อุปสรรคจากรุ่นพี่จอมบงการ

กลิ่นหนังสือเก่าอบอวลในห้องสมุดเงียบสงัดยามโพล้เพล้ดูจะไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศระหว่างคนสองคนผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย พริ้มวางสมุดโน้ตเพลงที่คีย์ทวงถามลงบนโต๊ะไม้ขัดเงาด้วยแรงกระแทกที่เบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่สายตาของเธอยังคงจ้องเขม็งไปยังร่างสูงโปร่งที่นั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้าม “นี่ครับแผ่นโน้ตที่ว่า ถ้าคุณจะใช้มันเป็นข้ออ้างเพื่อจะมานั่งต้อนผมให้จนมุมเรื่องกิจกรรมชมรม ก็บอกมาตรงๆ ดีกว่าครับ ไม่ต้องอ้อมค้อม” พริ้มเปิดประเด็นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยความท้าทาย คีย์ชะงักมือที่กำลังจะหยิบสมุด เขากวาดสายตามองใบหน้าสวยที่เชิดขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว ก่อนจะแค่นยิ้มที่มุมปาก “ปากเก่งเหมือนเดิมนะครับพริ้ม แต่เสียดายที่ความฉลาดของคุณมันดันเอาไปใช้ในทางที่ผิดตลอด” “ทางที่ผิดหรือคะ หรือที่พูดคือทางที่คุณไม่ได้ดั่งใจ?” พริ้มสวนกลับทันควัน ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อย “จำไว้นะครับคีย์ ชมรมวาทศิลป์กับชมรมดนตรีอาจจะอยู่คนละฝั่งของตึก แต่ไม่ได้แปลว่าผมจะยอมให้คุณมาบงการหัวข้อการแสดงเพียงเพราะคุณอยากโชว์พาวเวอร์เหนือคนอื่น” คีย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความสูงที่ต่างกันทำให้เขาต้องก้มมองคนตรงหน้า บรรยากาศรอบตัวเขาแผ่รังสีความเย็นเยียบตามนิสัยคนปากร้าย แต่ทว่าในแววตาคู่นั้นกลับสั่นไหววูบหนึ่งเมื่อเห็นท่าทางเอาเรื่องของพริ้ม “ผมไม่ได้อยากโชว์พาว” คีย์ก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างลดน้อยลงจนเหลือเพียงช่องว่างเล็กๆ “แต่ที่คุณกำลังจะทำ มันพังงานทั้งหมดที่ผมวางแผนมาเป็นปี... คุณรู้ไหมว่ารุ่นพี่คนนั้นน่ะ เขาเขี้ยวแค่ไหน?” “รุ่นพี่คนไหนคะ?” พริ้มถามพลางถอยหลังจนแผ่นหลังติดกับชั้นวางหนังสือ เธอไม่ยอมแพ้แม้จะสัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่คีย์แผ่ออกมา “พี่ธนินท์ อดีตประธานชมรม... คนที่มองว่าดนตรีคือกฎเหล็ก ไม่ใช่ศิลปะ” คีย์ลดเสียงลงจนเหลือเพียงเสียงกระซิบที่ฟังดูแหบพร่า “เขาเพิ่งติดต่อกลับมาว่าถ้ากิจกรรมครั้งนี้ไม่ผ่านเกณฑ์มาตรฐาน ‘หัวโบราณ’ ของเขา เขาสั่งยุบงบทั้งหมดของชมรมปีนี้ทิ้งทันที” พริ้มเงียบไปอึดใจหนึ่ง ความรู้สึกโกรธที่เคยมีเริ่มเปลี่ยนเป็นความสงสัย “แล้วทำไมถึงไม่บอกกันตรงๆ ตั้งแต่แรก?” “เพราะคุณมันดื้อไงครับ” คีย์ขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิมจนลมหายใจของเขาปะทะเข้ากับใบหน้าของเธอ “ดื้อจนผมอยากจะปิดปากคุณด้วยวิธีอื่น... ถ้าไม่ติดว่าผมยังอยากเห็นคุณขึ้นเวทีกับผม” ประโยคกำกวมนั้นทำให้หัวใจของพริ้มเต้นผิดจังหวะ เธอเบี่ยงหน้าหนีแต่คีย์กลับใช้มือยันชั้นหนังสือไว้ข้างศีรษะเธอ กักขังเธอไว้ในวงล้อมของเขา กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นไม้กีตาร์จากตัวเขาทำให้พริ้มรู้สึกเหมือนขาดอากาศหายใจ “คุณมันบ้า” พริ้มพึมพำ “ครับ ผมมันบ้า... บ้าพอที่จะแคร์ว่างานนี้จะพังเพราะคุณพยายามจะขัดคำสั่งพี่ธนินท์เพียงเพราะอยากพิสูจน์ตัวเอง” คีย์จ้องลึกเข้าไปในตาเธอ “เราต้องซ้อมด้วยกันทุกวันหลังจากนี้ ผมจะสอนวิธีเล่นดนตรีให้เข้ากับจังหวะชีวิตคุณเอง ถ้าทำไม่ได้ ก็เตรียมตัวรับบทลงโทษได้เลย” พริ้มกำลังจะโต้กลับ แต่จังหวะนั้นเสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังแทรกเข้ามาในความเงียบ ประตูห้องสมุดถูกผลักออกอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่น ทั้งสองคนผละออกจากกันแทบจะทันที พริ้มหันไปมองต้นเสียงแล้วก็ต้องเบิกตากว้าง ร่างสูงสง่าในชุดช็อปสีเข้มเดินตรงเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉย แววตาของชายผู้มาใหม่ดูเย็นชาและเปี่ยมไปด้วยอำนาจที่ทำให้คนในห้องต้องเงียบกริบ “คีย์... ผมบอกแล้วใช่ไหมว่าห้ามพาใครเข้ามาในพื้นที่หวงห้าม” ธันวาเดินเข้ามาข้างหลังพี่ธนินท์ที่เพิ่งก้าวตามเข้ามาด้วยสีหน้าบึ้งตึง “โดยเฉพาะยัยเด็กปากดีที่กำลังพยายามเปลี่ยนชมรมให้กลายเป็นสนามเด็กเล่น” คีย์ยืนนิ่ง แผ่นหลังกว้างของเขายังคงบังพริ้มไว้เหมือนจะปกป้องโดยสัญชาตญาณ เขาหันไปเผชิญหน้ากับพี่ธนินท์และธันวาด้วยท่าทีที่นิ่งสนิท “พี่ครับ นี่คือพริ้ม ฝ่ายประสานงานกิจกรรมที่ผมเลือก” “ผมไม่สนว่าใครเลือก” ธนินท์เอ่ยเสียงเย็นพลางปรายตามองพริ้มด้วยความเหยียดหยาม “แต่ในเมื่อวันนี้อยู่กันครบ... ก็ดี ผมจะบอกให้รู้ไว้ว่ากิจกรรมที่พวกเธอวางแผนกันน่ะ มันตกไปตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว เพราะผมสั่งยกเลิกทุกอย่าง... รวมถึงสิทธิ์การเป็นประธานชมรมของนายด้วย คีย์” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องสมุดทันที พริ้มรู้สึกได้ถึงมือของคีย์ที่กำแน่นอยู่ข้างลำตัว เขาไม่ใช่แค่โดนดูถูก แต่เขากำลังถูกแย่งสิ่งที่เขารักไปต่อหน้าต่อตา คีย์หันกลับมามองพริ้ม แววตาที่เคยแข็งกร้าวอ่อนแสงลงชั่วขณะ ราวกับเขากำลังตัดสินใจเลือกอะไรบางอย่างที่สำคัญที่สุดในชีวิต “พริ้ม...” คีย์เรียกชื่อเธอเสียงแผ่ว “ถ้าผมไม่มีตำแหน่งนี้แล้ว คุณยังจะอยากร่วมงานกับผมอยู่ไหม?” ก่อนที่พริ้มจะได้ตอบคำถามที่หนักอึ้งนั้น ประตูห้องสมุดก็ถูกผลักออกอีกครั้งโดยบุคคลที่ไม่คาดคิด... ประธานชมรมคนปัจจุบันของฝั่งวาทศิลป์ก้าวเข้ามาพร้อมกับเอกสารในมือที่สั่นไหวด้วยความตื่นเต้น “พี่คีย์... พี่พริ้ม... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!” คอร์ดรักกีตาร์โปร่งหวังว่าตอนที่ 15 นี้จะทำให้คุณผู้อ่านตื่นเต้นไปกับจุดหักมุมที่กำลังจะเกิดขึ้นนะครับ ขอบคุณที่ติดตามกันเสมอมาครับ