รอยร้าวในโน้ตเพลง

"ถ้าการมานั่งประจันหน้ากับกรรมการวินัย แล้วทำให้เธอคิดว่าตัวเองชนะ ก็เชิญยิ้มให้เต็มที่เลยครับพริ้ม" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความหงุดหงิดจางๆ ดังขึ้นทันทีที่ประตูกระจกฝ้าของห้องประชุมใหญ่ปิดลง บรรยากาศภายในห้องเงียบเชียบและเย็นเฉียบด้วยเครื่องปรับอากาศที่เร่งความเย็นจนเกินพอดี บนโต๊ะประชุมตัวยาว เอกสารร้องเรียนเรื่องการใช้เสียงเกินเวลาและการทะเลาะวิวาทกลางโถงอาคารกิจกรรมถูกกางออกเด่นชัด แต่ดูเหมือนว่าปัญหาใหญ่ที่สุดในตอนนี้จะไม่ใช่กฎระเบียบของมหาวิทยาลัย หากแต่เป็นแรงกระแทกจากทิฐิของคนสองคนที่นั่งอยู่คนละฝั่งของโต๊ะ พริ้มตวัดสายตากลับไปมองคนพูดทันที ดวงตากลมโตฉายแววไม่ยอมคน เธอเชิดคางขึ้นเล็กน้อยอย่างไว้ตัว รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างไม่เกรงกลัวอำนาจของประธานชมรมดนตรีสากลแม้แต่น้อย "ฉันไม่ได้มาเพื่อแข่งขันกับนายนะคีย์ แต่ฉันมาเพื่อเคลียร์ความจริง... ในเมื่อนายเป็นคนเริ่มสร้างความวุ่นวายด้วยการลากฉันเข้าไปเอี่ยวในโปรเจกต์บ้าๆ นี่ นายก็ควรมีรับผิดชอบร่วมกันด้วยสิครับ... อ้อ ไม่ใช่ส, ฉันหมายถึง 'ค่ะ' ซะที่ไหนล่ะ นายควรมีความรับผิดชอบมากกว่านี้ต่างหากเล่า" พริ้มสวนกลับด้วยน้ำเสียงกึ่งประชดกึ่งจริงจัง ปลายเสียงสะดุดเล็กน้อยเมื่อเกือบจะหลุดสำนวนยียวนที่ใช้รับมือกับเขาเป็นประจำ คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงคมกราบกวาดมองใบหน้าเนียนใสที่รั้นจนน่าหมั่นไส้ เขายกมือขึ้นกอดอก ปลายนิ้วเคาะเบาๆ ลงบนต้นแขนอย่างใช้ความคิด สันกรามคมชัดขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน แสดงถึงความอึดอัดที่ถูกต้อนให้จนมุมด้วยเรื่องไร้สาระแบบนี้ "ความรับผิดชอบเหรอพริ้ม? ถ้าไม่มีเธอเข้ามาจุ้นจ้านเรื่องดีเบตกับดนตรีประสานเสียง วงของผมคงไม่เละเทะจนกรรมการเรียกสอบสวนหรอกนะ" คีย์สวนกลับ น้ำเสียงเจือความระคายหูอย่างปิดไม่มิด "อ้าว! กลายเป็นความผิดฉันซะงั้น?" พริ้มตบโต๊ะเบาๆ อย่างเหลืออด เธอโน้มตัวไปข้างหน้า ดวงตาสองคู่ประสานกันในระยะประชิดจนเกือบจะเห็นเงาของตัวเองสะท้อนอยู่ในนัยน์ตาอีกฝ่าย "นายมันพวกอีโก้สูงจนทะลุเพดานต่างหากคีย์ เล่นกีตาร์เก่งซะเปล่า แต่ใจแคบเป็นเม็ดถั่วเขียว รับความเห็นต่างไม่ได้ ถึงได้ทำโน้ตเพลงพังไม่เป็นท่าแบบนั้น" คำว่า 'โน้ตเพลงพัง' ทำเอาคีย์ชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบไหววูบลงครู่หนึ่งก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวตามเดิม ความจริงที่ว่าการซ้อมเมื่อวานนี้พังไม่เป็นท่าเพราะความดื้อรั้นของเขาและข้อโต้แย้งที่เฉียบคมเกินไปของหญิงสาว ทำให้จังหวะดนตรีที่ควรจะประสานกันกลับกลายเป็นเสียงกรีดร้องของความอึดอัด "เธอไม่เข้าใจหรอกพริ้ม..." คีย์ลดเสียงลงต่ำลง เลิกกอดอกแล้วโน้มตัวเข้าไปใกล้เธอมากขึ้น กลิ่นหอมจางๆ ของสบู่เด็กผสมกับกลิ่นอายฝนจางๆ จากเสื้อสูทของเขาลอยแตะจมูกพริ้มจนเธอเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว "ดนตรีมันมีจังหวะของมัน... และถ้าใครสักคนพยายามจะเปลี่ยนโน้ตกลางคัน มันก็พังหมดสิครับ" "แต่ถ้าโน้ตตัวนั้นมันเล่นผิดคีย์ตั้งแต่แรก นายจะฝันทนเล่นต่อไปให้มันเพี้ยนจนจบเพลงทำไมล่ะ?" พริ้มสวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเธอนุ่มลงนิดหน่อยเมื่อระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงเหลือเพียงแค่คืบ แววตาที่เคยแข็งกร้าวของเขากลับมีบางสิ่งบางอย่างที่เธออ่านไม่ออกซ่อนอยู่ บรรยากาศในห้องประชุมใหญ่ที่ควรจะตึงเครียดด้วยบทลงโทษจากคณะกรรมการ กลับกลายเป็นพื้นที่ปิดตายที่เต็มไปด้วยสนามแม่เหล็กแรงสูง ทั้งสองฝ่ายต่างรู้ดีว่าปัญหาไม่ได้อยู่ที่กฎระเบียบของมหาวิทยาลัย แต่เป็น 'จังหวะหัวใจ' ของพวกเขาที่กำลังเต้นรัวผิดเพี้ยนไปจากเดิมทุกครั้งที่เข้าใกล้กัน แกร๊ก... เสียงเปิดประตูด้านหลังห้องดังขึ้นเบาๆ ทำลายความเงียบที่กำลังอบอวลไปด้วยกระแสไฟฟ้าทางอารมณ์ คีย์ผละตัวถอยหลังกลับไปนั่งพิงพนักเก้าอี้ตามเดิมอย่างรวดเร็ว ราวกับว่าเมื่อครู่นี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ใบหน้าหล่อเหลากลับมาเรียบตึงไร้ความรู้สึกเช่นเคย ขณะที่พริ้มรีบเบือนหน้าหนีไปมองหน้าต่างเพื่อซ่อนรอยเลือดฝาดที่เห่อขึ้นบนพวงแก้ม ธันวาก้าวเข้ามาในห้องด้วยรอยยิ้มสุภาพ รองประธานชมรมดนตรีสากลในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวรีดเรียบกริบเดินตรงมาหยุดอยู่ข้างโต๊ะประชุม สายตาดุจสุนัขจิ้งจอกกวาดมองคนทั้งคู่ด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา "ขอโทษทีครับที่รบกวนเวลาปรับความเข้าใจกัน... แต่ดูเหมือนว่า 'ธันวา' คนนี้ จะมีข้อเสนอที่ดีกว่า ที่จะช่วยให้พวกคุณไม่ต้องโดนพักกิจกรรมชมรมนะครับ" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่รอยยิ้มที่มุมปากกลับไม่ได้ส่งไปถึงดวงตาเลยแม้แต่น้อย คีย์หรี่ตามองเพื่อนร่วมชมรมของตนเองอย่างระแวดระวัง ขณะที่พริ้มหันกลับมาสบตากับผู้มาใหม่ด้วยความรู้สึกไม่ไว้วางใจ "ข้อเสนออะไรของนาย?" คีย์ถามเสียงห้วน ธันวายิ้มกริ่ม โน้มตัวลงกระซิบเบาๆ ให้ได้ยินกันแค่สามคน "ก็ข้อเสนอที่จะทำให้เพลงของนาย... กลับมาบรรเลงต่อได้ โดยที่ 'ผู้หญิงคนนี้' จะต้องออกไปจากชีวิตของนายซะ... ตลอดกาล" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสจังหวะหัวใจบทนี้ด้วยกันนะครับ