ซึนเดเระหน้าตาย

แฟ้มเอกสารสีน้ำตาลบนโต๊ะทำงานของธันวาถูกปิดลงด้วยแรงกระแทกเบาๆ ทว่าเสียงนั้นกลับดังก้องกังวานในความเงียบของห้องซ้อมดนตรีเก่าหลังตึกคณะ ข้อเสนอที่แลกมาด้วยการ "ขับไล่" ใครบางคนออกไปจากชีวิต เพื่อแลกกับการรักษาโปรเจกต์เพลงที่คีย์ทุ่มเทแรงกายแรงใจมาหลายเดือน เป็นเงื่อนไขที่น่ารังเกียจจนไม่อาจแม้แต่จะรับฟังเป็นครั้งที่สอง "ข้อเสนอนายมันทุเรศสิ้นดี ธันวา" น้ำเสียงของคีย์ราบเรียบ เย็นเยียบ และเต็มไปด้วยความดูแคลน ทว่าภายในอกกลับร้อนรุ่มราวกับมีกองไฟสุมอยู่ เมื่อนึกถึงรอยยิ้มมั่นใจของพริ้มเมื่อครู่ที่เดินออกไปจากห้องนี้ โดยไม่รู้ตัวเลยว่าเธอกำลังเดินเข้าสู่หลุมพรางที่ผู้ชายตรงหน้าขุดเอาไว้ ธันวาหัวเราะในลำคอ ดวงตาเรียวรีมองศัตรูหัวใจด้วยความสมเพชปนริษยา "ทุเรศตรงไหนคีย์? ฉันแค่ยื่นทางเลือกที่วิน-วินให้ นายได้เพลงที่ต้องการ ส่วนผู้หญิงปากดีคนนั้น... ก็แค่กลับไปอยู่ในที่ที่เธอควรอยู่ เธอกับนายมันคนละโลกกันอยู่แล้ว ไม่เห็นจำเป็นต้องเอาอนาคตมาพังเพราะผู้หญิงคนเดียวเลยนี่" "คนละโลกหรือเปล่าไม่รู้..." คีย์ก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะ ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว รังสีความกดดันแผ่ออกมาจากร่างสูงจนธันวาเผลอผถอยหลังไปครึ่งก้าว "...แต่คนที่ไม่มีค่าพอจะยืนข้างฉัน คือคนที่มีความคิดสกปรกแบบนายต่างหาก" พูดจบ คีย์ก็คว้ากีตาร์โปร่งคู่ใจขึ้นสะพายหลัง หมุนตัวเดินออกจากห้องซ้อมโดยไม่ชายตาแลเสียงเรียกของธันวาแม้แต่น้อย เป้าหมายของเขาในตอนนี้มีเพียงอย่างเดียว... จัดการเคลียร์ปัญหาบ้าๆ นี้ให้จบ โดยที่พริ้มไม่ต้องมารับรู้และไม่ต้องเอาศักดิ์ศรีของเธอมาแลกกับอะไรทั้งสิ้น ในขณะเดียวกัน ที่ห้องสภานักศึกษา พริ้มนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้เบาะหนัง ท่าทีสง่างามและใบหน้าเชิดขึ้นเล็กน้อยแสดงถึงความไม่เกรงกลัวต่อกองเอกสารการเบิกงบประมาณที่ถูกตีกลับอย่างไร้เหตุผล เบื้องหน้าเธอคือรุ่นพี่ปีสี่ที่เป็นกรรมการฝ่ายกิจการนักศึกษา ซึ่งกำลังทำหน้าเคร่งเครียดใส่เธอ "พริ้ม ทางเราคงอนุมัติงบจัดรายการวิทยุออนไลน์ของชมรมวาทศิลป์ไม่ได้ งบประมาณมันเกินโควตา และโปรเจกต์ของเธอก็ดู... ไม่ค่อยมีความคุ้มค่าเท่าไหร่" รุ่นพี่คนดังกล่าวพูดเสียงเรียบ ปัดแฟ้มเอกสารของเธอออกห่างตัว พริ้มยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้บ่งบอกถึงความยินดีเลยแม้แต่น้อย เธอกวาดสายตามองกระดาษบนโต๊ะค้างไว้ครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าสบตาอีกฝ่ายตรงๆ "ไม่คุ้มค่า หรือว่าเป็นเพราะงบก้อนนี้ถูกโยกไปให้ชมรมดนตรีสากลสายของธันวาคะ รุ่นพี่ถึงได้บอกว่าเกินโควตา ทั้งที่เอกสารที่ฉันยื่นไปเมื่อสัปดาห์ก่อนผ่านการอนุมัติขั้นต้นมาหมดแล้ว" เสียงใสเอ่ยขึ้นอย่างฉาดฉาน ทรงพลัง และทิ่มแทงจนคนฟังถึงกับหน้าเสีย "นี่เธอ... พูดจาให้เกียรติกันบ้างนะพริ้ม!" "ฉันพูดความจริงค่ะ การทำงานแบบมีอคติและใช้เส้นสาย มันไม่ได้เรียกว่าการบริหาร แต่มันเรียกว่าการใช้อำนาจในทางที่ผิดต่างหาก ถ้าเอกสารนี้ไม่ได้รับการเซ็นอนุมัติภายในวันนี้ ฉันคงต้องเอาเรื่องนี้ไปปรึกษาอาจารย์ที่ปรึกษาคณะและประธานสภานักศึกษาใหญ่แล้วล่ะค่ะ ว่างบประมาณของคณะเรามันรั่วไหลไปอยู่ที่ไหนหมด" พริ้มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เก็บปากกาลงกระเป๋าด้วยท่าทางมั่นใจ ทั้งที่ในใจลึกๆ แอบหวั่นวิตกอยู่ไม่น้อยกับการงัดข้อกับรุ่นพี่ปีสี่ แต่สายตาของเธอไม่มีทางแสดงความอ่อนแอออกมาเด็ดขาด คนอย่างพริ้ม... ไม่มีทางยอมก้มหัวให้ใครโขกสับแน่ ทว่า ทันทีที่เธอเดินพ้นประตูห้องสภานักศึกษาออกมา แรงลมเย็นเฉียบจากเครื่องปรับอากาศทางเดินก็ปะทะเข้าที่ใบหน้า พร้อมกับร่างสูงของใครบางคนที่ยืนพิงผนังรออยู่ก่อนแล้ว คีย์กอดอกพิงกำแพง ใบหน้าหล่อเหลานิ่งสนิท ดวงตาคมกวาดมองสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้าเพื่อเช็กว่าเธอปลอดภัยดีไหม ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งเมื่อเห็นท่าทางพยศเหมือนแมวป่าของเธอ "ยืนทำหน้าเป็นปลาทูแม่กลองอยู่ได้ โดนเขาปฏิเสธมาล่ะสิ" น้ำเสียงกวนประสาทเอ่ยขึ้นทันทีที่เห็นหน้า พริ้มสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ เชิดคอขึ้นแล้วตอกกลับทันควัน "แล้วมันเรื่องอะไรของนายยะ นายคีย์? ว่าว่างนักหรือไง ถึงมาเดินเฉิดฉายแถวนี้ หรือว่าแอบมาส่องฉัน กลัวฉันจีบรุ่นพี่คนอื่นหรือไง" "หลงตัวเองชะมัด" คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ ขยับตัวเดินเข้ามาใกล้จนความสูงของเขาบดบังแสงไฟทางเดิน ร่างสูงโน้มใบหน้าลงมาหาเล็กน้อยด้วยแววตาที่ซ่อนความห่วงใยไว้ภายใต้มาดกวนๆ "ฉันแค่ผ่านมาแถวนี้... แล้วบังเอิญได้ยินเสียงคนเสียงดังโวยวาย นึกว่าหมาเห่า ที่แท้ก็ยายปากเก่งนี่เอง" "ปากคอเราะร้ายแบบนี้ ระวังจะไม่มีใครเอาเป็นแฟนนะคะคุณประธานชมรมดนตรี" พริ้มลอยหน้าลอยตาตอบ พยายามถอยหลังรักษาระยะห่างเพราะหัวใจเจ้ากรรมดันเต้นผิดจังหวะทุกครั้งที่เขาก้าวเข้ามาใกล้ในระยะประชิดแบบนี้ "ห่วงตัวเองก่อนเถอะน่า" คีย์ถอนหายใจเบาๆ หยิบซองเอกสารสีน้ำตาลอีกซองหนึ่งที่ซ่อนอยู่ข้างหลังยื่น "อ้าว... อะไรเนี่ย?" พริ้มขมวดคิ้วรับซองเอกสารมาเปิดดูด้วยความงุนงง ด้านในคือใบอนุมัติงบประมาณของชมรมวาทศิลป์ที่มีลายเซ็นของคณบดีและตราประทับอย่างถูกต้องครบถ้วนทุกประการ พร้อมข้อความเขียนด้วยลายมือหวัดๆ แต่ทรงพลังว่า *'อนุมัติเป็นกรณีพิเศษ ห้ามใครขัดขวาง'* พริ้มเบิกตากว้าง เงยหน้ามองสลับกับใบหน้าเรียบนิ่งของคนตรงตัว "นี่มัน... นายไปเอามาได้ยังไง? รุ่นพี่ในสภาบอกว่ามันยากมากเลยนะ!" "ก็แค่ใช้สมอง... กับวิธีที่พวกคนโง่เขาไม่ทำกัน" คีย์ตอบเสียงเรียบ หลบสายตาไปมองทางอื่นเพื่อซ่อนรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก "เลิกทำหน้าโง่แล้วเอาไปเก็บซะ อย่าเอาเวลาไปเที่ยวหาเรื่องคนอื่นให้มันมากนัก รำคาญ" "นี่นายแอบช่วยฉันเหรอเนี่ย?" พริ้มหรี่ตามองอย่างจับผิด รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่ริมฝีปากบาง เธอขยับเข้าไปใกล้เขาอีกนิดจนแทบจะชิด "ยอมรับมาเถอะคีย์ ว่านายเป็นห่วงฉัน กลัวฉันเสียใจจนกินไม่ได้นอนไม่หลับใช่ไหมล่ะ ซึนเดเระจริงๆ เลยนะนายเนี่ย" คีย์ชะงักไปนิด ใบหน้าหล่อเหลาขึ้นสีแดงจางๆ อย่างรวดเร็วแต่เจ้าตัวรีบหันหนีไปอีกทางเพื่อกลบเกลื่อนอาการ "ใครเป็นห่วงเธอ เพ้อเจ้อ! ฉันแค่ไม่อยากให้ชมรมเธอมาวุ่นวายกับตารางซ้อมของชมรมฉันต่างหาก เคลียร์ปัญหาตัวเองเสร็จก็ไสหัวกลับห้องไปซะ เกะกะตา" "ปากแข็งชะมัด..." พริ้มหัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดี ความตึงเครียดจากเหตุการณ์ในห้องสภาเมื่อครู่มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความอบอุ่นประหลาดที่ตีตื้นขึ้นมาในอก เธอจ้องมองใบหน้าด้านข้างของคนปากร้ายแต่ใจดีอย่างพินิจพิเคราะห์ ทว่า ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังหวานชื่นและเต็มไปด้วยเคมีที่ชวนให้ใจเต้นแรงนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงปรบมือดังขึ้นจากมุมมืดของทางเดิน แปะ แปะ แปะ... "โอ้โห ภาพบาดตาบาดใจอะไรขนาดนี้เนี่ย... ประธานคีย์คนเก่ง แอบมาทำคะแนนช่วยสาวยอดนักสู้ลับหลังฉันอย่างนั้นเหรอ?" ร่างของธันวาก้าวออกมาจากเงาเสา รอยยิ้มเยาะเย้ยปรากฏบนใบหน้า ทว่าแววตากลับเต็มไปด้วยความริษยาและเกรี้ยวกราดอย่างปิดไม่มิด ธันวากวาดตามองซองเอกสารในมือพริ้มสลับกับใบหน้าของคีย์ด้วยความเหยียดหยาม คีย์ขยับตัวเข้าไปยืนบังหน้าพริ้มไว้โดยอัตโนมัติ รังสีความเย็นชาแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาราวกับน้ำแข็งขั้วโลก ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังคู่ปรับเก่า "เรื่องของฉัน... ถอยไป ธันวา" คีย์เอ่ยเสียงต่ำอันตราย ธันวาหัวเราะเสียงดังลั่นทางเดิน สายตาคมกริบมองพริ้มด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม "หึ... เก่งมากคีย์ ที่ช่วยเธอได้ทันเวลา แต่... เธอแน่ใจเหรอว่าเอกสารในมือนั่น จะช่วยปกป้องความลับของ 'ผู้ชายคนนั้น' ได้ตลอดรอดฝั่ง?" พริ้มขมวดคิ้วฉับ ความรู้สึกสังหรณ์ใจประหลาดแล่นริ้วขึ้นมากลางหลังทันที เธอรีบเอ่ยถามสวนขึ้นด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว "หมายความว่ายังไง?" ธันวาไม่ตอบคำถามของพริ้ม แต่เบนสายตาไปที่คีย์ พร้อมกับยิ้มกริ่มอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้ลมหายใจของทั้งคู่แทบสะดุด "ถ้ารู้ว่าไอ้เอกสารอนุมัตินั่น ต้องแลกกับการที่... พ่อของคีย์ กำลังจะถูกเปิดโปงเรื่องทุจริตเงินบริจาคของชมรมดนตรี... เธอคิดว่าผู้ชายคนนี้ จะยังทำหน้าลอยชายอยู่ได้อีกนานแค่ไหนล่ะ พริ้ม?" ... ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะมาร่วมจังหวะหัวใจดวงนี้ด้วยกันนะครับ