สมบัติลับที่ไม่ได้มีแค่เงิน

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและไอเย็นยะเยือกที่เสียดแทงกระดูก ไม่ได้ทำให้เรนสะดุ้งสะเทือนเท่ากับเสียงเตือนสีแดงฉานที่ยังคงกะพริบรัวอยู่ในครรลองสายตา *[คำเตือน! ตรวจพบความผิดปกติในระบบดันเจี้ยนชั้นที่ 12]* *[ผู้เล่นร่วงหล่นเข้าสู่ 'เขตแดนต้องห้าม: หอคอยกระจกเงาโลหิต']* *[ระบบอัญเชิญบอสลับ: 'ราชันย์ผู้ไร้เงา' เริ่มต้นการทำงาน... 3... 2... 1...]* “อย่าเพิ่งนับเลขต่อเลยเจ้าค่ะ ระบบงี่เง่า” ลิ้นเรียวเล็กของไอริสแตะริมฝีปากที่ซีดเซียวเล็กน้อย ดวงตากลมโตคู่สวยหรี่ลงขณะกวาดมองไปรอบห้องโถงกระจกแปดเหลี่ยม ซึ่งสะท้อนเงาของพวกเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนนับไม่ถ้วน เงาในกระจกแต่ละบานไม่ได้เคลื่อนไหวตามพวกเขา แต่มันกำลัง ‘ยิ้ม’ ยิ้มด้วยรอยยิ้มบิดเบี้ยวที่ชวนให้ขนหัวลุก เรนไม่ตอบคำถาม เขากำการ์ดในมือซ้ายแน่นจนข้อต่องอขาว การ์ดระดับ R+ ที่เคยคิดว่าเพียงพอกับดันเจี้ยนชั้นนี้ บัดนี้กลับร้อนผ่าวและเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทราวกับถูกถ่านไฟแผดเผา นี่ไม่ใช่ดันเจี้ยนปกติที่กิลด์ใหญ่เคยสำรวจ และแน่นอนว่ามันไม่ใช่ ‘บั๊ก’ ของระบบ แต่มันคือกับดัก—กับดักที่ถูกออกแบบมาเพื่อกลืนกินฮันเตอร์ผู้โชคร้ายให้หายไปจากหน้าประวัติศาสตร์อย่างแท้จริง “เรน... กระจกบานที่สามทางซ้ายมือ อัตราการสะท้อนมานาไม่สอดคล้องกับความเป็นจริงค่ะ” ไอริสเอ่ยเสียงเบา มือเรียวยาวเอื้อมมาดึงชายเสื้อผ้าคลุมของเขาไว้เบาๆ เป็นสัญญาณเตือนที่พวกเขารู้กันโดยไม่ต้องมองหน้า “มานาในตัวฉันถูกดูดออกไปทีละน้อย... ไม่ใช่เพราะมอนสเตอร์ แต่เป็นเพราะโครงสร้างของห้องนี้กำลังพยายาม ‘เขียนทับ’ ตัวตนของเรา” ฮันเตอร์หนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ สมองที่ผ่านการคำนวณอัตราความเสี่ยงมานับครั้งไม่ถ้วนเริ่มทำงานอย่างรวดเร็ว เขากวาดสายตามองการ์ดในเด็คที่เหลืออยู่ *เด็คการ์ดพินาศ*—ชื่อนี้ไม่ได้มาเพราะโชคช่วย ทุกครั้งที่เขาใช้มัน ความเสี่ยงจะทวีคูณ แต่ผลลัพธ์ที่ได้ก็มักจะพลิกกระดานได้อย่างเจ็บแสบเช่นกัน “เราไม่ได้มาที่นี่โดยบังเอิญ ไอริส” เรนเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่หนักแน่น ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดัน “จำบันทึกหน้าสุดท้ายในสมุดของพ่อฉันได้ไหม... สิ่งที่เรียกว่า ‘จุดดับสูญ’ ของระบบดันเจี้ยน ไม่ได้ซ่อนอยู่ในห้องบอสชั้นที่ 100 แต่มันถูกผนึกไว้ในจุดที่ระบบลบข้อมูลทิ้ง” ดวงตาของไอริสเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความเข้าใจวาบผ่านแววตาคู่นั้นทันที “คุณหมายถึง... ที่ที่เรายืนอยู่ตอนนี้ คือซากของระบบเก่าที่ถูกกวาดล้างงั้นเหรอคะ?” ครืนนน—! พื้นกระจกใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เสียงคำรามทุ้มต่ำราวกับเสียงทุบโลหะจากก้นบึ้งของมหาสมุทรดังสะท้อนก้อง เงาสะท้อนในกระจกทุกบานก้าวออกมาพร้อมกัน ก้าวออกจากกรอบกระจกราวกับภาพมายาที่กลายเป็นจริง ร่างเงาสวมชุดเกราะโบราณสีดำสนิท มือถือดาบยาวที่หยดเลือดสดๆ ลงบนพื้นจนเกิดเสียงดังเปาะแปะ *บอสลับ: 'ราชันย์ผู้ไร้เงา' ปรากฏกาย* *เงื่อนไขการต่อสู้: ห้ามใช้มานาจากระบบ หากฝ่าฝืน เด็คการ์ดทั้งหมดจะถูกทำลายถาวร* “ห้ามใช้มานาจากระบบ?” เรนแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏบนมุมปาก “ช่างเป็นการต้อนรับที่ใจร้ายเสียจริง” ถ้าไร้ซึ่งมานาจากระบบ ฮันเตอร์ทุกคนก็เป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาที่รอวันตาย แต่เรนไม่ใช่ฮันเตอร์ธรรมดา ตั้งแต่วันที่สูญเสียครอบครัวไป เขาสสาบานกับตัวเองว่าจะไม่ยอมพึ่งพาแค่ ‘ระบบ’ ที่กำหนดชะตาชีวิตมนุษย์เพียงอย่างเดียวอีกต่อไป “ไอริส คอยสนับสนุนฉันด้วยการคำนวณมุมหักเหของแสงจากกระจกพวกนั้น ฉันจะใช้ ‘พลังกายล้วน’ กับเด็คการ์ดที่เหลือเปิดทางออก!” เรนพุ่งทะยานออกไปข้างหน้าอย่างไม่ลังเล รองเท้าหนังบดขยี้พื้นกระจกจนแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ ราชันย์ผู้ไร้เงาเหวี่ยงดาบยักษ์เข้าใส่ด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ แรงปะทะทำให้เกิดคลื่นกระแทกจนฝุ่นผงกระจายฟุ้ง แต่เรนเบี่ยงตัวหลบได้อย่างเฉียดฉิว คมดาบเฉี่ยวหัวไหล่จนเนื้อผ้าขาดวิ่น มีรอยเลือดซึมออกมาบางเบา ทว่า เขากลับไม่สนใจความเจ็บปวด นิ้วมือเรียวยาวดึงการ์ดสามใบสุดท้ายออกจากเด็ค *[สกิลพิเศษ: 'เดิมพันเลือด' ทำงาน]* *[สละพลังชีวิต 30% เพื่อปลุกเสกการ์ดธาตุ: โซ่ตรวนแห่งความจริง]* แสงสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นจากฝ่ามือ โซ่ตรวนเหล็กกล้าที่หลอมจากหยาดเลือดพุ่งเข้าพันธนาการร่างของราชันย์ผู้ไร้เงาไว้ชั่วขณะ บอสลับคำรามลั่นด้วยความเกรี้ยวกราด แรงดึงมหาศาลพยายามสะบัดโซ่ให้ขาด แต่เรนกัดฟันกรอด ยันกายยืนหยัดแม้เข่าทั้งสองข้างจะสั่นเทาจากอาการเสียเลือด “ตอนนี้แหละ ไอริส!” “รับทราบค่ะ!” หญิงสาวสะบัดมือ คฑาไม้โบราณที่เพิ่งปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่าซัดลำแสงพุ่งตรงไปยังจุดอับสายตาของห้องโถง—รอยต่อระหว่างกระจกบานที่สี่และบานที่ห้า ซึ่งเป็นจุดที่มานาไม่ได้สะท้อนออก แต่กำลัง ‘ดูดซับ’ เข้าไป เพล้งงงง! เสียงกระจกแตกละเอียดดังสนั่นราวกับโลกกำลังพังทลาย แต่แทนที่จะเป็นความมืดมิดหรือความว่างเปล่า หลังกระจกบานนั้นกลับเผยให้เห็น ‘ห้องลับ’ ขนาดเล็กที่ไร้ซึ่งกลิ่นอายของมอนสเตอร์ กลางห้องมีแท่นหินสีขาวนวลวางกล่องไม้เก่าแก่ที่สลักลวดลายประหลาด—ลวดลายที่ไม่ได้มาจากโลกใบนี้ และไม่มีบันทึกอยู่ในระบบของหอคอย เรนพุ่งตัวผ่านเศษกระจกเข้าไป คว้ากล่องไม้นั้นขึ้นมาทันทีที่ร่างของราชันย์ผู้ไร้เงาหลุดจากการพันธนาการและเงื้อดาบฟันลงมายังจุดที่เขายืนอยู่เมื่อครู่ ตู้มมมม! พื้นที่ตรงนั้นกลายเป็นหลุมลึก เรนหอบหายใจหนักหน่วง เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มกรอบหน้า ขณะที่ไอริสรีบวิ่งเข้ามาประคองแขนเขาไว้ ดวงตากลมโตมองกล่องไม้ในมือของชายหนุ่มด้วยความระคนทึ่งและหวาดหวั่น “นี่สินะคะ... สมบัติลับที่ไม่ได้มีแค่เงิน แต่เป็นกุญแจที่แท้จริง” ไอริสกระซิบเสียงสั่น เรนค่อยๆ เปิดฝากล่องไม้ออกอย่างระมัดระวัง แสงสีฟ้าอ่อนนุ่มนวลไม่ได้พุ่งทะยานขึ้นฟ้าอย่างที่คิด แต่กลับเผยให้เห็นสิ่งของเพียงชิ้นเดียว—‘คริสตัลศิลาสีดำสนิท’ ที่มีรอยร้าวตรงกลาง และเมื่อสัมผัสมัน เสียงแจ้งเตือนที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นในหัว แต่ครั้งนี้ ไม่มีตัวเลข ไม่มีระดับ และไม่มีเงื่อนไขใดๆ ทั้งสิ้น *[ระบบตรวจพบวัตถุแปลกปลอมระดับ Omega: 'ศิลาพิฆาตเนตรสวรรค์']* *[ผลกระทบ: ทำลายขอบเขตการควบคุมของระบบดันเจี้ยนในรัศมี 10 กิโลเมตรทันที]* *[คำเตือนจากระบบส่วนกลาง: ตรวจพบความพยายามแฮกข้อมูลจากผู้เล่นรหัส 000... กำลังส่งหน่วยกวาดล้างระดับพระเจ้ามายังพิกัดปัจจุบัน...]* ฉับพลันนั้นเอง... แสงไฟทั่วทั้งหอคอยกระจกเงาโลหิตก็ดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิดสนิท พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยคู่ที่กำลังก้าวเดินเข้ามาใกล้จากความมืดเบื้องล่าง—ไม่ใช่เสียงของมอนสเตอร์ แต่เป็นเสียงที่มนุษย์ไม่มีวันสร้างขึ้นได้ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับความลับของระบบในตอนนี้นะคะ!