ข้อกำหนดที่ไม่ยอมรับ

หน้าจอสมาร์ทโฟนบนโต๊ะไม้สักในห้องชมรมดนตรีสากลสว่างวาบขึ้นเป็นระยะ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังระรัวราวกับเสียงกลองสแนร์ในจังหวะเร่งเร้า ยอดแชร์ของคลิปวิดีโอแอบซ้อมดนตรีลับพุ่งทะยานผ่านหลักสองพันแชร์ไปอย่างรวดเร็ว บรรยากาศภายในห้องแคบ ๆ อัดแน่นไปด้วยความกดดันชนิดที่แทบจะเอามือคว้าจับต้องได้ ธันวาขยับแว่นกรอบทองบนสันจมูก ใบหน้าเรียบนิ่งแต่แฝงแววตาสะใจอย่างปิดไม่มิด เขากวาดสายตามองหน้าสมาชิกชมรมที่ยืนล้อมวงกันอยู่ ก่อนจะหยุดสายตาไว้ที่ร่างสูงของคีย์ที่ยืนกอดอกนิ่ง ใบหน้าคมสันบึ้งตึงจนสันจรามขึ้นเป็นสันนูน ดวงตาสีเข้มฉายแววหงุดหงิดอย่างรุนแรง "นายทำบ้าอะไรลงไป พริ้ม!" คีย์กระแทกเสียงลอดไรฟัน ก้าวเท้าฉับ ๆ เข้าไปประชิดตัวหญิงสาวที่ยืนไขว่ห้างพิงขอบโต๊ะทำงานอย่างไม่สะทกสะท้าน ร่างบางในชุดนักศึกษาเข้ารูปเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรง ๆ ไม่มีความหวาดกลัวเจือปนอยู่ในนัยน์ตากลมโตคู่สวยนั้นเลยแม้แต่น้อย "ฉันต่างหากที่ต้องถามนาย ว่านายสติหลุดไปถึงดาวอังคารแล้วหรือยัง ถึงได้มาโวยวายใส่ฉันแบบนี้" พริ้มสวนกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง "คลิปนั้นไม่ได้เสียหายอะไร มันคือเพลงที่พวกเราตั้งใจซ้อม และการที่มันหลุดไป... นายควรหันไปถามคนในชมรมของนายเองดีกว่าไหม ว่าใครกันแน่ที่เป็นหนอนกระบานเกลือ" คีย์กัดกรามแน่นจนกล้ามเนื้อกระตุก เขายื่นมือหนาออกไปหมายจะคว้าข้อแขนเรียวเพื่อลากตัวเธอให้ออกมาคุยกันให้รู้เรื่อง แต่มือที่เอื้อมไปกลับชะงักค้างกลางอากาศเมื่อพริ้มปัดมันออกด้วยความรวดเร็ว พร้อมกับส่งสายตาดุ ๆ กลับมา "อย่ามาแตะต้องตัวฉันนะ คีย์!" เสียงหวานตวาดกร้าว "คิดว่าตัวเองเป็นประธานชมรมแล้วจะใช้อำนาจสั่งให้ใครก้มหัวรับผิดชอบตามอำเภอใจได้หรือไง ฉันไม่ใช่ลูกน้องนาย และเรื่องนี้ฉันก็เป็นเหยื่อเหมือนกับนาย!" "เหยื่อเหรอ?" คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยัก "ถ้าเธอไม่ดันทุรังพาคนนอกเข้ามาซ้อมในพื้นที่ส่วนตัวของชมรม เรื่องบ้า ๆ แบบนี้มันจะเกิดขึ้นไหมพริ้ม! เธออยากดังจนตัวสั่น อยากให้คนทั้งมหาลัยรู้ว่ากำลังคั่วอยู่กับประธานชมรมดนตรีว่างั้นเถอะ!" คำพูดที่พ่นออกมาด้วยความอารมณ์ชั่ววูบทำให้บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที ธันวาแอบยกยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจเมื่อเห็นสถานการณ์เริ่มลุกลาม พริ้มชะงักไปชั่ววินาที ดวงตาคู่สวยไหววูบลงวูบหนึ่งก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวขึ้นเป็นทวีคูณ ความเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมาในอก แต่วินาทีนี้เธอเลือกที่จะไม่แสดงความอ่อนแอออกมาให้ผู้ชายปากร้ายคนนี้ได้เห็น "ปากดีจริง ๆ นะ..." พริ้มก้าวเข้าไปประชิดตัวคีย์บ้าง ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนแทบชิด ปลายจมูกโด่งรั้นเกือบจะชนกับแผงอกกว้าง เธอนัยน์ตาประกายความดื้อรั้นท้าทาย "คิดว่าคนอย่าง คีย์ คนนี้ วิเศษวิโสมาจากไหน ถึงเที่ยวตัดสินคนอื่นตามอำเภอใจแบบนี้? นายกลัวอะไร คีย์... กลัวว่าภาพลักษณ์เพอร์เฟกต์ที่พ่อแม่สร้างไว้ให้จะด่างพร้อย หรือว่ากลัวความจริงที่ว่า... นายควบคุมความรู้สึกตัวเองไม่ได้เวลาอยู่ใกล้ฉันกันแน่!" คำพูดจี้ใจดำทำเอาคีย์ถึงกับพูดไม่ออก ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ร่างสูงชะงักค้างไปชั่วขณะเมื่อถูกต้อนจนมุมด้วยเหตุผลและคำถามที่แทงใจดำ ความรู้สึกร้อนผ่าวแล่นพล่านไปทั่วใบหน้า ไม่ใช่เพราะความโกรธอย่างเดียว แต่มันคือความหวั่นไหวที่ถูกกระตุ้นขึ้นมาอย่างรุนแรงจากกลิ่นหอมอ่อน ๆ ที่ลอยมาจากตัวเธอ "เธอ..." คีย์พยายามจะหาคำมาเถียง แต่ลำคอกลับตีบตันอย่างน่าประหลาด "ฟังให้ดีนะ คีย์..." พริ้มย้ำทีละคำ น้ำเสียงหนักแน่นและจริงจังจนไม่มีใครกล้าแทรก "ฉันไม่ได้อยากดัง และฉันไม่ได้สนใจว่าใครจะมองเรายังไง สิ่งเดียวที่ฉันสนใจคือความฝันของฉัน และเสียงดนตรีที่ฉันรัก ถ้าสมองของนายยังมีพื้นที่ว่างพอสำหรับการใช้เหตุผลมากกว่าอคติ กรุณาเลิกโทษคนอื่นแล้วช่วยคิดวิธีแก้ปัญหาแบบที่ 'ประธานชมรม' เขาทำกัน ไม่ใช่ทำตัวเป็นเด็กอมมือที่เอาแต่โวยวายหาแพะรับบาปแบบนี้!" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง ทุกสายตาในห้องหันมามองคีย์เป็นตาเดียวเพื่อรอดูว่าประธานหนุ่มผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครจะโต้ตอบอย่างไรกับคำพูดที่เชือดเฉือนจนจุกถึงขั้วหัวใจของดาวชมรมวาทศิลป์ คีย์เม้มปากเป็นเส้นตรง ใบหน้าคมสันฉายแววซับซ้อน เขากวาดสายตามองใบหน้าเรียวที่เชิดขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้นั้น หัวใจข้างซ้ายเต้นระรัวจนแทบหลุดออกมานอกอก ความรู้สึกคลั่งรักที่พยายามกดทับเอาไว้ภายใต้ท่าทีเย็นชาและคำพูดร้ายกาจกำลังจะพังทลายลงในไม่กี่วินาทีนี้ มือหนาที่กำหมัดแน่นข้างลำตัวค่อย ๆ คลายออก เขากำลังจะเอ่ยปากพูดบางอย่างเพื่อยอมจำนนต่อเหตุผลของเธอ... *แอ๊ด...* เสียงเปิดประตูดังขึ้นทำลายความเงียบงัน ทุกคนในห้องหันขวับไปมองที่ประตูทางเข้าพร้อมกัน ร่างสูงโปรดของใครบางคนก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก เอกสารในมือถูกชูขึ้นเล็กน้อยก่อนที่เจ้าตัวจะเอ่ยประโยคที่ทำให้ทุกคนในห้องต้องหยุดหายใจ "ขอโทษที่ขัดจังหวะนะ... แต่ดูเหมือนว่าคณะกรรมการวินัยนักศึกษา จะเรียกตัว 'ทั้งคู่' ไปพบที่ห้องประชุมใหญ่ตอนนี้เลยล่ะครับ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและคอยสนับสนุนกันมาโดยตลอด หวังว่าจะชอบบทนี้นะครับ