สมาคมฮันเตอร์และสายตาที่เหยียดหยาม

"ฮันเตอร์แรงค์ F ไร้แต้มบุญอย่างแกเนี่ยนะ จะกล้าเสนอหน้ามารับภารกิจปราบกอบลินระดับ C? อย่าหาว่าฉันใจร้ายเลยนะไอ้หนู เอาเวลาไปนั่งขอทานหน้าสมาคมยังจะดูมีประโยชน์กับสังคมมากกว่าซะอีก!" เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังลั่นขึ้น ท่าעתมกลางสายตาดูแคลนระคนสมเพชจากเหล่าฮันเตอร์สังกัดกิลด์ใหญ่ที่เบียดเสียดกันอยู่หน้าเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ของสมาคมฮันเตอร์สาขาหลัก กลิ่นอายของความหยิ่งทะนงและคราบเลือดจากดันเจี้ยนลอยคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นแอลกอฮอล์ราคาถูก เรนไม่ได้ตอบโต้อะไร เขาเพียงแต่ก้มหน้าลงเล็กน้อย ปล่อยให้เรือนผมสีดำสนิทบังประกายตาคมกริบที่ไหววูบไปชั่วขณะ ริมฝีปากบางเฉียบเม้มเข้าหากันอย่างเจียมเนื้อเจียมตัว—หรืออย่างน้อยที่สุด นั่นคือสิ่งที่เขากำลังแสดงให้คนรอบข้างเห็น ในโลกที่ขับเคลื่อนด้วยระบบการ์ดสเตตัสและแต้มประเมินพลัง ฮันเตอร์ที่ไร้ซึ่งการ์ดอาชีพขั้นสูงหรือแต้มบุญสะสมก็ไม่ต่างอะไรกับเศษขยะเดินได้ และเรนก็จงใจสวมบทบาทนั้นอย่างสมบูรณ์แบบในสายตาของทุกคน ณ ที่นี้ "ฉันไม่ได้มาเพื่อสร้างปัญหาค่ะพี่ชาย... ฉันแค่... อยากลองเสี่ยงดูสักตั้ง" เสียงของเรนสั่นเครือเล็กน้อยราวกับเด็กหนุ่มผู้สิ้นหวังและไร้ทางเลือก เขายื่นกระดาษใบเควสต์ยับยู่ยี่ข้ามเคาน์เตอร์ไปให้เจ้าหน้าที่สาวผู้ทำหน้าเบื่อหน่าย พนักงานต้อนรับถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความรำคาญ หยิบตราประทับสีแดงฉานกระแทกลงบนเอกสารอย่างไร้ความปรานี "ตามใจแก! อยากไปเป็นอาหารให้กอบลินนักก็เชิญ เซ็นชื่อตรงนี้แล้วไสหัวไปซะ เสียเวลาคนอื่นเขาหมด" รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเรนในเสี้ยววินาทีที่ไม่มีใครทันสังเกต *ทุกอย่างเป็นไปตามแผน...* เขารับเอกสารแผ่นนั้นมาถือไว้ด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย ก่อนจะเดินถอยหลังออกมาจากกลุ่มคนด้วยท่าทางห่อเหี่ยว ไหล่ลู่ตกราวกับคนพ่ายแพ้ต่อโชคชะตา ทว่าภายในใจของเรนเวลานี้ กลับสงบนิ่งและเฉียบคมยิ่งกว่าใบมีดโกน ในมุมมืดของลานจอดรถด้านหลังสมาคม ซึ่งไร้ซึ่งผู้คนและสายตาสอดส่อง ไอริสยืนรออยู่ก่อนแล้ว ร่างเพรียวระหงในชุดคลุมสีเข้มเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตากลมโตคู่นั้นสะท้อนรอยยิ้มรู้ทัน "แสดงได้สมบทบาทเสียจนฉันเกือบจะเชื่อแล้วนะคะ นายท่าน" เสียงหวานใสเอ่ยแซوขึ้นเบาๆ พร้อมกับที่หน้าต่างระบบโปร่งแสงสีฟ้าครามปรากฏขึ้นตรงหน้าของทั้งคู่ [ติ๊ง!] [ท่านได้รับเงื่อนไขลับ: 'การดูถูกเหยียดหยามจากฝูงชนขั้นต่ำสุด' สำเร็จ] [ระบบกำลังทำการแปลง 'แต้มความอับaาย' เป็น 'แต้มกลยุทธ์ลับ'...] [ได้รับแต้มกลยุทธ์ +5,000 แต้ม!] [ปลดล็อกเด็คการ์ดพิเศษ: 'กับดักมรณะแห่งหุบเขากอบลิน' (ระดับ R+)] เรนกวาดสายตามองตัวเลขแต้มที่พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็วบนหน้าจอโฮโลแกรม รอยยิ้มเยาะเย้ยไม่ได้ปรากฏบนใบหน้าของฮันเตอร์ผู้ถูกตราหน้าว่าไร้แต้มบุญอีกต่อไป เหลือเพียงแววตานักวางแผนผู้เย็นชาที่กำลังมองกระดานหมากรุกเบื้องล่าง "พวกมันคิดว่าฉันเป็นแค่เหยื่ออันโอชะที่จะเดินเข้าไปตายในดันเจี้ยนระดับ C เพื่อแลกกับเศษเงิน" เรCนเอ่ยพึมพำกับตัวเอง พลางพลิกการ์ดสีดำทึบในมือที่เพิ่งดึงออกมาจากระบบ การ์ดใบนั้นสลักลวดลายของเงาสีดำและฟันเฟืองจักรกลอันซับซ้อน "แต่พวกมันไม่รู้เลยว่า... กอบลินพวกนั้นต่างหาก คือเบี้ยตัวแรกที่ฉันจะใช้เชือดกิลด์ใหญ่พวกนั้นให้ราบคาบ" ไอริสขยับเข้ามาใกล้ กลิ่นหอมจางๆ คล้ายดอกไม้ป่าลอยแตะจมูก นิ้วเรียวเล็กแตะลงบนหน้าจอระบบเพื่อคำนวณเส้นทาง "เส้นทางสู่หุบเขากอบลินทางทิศเหนือถูกปิดตายด้วยฝูงมอนสเตอร์ระดับสูง... แต่ด้วยการ์ด 'ทางลับใต้พิภพ' ที่เราเพิ่งปลดล็อกจากการย่อยแต้มความอับอายเมื่อครู่ เราจะสามารถลอบเข้าไปข้างหลังฝูงกอบลินได้โดยที่ไม่มีใครในสมาคมล่วงรู้เลยค่ะ" "ดีมาก ไอริส เตรียมตัวให้พร้อม" เรนเก็บการ์ดเข้าสู่ช่องเก็บของมิติ ดวงตาสสีนิลมองทอดออกไปยังขอบฟ้าอันมืดมิดเบื้องหน้า "คืนนี้ เราจะไปพลิกกระดานล่าบอสให้พวกมันได้เห็นกันว่า... ฮันเตอร์ไร้แต้มบุญคนนี้ จะเหยียบย่ำหัวพวกมันขึ้นไปอย่างไร" ทว่า ในวินาทีที่เรนกำลังจะก้าวเท้าออกจากเงามืดของอาคารสมาคม เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนก็ดังขึ้นแทรกกลางความเงียบ— [คำเตือนจากระบบระดับฉุกเฉิน!] [ตรวจพบการเข้าถึงข้อมูลลับของเด็คการ์ดพินาศจากบุคคลภายนอก] [เป้าหมายปริศนา: ฮันเตอร์แรงค์ S 'เซเรนา' กำลังดักรอท่านอยู่ที่ปากทางเข้าหุบเขากอบลิน... พร้อมกับข้อเสนอที่ท่านไม่อาจปฏิเสธได้] ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนากไปกับเรนและไอริสนะคะ!