นก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ใบหน้าซีดขาวแต่เปี่ยมด้วยประกายความเด็ดเดี่ยวของภรรยาคู่ชีวิต จ้าวเฟยหรงก้าวเข้ามาทีละก้าว เสียงรองเท้าหนังบดขยี้เศษกระเบื้องแตกละเอียด กลิ่นอายความดุร้ายอันเป็นเอกลักษณ์แผ่ซ่านรอบกาย แต่ยามที่สายตาคู่นั้นทอดมองเซี่ยอวี่หลัน ความดุดันกลับแปรเปลี่ยนเป็นความลึกล้ำอ่อนโยนราวกับกระแสน้ำวนในหุบเขา "อวี่หลัน..." สุ้มเสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียกชื่อนางราวกับเสียงกระซิบจากความฝัน "เจ้ากำลังกังวลเรื่องสิ่งใด" อวี่หลันเงยหน้าขึ้นสบตาบุรุษผู้เป็นสามี หัวใจที่เคยเยียบเย็นกลับไหววูบด้วยความรู้สึกซาบซึ้ง นางยื่นแผ่นกระดาษหลักฐานชิ้นนั้นให้เขาโดยไม่เอ่ยคำใด จ้าวเฟยหรงรับมันมา กวาดสายตาอ่านเพียงปราดเดียว มุมพระoษฐ์หยักลึกก็ยกยิ้มขึ้นเป็นรอยยิ้มเยียบเย็นที่ชวนให้ผู้พบเห็นขนลุกชัน—รอยยิ้มของพยัคฆ์ที่กำลังจะขย้ำเหยื่อในกรงเล็บ "ดี... ดีมาก" จ้าวเฟยหรงแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและเปี่ยมด้วยอำนาจคุกคาม "หลี่จวินเหยาผู้นี้ช่างขยันหาที่ตายเสียจริง กล้าซ้อนแผนชักศึกเข้าบ้านโดยใช้ชื่อของภรรยาข้าเป็นเครื่องมือ" เขาก้าวเข้าไปประชิดตัวนาง วางมือใหญ่หนาลงบนไหล่บอบบาง ถ่ายทอดความอบอุ่นและมั่นคงผ่านเนื้อผ้าชั้นดี "เจ้าอยากให้ข้าส่งหัวของมันไปบรรณาการให้ถึงหน้าตำหนักบูรพาในคืนนี้เลยหรือไม่ ชายาของข้า" อวี่หลันส่ายหน้าช้าๆ มุมปากบางยกยิ้มขึ้นเป็นรอยยิ้มที่งดงามหยาดเยิ้ม ทว่าแววตากลับคมกริบดั่งใบมีดที่เคลือบยาพิษ "ฆ่าเขาง่ายดายเกินไปเพคะท่านอ๋อง..." นางเอ่ยเสียงกระซิบแผ่วเบาราวกับเสียงลมหายใจ "ในเมื่อเขาอยากเล่นเกมการเมืองนัก ข้าก็จะจัดฉากละครฉากใหญ่ให้เขาได้ลิ้มรสความพ่ายแพ้ที่แท้จริง... การทำลายความหวังของคนที่ทะเยอทะยานที่สุดทีละน้อย คือการลงทัณฑ์ที่สาสมที่สุด" จ้าวเฟยหรงจ้องมองรอยยิ้มของภรรยาด้วยความหลงใหลระคนทึ่ง เขารู้ดีว่าสตรีในอ้อมกอดนี้ไม่ได้มีเพียงความงดงามล่มเมือง แต่คือนักวางกลยุทธ์ผู้สามารถพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินได้ด้วยปลายนิ้ว ทว่า ในขณะที่ทั้งสองกำลังร่วมกันวางแผนตลบหลังศัตรูอย่างเงียบเชียบ ขันรับใช้คนสนิทนอกเรือนก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาคุกเข่าลงกับพื้นด้วยความตื่นตระหนก ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด "กราบทูลท่านอ๋อง พระชายา... เกิดเรื่องใหญ่แล้วเพคะ!" ขันน้อยละล่ำละลักรายงาน "ราชโองการด่วนจากฮ่องเต้... มีรับสั่งให้ปลดท่านอ๋องออกจากตำแหน่งแม่ทัพพิทักษ์ชายแดนทันที พร้อมทั้ง... มีพระราชสาส์นลับจากองค์ชายรอง อ้างว่าพบหลักฐานว่าท่านอ๋องทรงซ่องสุมกำลังพลเตรียมก่อกบฏ โดยมี... พระชายาเซี่ยอวี่หลันเป็นผู้ชักใยอยู่เบื้องหลัง!" ดวงตาของอวี่หลันหรี่แคบลงทันที รอยยิ้มบนริมฝีปากแข็งค้างไปชั่วขณะ *นี่ไม่ใช่การแก้เกมธรรมดา... แต่เป็นแผนซ้อนแผนที่ถูกคำนวณไว้ล่วงหน้าอย่างแยบยลยิ่งกว่าที่นางคาดการณ์ไว้!* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินหมากอันเชือดเฉือนนี้ด้วยกันนะคะ