การพบกันที่ไม่มีใครคาดคิด

ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... เสียงเคาะสามครั้งที่ดังขึ้นอย่างเชื่องช้าทว่าหนักแน่น ราวกับตอกย้ำจังหวะการเต้นของหัวใจในอกซ้ายของเรนให้กระชั้นถี่ขึ้น บรรยากาศภายในห้องพักขนาดกะทัดรัดย่านสลัมฮันเตอร์พลันเย็นเยียบลงจนสัมผัสได้ถึงไอความหนาวเหน็บที่ซึมผ่านรอยแตกของบานหน้าต่างไม้เก่าๆ เรนหรี่ตาลงเล็กน้อย สัญชาตญาณของฮันเตอร์ผู้รอดชีวิตจากมหันตภัยดันเจี้ยนระดับ S ร้องเตือนภัยลั่น มือขวาเอื้อมไปกุมด้ามการ์ดสีเงินซอมซ่อที่เหน็บไว้ข้างเอวอย่างแนบเนียน นิ้วเรียวยาวสัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบของเนื้อโลหะเวทมนตร์ที่ไร้ซึ่งแต้มบุญหนุนนำ มีเพียงมันสมองและเล่ห์เหลี่ยมเท่านั้นที่ค้ำจุนชีวิตเขามาได้จนถึงวินาทีนี้ "ใคร..." เรนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ความเกรงกลัว แต่เต็มไปด้วยการระแวดระวังขั้นสูงสุด ไร้ซึ่งเสียงตอบรับจากบุคคลปริศนาหลังบานประตู มีเพียงความเงียบงันที่กดดันเสียยิ่งกว่าเสียงคำรามของมอน스터ระดับสูง ทว่า... ก่อนที่เรนจะได้ตัดสินใจชักการ์ดสำรับแรกออกมาเพื่อเปิดฉากปะทะ แรงกระแทกมหาศาลก็พุ่งทะลุกำแพงปูนด้านข้างจนเศษปูนและฝุ่นควันฟุ้งกระจาย! *ตูม!* ไม่ใช่ผู้บุกรุก... แต่เป็นร่างของใครบางคนที่ถูกซัดทะลุกำแพงเข้ามานอนแน่นิ่งอยู่กลางห้องของเขาต่างหาก! เรนกระโดดถอยหลังด้วยความว่องไว กวาดสายตาคมกริบประเมินสถานการณ์ในเสี้ยววินาที ท่ามกลางควันโขมง ร่างที่นอนคว่ำหน้าอยู่บนพื้นพรมเก่าๆ คือหญิงสาวในชุดคลุมสีขาวเปื้อนคราบเขม่าและหยาดเลือดสดๆ เส้นผมสีเงินยวงยาวสยายเคลียพื้น แม้จะมีร่องรอยการต่อสู้และบาดแผลฉกรรจ์ตามร่างกาย แต่กลิ่นอายมานาบริสุทธิ์ที่แผ่ออกมาจากตัวเธอกลับรุนแรงเสียจนแผ่นหลังของเรนเย็นวาบ ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่ฮันเตอร์ฝึกหัดทั่วไป... และไม่น่าจะใช่เหยื่อเคราะห์ร้ายตามท้องถนนอย่างแน่นอน "เฮ้..." เรนส่งเสียงเรียกพร้อมกับก้าวเข้าไปใกล้ด้วยฝีเท้าที่เบาราวกับแมวป่า เมื่อพิจารณาจากมุมนี้ เค้าโครงหน้าเรียวสวยที่เปรอะเปื้อนคราบฝุ่นกลับดูคุ้นตาอย่างประหลาด หัวใจของเรนกระตุกวูบเมื่อตระหนักได้ว่า หญิงสาวปริศนาผู้นี้คือคนเดียวกับที่ปรากฏในนิมิตประหลาดตอนที่ระบบการ์ดพินาศของเขาถูกปลุกขึ้นมาเมื่อหลายวันก่อน ไอริส... เรนย่อตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่ง มือหนาสั่นเทาเล็กน้อยยื่นไปแตะที่ต้นคอของเธอเพื่อเช็กชีพจร... ยังเต้นอยู่ แต่อ่อนแอมาก ราวกับเปลวเทียนที่พร้อมจะดับลงทุกเมื่อ ปริมาณมานาในร่างกายของเธอกำลังปั่นป่วนและกัดกินอวัยวะภายใน นี่คืออาการย้อนกลับจากการใช้เวทมนตร์ระดับสูงเกินขีดจำกัด "ให้ตายสิ... ฉันยังไม่ได้เติมเสบียงในห้องเลยนะ ทำไมเธอถึงชอบหาเรื่องใส่ตัวแบบนี้ฟะเนี่ย" เรนพึมพำกับตัวเองด้วยความระอาปนกังวล แม้ปากจะบ่นอุบอิบ แต่สองมือกลับไม่รอช้า เขาช้อนร่างที่ไร้สติของไอริสขึ้นแนบอกอย่างระมัดระวัง น้ำหนักของเธอบาเบากว่าที่คิด แต่ความร้อนที่แผ่ออกมาจากตัวเธอนั้นกลับสูงจนน่าตกใจ *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เงียบหายไปนานดังขึ้นในโสตประสาทของเรน หน้าต่างสีฟ้าใสปรากฏขึ้นตรงหน้าท่ามกลางความมืด [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบผู้ถือครอง 'กุญแจแห่งพันธสัญญา' (ไอริส) อยู่ในภาวะวิกฤต] [เงื่อนไขลับถูกกระตุ้น: ทำการปฐมพยาบาลและถ่าย 50 แต้มมานาส่วนตัวให้แก่เป้าหมายภายใน 3 นาที] [บทลงโทษหากล้มเหลว: ดีเบคการ์ดทั้งหมดในครอบครองถูกทำลายถาวร และสูญเสียความทรงจำทั้งหมด] ดวงตาของเรนเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มฝืดเจื่อนปรากฏขึ้นที่มุมปาก "นี่มันบังคับกันชัดๆ นี่หว่า..." เขารู้ดีว่ามานา 50 แต้มสำหรับฮันเตอร์ไร้แต้มบุญอย่างเขาที่มีเรตติ้งเลเวลต่ำเตี้ยเรี่ยดินนั้นมีค่าแค่ไหน มันคือหยาดเหงื่อและเลือดเนื้อที่เขาต้องแลกมาจากการคำนวณความเสี่ยงนับร้อยครั้งในดันเจี้ยน แต่หากปฏิเสธ... การ์ดทุกใบที่เปรียบเสมือนลมหายใจของเขาก็จะสลายหายไปในพริบตา ไม่มีทางเลือกอื่น... เรนวางร่างของไอริสูลงบนเตียงนอนอย่างเบามือที่สุด เขานั่งลงขัดสมาธิประชิดร่างของเธอ หลับตาลงเพื่อรวบรวมมานาที่เหลืออยู่น้อยนิดในจุดศูนย์กลางพลังงานของร่างกาย ถ่ายทอดพลังงานสีฟ้าครามผ่านปลายนิ้วสัมผัสเข้าสู่หน้าผากเนียนนุ่มของหญิงสาว ทันทีที่มานาสัมผัสกัน กระแสพลังงานอันรุนแรงก็ตีกลับเข้าสู่ร่างของเรนราวกับพายุหมุน แรงกดดันมหาศาลทำให้เหงื่อกาฬผุดพรายเต็มใบหน้าคมคาย เสียงลมหายใจของเขากระชั้นถี่ขึ้นเรื่อยๆ ความเจ็บปวดจากการถ่ายเทพลังงานเกินขีดจำกัดแผ่ซ่านไปตามเส้นประสาท ราวกับมีเข็มนับพันเล่มกำลังทิ่มแทงเข้าไปในไขสันหลัง *45... 40... 30...* ตัวเลขมานากลางอากาศลดฮวบลงอย่างน่าใจหาย เรนกัดฟันแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งในโพรงปาก ดวงตาคมกริบจับจ้องใบหน้าของไอริสที่เริ่มมีสีหน้าดีขึ้นมาบ้างแล้ว ลมหายใจที่เคยติดขัดเริ่มผ่อนคลายลงอย่างสม่ำเสมอ *10... 5... 0...* *ติ๊ง!* [ภารกิจช่วยเหลือฉุกเฉินสำเร็จ!] [ไอริสได้รับมานาเสถียรภาพ ระดับการซิงโครไนซ์ระหว่างผู้ถือครองเพิ่มขึ้น 15%] [ปลดล็อกทักษะติดตัวใหม่: 'สายใยแห่งพันธสัญญา' (ระดับ A)] เรนทรุดตัวลงพิงกับหัวเตียง หอบหายใจโยนตัวด้วยความเหนื่อยล้า ร่างกายของเขาแทบจะไร้เรี่ยวแรงจากการสูญเสียมานาจนหมดก๊อก ดวงตาสองข้างหนักอึ้งราวกับมีตุ้มตะกั่วถ่วงไว้ เขาปาดเหงื่อบนหน้าผากลวกๆ พลางมองดูร่างของหญิงสาวที่นอนหลับตาพริ้มอยู่ตรงหน้าด้วยความรู้สึกซับซ้อน ทั้งโล่งใจและหวาดระแวงในเวลาเดียวกัน ผู้หญิงคนนี้เป็นใครกันแน่? และทำไมการปรากฏตัวของเธอถึงดึงดูดความซวยระดับทำลายล้างมาให้เขาได้ตลอดเวลาแบบนี้? ผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ ท่ามกลางความเงียบงันที่มีเพียงเสียงลมหายใจของคนทั้งสอง ขนอ่อนที่ต้นคอของเรนก็ลุกชันขึ้นมาอีกครั้งอย่างกะทันหัน ความรู้สึกอันตรายระดับวิกฤตแผ่ซ่านไปทั่วห้องราวกับมีเงาดำนับร้อยกำลังจ้องมองพวกเขาจากมุมมืด เรนฝืนพยุงร่างอันสะท้านไหวของตนเองให้ลุกขึ้นยืน มือขวาควานหาการ์ดสำรองที่เหลืออยู่เพียงใบเดียวอย่างทุลักทุเล สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องที่มืดสลัว ไม่ใช่แค่แรงกดดันจากภายนอก... แต่ที่หน้าต่างห้องพักซึ่งพังทลายลง เงาร่างสูงใหญ่ของใครบางคนกำลังก้าวข้ามซากปูนเข้ามาอย่างเชื่องช้า ภายใต้แสงจันทร์สลัวที่สาดส่องเข้ามา ร่างนั้นสวมชุดเกราะสีดำสนิทไร้เงา ปิดบังใบหน้าด้วยหน้ากากเหล็กรูปกะโหลกสัตว์ป่า ในมือถือดาบขนาดใหญ่ที่หยาดหยดด้วยคราบเลือดสีดำทมิฬ และที่สำคัญที่สุด... บนหน้าอกของมัน มีตราสัญลักษณ์รูป 'วงแหวนหนามสีเลือด' ซึ่งเป็นเครื่องหมายของสมาคมนักล่าเงา... องค์กรใต้ดินที่ตามล่าผู้ใช้ระบบการ์ดโบราณอย่างไม่ลดละ มันตามรอยไอริสมาถึงที่นี่... และพวกมันมาเร็วกว่าที่เขาคาดการณ์ไว้ระลอกใหญ่ ไอริสที่นอนหมดสติอยู่บนเตียงขยับเปลือกตาเล็กน้อยริมฝีปากบางขยับมุบมิบราวกับกำลังพยายามจะเอ่ยเตือนอะไรบางอย่าง แต่เสียงนั้นกลับกลืนหายไปในลำคอ เรนกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สมองอันชาญฉลาดประมวลผลทางเลือกทั้งหมดในหัวด้วยความเร็วสูง ฮันเตอร์ไร้แต้มบุญ เลเวลต่ำเตี้ย มานาหมดเกลี้ยง ตัวถ่วงหนึ่งคน และนักล่ามืออาชีพจากองค์กรใต้ดินที่ยืนขวางทางออกเดียวของห้อง ...งานนี้ ต่อให้มีแต้มบุญเป็นล้าน ก็คงช่วยให้รอดไปไม่ได้ง่ายๆ แน่ ทว่า ท่ามกลางสถานการณ์ที่แขวนอยู่บนเส้นด้าย รอยยิ้มเยارหยันกลับผุดขึ้นที่มุมปากของเรน เขาสูดหายใจเข้าลึก3 เพื่อเรียกสติ ก่อนจะดีดการ์ดใบสุดท้ายในมือให้หมุนคว้างกลางอากาศด้วยความแม่นยำ "ถ้าไม่มีแต้มบุญ... ฉันก็ต้องสร้างปาฏิหาริย์ขึ้นมาเองสินะ" เรนพึมพำเบาๆ พร้อมกับที่เงาดำในชุดเกราะก้าวเข้ามาประชิดตัวในระยะประชิด— ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงตรงนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!