กลยุทธ์ปัดสวะ

กลิ่นอายของกำยานดอกซิ่งที่ลอยวนอยู่ในห้องหนังสือลับของจวนอ๋องอบอวลไปด้วยความกดดันอันเงียบงัน เซี่ยอวี่หลันปักปิ่นหยกขาวลายเมฆมงคลลงบนมวยผมทรงเทพธิดาอย่างประณีต ชุดกระโปรงผ้าต่วนสีม่วงเข้มปักดิ้นเงินลายบุปผาชาติรับกับร่างระหงที่ยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้าโต๊ะเขียนหนังสือ เบื้องล่างของนางคือรายงานสายลับที่เพิ่งถูกส่งตรงมาจากจวนขององค์ชายหลี่จวินเหยา—ศัตรูทางการเมืองผู้ซ่อนเขี้ยวเล็บไว้ภายใต้รอยยิ้มอันอ่อนโยน “พวกเขาเริ่มเคลื่อนไหวแล้วหรือเพคะ?” เฟยอิน องครักษ์สาวในชุดอาภรณ์รัดกุมสีดำสนิทเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงต่ำ ขณะรินชาสมุนไพรอุ่นๆ ลงในถ้วยกระเบื้องเคลือบสีไข่ไก่ อวี่หลันปรายตามองถ้วยชาที่ส่งไอระเหยกรุ่น นางยกยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น รอยยิ้มที่ทำให้ผู้พบเห็นรู้สึกหน I't สันหลังวาบ “สุนัขที่ถูกเลี้ยงด้วยเนื้อย่อมรู้ว่าเจ้าของชอบสิ่งใด แต่มันจะกัดกันเองเมื่อเศษเนื้อมีเพียงชิ้นเดียว... จวินเหยาต้องการรวบรวมอำนาจฝ่ายเหนือเพื่อกดดันฝ่าบาท แต่น้องชายต่างมารดาของเขาอย่างองค์ชายรอง หลี่จวินเฉิง ก็มิใช่คนโง่ที่จะยอมก้มหัวให้ง่ายๆ” แผนการ “กลยุทธ์ปัดสวะ” ที่นางร้อยเรียงขึ้น มิได้ใช้กำลังแม้แต่เพียงน้อยนิด หากแต่ใช้ความโลภและความหวาดระแวงเป็นเครื่องมือ เชือกที่ผูกมิตรภาพจอมปลอมระหว่างพี่น้องสกุลหลี่กำลังจะถูกดึงให้ตึงจนขาดสะบั้นด้วยมือของพวกมันเอง ยามค่ำคืนล่วงเข้าสู่ยามโฉหม (21.00 - 22.59 น.) ณ หอคอยชมจันทร์ของจวนองค์ชายใหญ่ แสงตะเกียงน้ำมันหอมส่องกระทบใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยความวิตกกังวลของหลี่จวินเหยา เขากำลังเดินวนไปมาอย่างกระวนกระวายใจ ขุนนางฝ่ายบุ๋นคนสนิทอย่างใต้เท้าซ่งก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก “องค์ชายแย่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! ของกำนัลบรรณาการจากเมืองหนาน jiang ที่ท่านแอบซ่อนไว้เพื่อเตรียมถวายเสด็จพ่อ ถูกเปิดโปงว่าไปปรากฏอยู่ในห้องพักส่วนตัวขององค์ชายรองแล้วพ่ะย่ะค่ะ!” หลี่จวินเหยาชะงักกึก ดวงตาเรียวรีหรี่ลงด้วยความโทสะ “เป็นไปได้อย่างไร! แผนการนี้มีเพียงข้ากับเจ้าที่รู้!” “กระหม่อมก็ไม่ทราบเช่นกันพ่ะย่ะค่ะ แต่ทว่า... ทางฝั่งองค์ชายรองกำลังโกรธเกรี้ยวเป็นฟืนเป็นไฟ หาว่าท่านจวินเหยากำลังใส่ร้ายป้ายสีพระองค์ต่อหน้าพระพักตร์ หาว่าท่านคิดจะยึดครองเส้นทางการค้าเกลือแต่เพียงผู้เดียว ตอนนี้คนขององค์ชายรองกำลังเคลื่อนพลลับมารjบกวนคลังสินค้าทางใต้ของเราแล้วพ่ะย่ะค่ะ!” ความจริงแล้ว เซี่ยอวี่หลันหาได้ขโมยของกำนัลเหล่านั้นไม่ นางเพียงแต่ส่ง “จดหมายนิรนาม” ที่เขียนด้วยลายมือเลียนแบบของจวินเหยา ไปวางไว้บนโต๊ะทรงอักษรขององค์ชายรอง โดยอ้างว่าองค์ชายใหญ่กำลังหัวร่อเยาะหยันที่พระองค์ทรงไร้ความสามารถในการแย่งชิงตำแหน่งรัชทายาท ความระแวงที่มีอยู่เดิมจึงปะทุขึ้นราวกับไฟลามทุ่ง ในขณะเดียวกัน ที่ตำหนักของจ้าวเฟยหรง ท่านอ๋องผู้เยือกเย็นประทับนั่งบนเก้าอี้ไม้จันทน์แดง ทอดพระเนตรรายงานสถานการณ์ความวุ่นวายที่เกิดขึ้นด้วยแววตาลุ่มลึก พระหัตถ์หนายกจอกสุราขึ้นจิบช้าๆ ก่อนจะตรัสด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของพยัคฆ์ในป่าลึก “ชายาของเปิ่นหวางช่าง... ร้ายกาจยิ่งนัก” เฟยอินที่ยืนคุมเชิงอยู่ด้านข้างอดไม่ได้ที่จะอมยิ้ม “พระชายามิได้เพียงแต่แก้แค้น แต่นางกำลังถอนรากถอนโคนอิทธิพลของฝ่ายตรงข้ามโดยที่มือไม่เปื้อนเลือดเลยแม้แต่หยดเดียวเพคะท่านอ๋อง” จ้าวเฟยหรงมิได้ตรัสตอบ สิ่งที่สะท้อนอยู่ในพระเนตรคมกริบคู่นั้นมิใช่เพียงความชื่นชม หากแต่เป็นความรักลึกซึ้งที่มั่นคงดั่งหินผา พระองค์ทรงรู้ดีว่าภายใต้รอยยิ้มงดงามและท่าทีที่สุขุมเยือกเย็นของอวี่หลัน นางแบกรับความเจ็บปวดจากอดีตชาติอันโหดร้ายไว้มากเพียงใด และพระองค์... จะทรงเป็นกำแพงเหล็กที่คอยปกป้องทุกย่างก้าวของนางจนกว่าแผ่นดินนี้จะสยบแทบเท้า ตัดภาพกลับมาที่จวนเซี่ย อวี่หลันกำลังยืนรับลมยามค่ำคืนที่ระเบียงเรือน อาภรณ์สีม่วงเข้มไหวตามแรงลมเบาๆ นางทอดสายตามองไปยังทิศทางของจวนองค์ชายทั้งสองด้วยแววตานิ่งสงบดั่งผิวน้ำในบึงลึก เสียงการปะทะกันของอำนาจและผลประโยชน์กำลังเริ่มต้นขึ้นแล้ว และนี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการชำระบัญชีเลือดที่พวกมันติดค้างนางไว้ ทว่า ในขณะที่ความเงียบสงบกำลังปกคลุมเรือนพัก เสียงฝีเท้าหนักแน่นก้าวเข้ามาหยุดอยู่เบื้องหลัง พร้อมกับอ้อมแขนแข็งแกร่งที่สวมกอดเอวบางไว้จากด้านหลังอย่างถือวิสาสะ กลิ่นอายบุรุษอันคุ้นเคยและไออุ่นที่แผ่ซ่านทำให้หัวใจของนางกระตุกวูบ “ดึกดื่นค่อนคืนเช่นนี้ เหตุใดยังไม่บรรทมอีกเล่า ยอดกุนซือของเปิ่นหวาง” สุรเสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหง อวี่หลันชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะแย้มยิ้มบางเบา นางเอี้ยวตัวกลับไปเล็กน้อยเพื่อสบตากับพระองค์ ทว่าก่อนที่นางจะได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใด องครักษ์เฟยอินก็พุ่งเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด ถือม้วนกระดาษสีชาดประทับตราลับสุดยอดไว้ในมือ “ท่านอ๋อง! พระชายา! เกิดเรื่องใหญ่แล้วเพคะ... ราชโองการด่วนจากห้องทรงงานหลวงระบุว่า...” เฟยอินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก “ฝ่าบาททรงมีพระบรมราชโองการให้ปลดองค์ชายใหญ่และองค์ชายรองออกจากฐานันดร พร้อมทั้ง... มีรับสั่งให้ท่านอ๋องและพระชายาเสด็จเข้าเฝ้าเป็นการด่วนในยามวิกาลนี้ เพื่อรับมอบตราประทับผู้สำเร็จราชการแผ่นดินทั้งหมด!” ดวงตาคู่สวยของเซี่ยอวี่หลันเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย นี่ไม่ใช่สิ่งที่นางคาดการณ์ไว้ในหมากตานี้! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในเส้นทางแห่งการล้างแค้นนี้ด้วยกันนะคะ