ปาร์ตี้หมูกระทะทลายกำแพง

"ถ้าคิดว่าการเงียบจะทำให้ฉันเลิกสงสัย นายคิดผิดแล้วล่ะคีย์" เสียงใสๆ ของพริ้มดังแทรกผ่านเสียงค,ดคเคี่ยวของน้ำซุปเดือดปุดๆ ในหม้อกระทะไฟฟ้าตรงหน้า บรรยากาศรอบโต๊ะอาหารย่านหลังมอในค่ำคืนนี้เต็มไปด้วยควันโขมงและกลิ่นหอมเย้ายวนของหมูสามชั้นย่างเกรียม แต่ดูเหมือนว่าอุณหภูมิความเดือดบนเตาจะยังสู้รบกับความอึดอัดระหว่างคนสองคนไม่ได้เลยแม้แต่น้อย พริ้มวางตะเกียบลงกระทบขอบจานเสียงดัง *กริ๊ก* ดวงตากลมโตจ้องเขม็งไปยังร่างสูงของคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม คีย์ขยับตัวเล็กน้อย ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตา (ที่เขาใส่เฉพาะเวลาอ่านโน้ตดนตรีแต่วันนี้ดันหยิบติดมือมาใส่) หลุบมองชิ้นเนื้อหมูที่กำลังส่งเสียงฉ่าบนตะแกรง ก่อนจะเงยขึ้นสบตาเธอนิ่งๆ "กินก่อนเถอะพริ้ม เนื้อจะไหม้หมดแล้ว" เขายกเครื่องดื่มขึ้นจิบด้วยท่าทีสุขุม ราวกับเรื่องเครียดเมื่อตอนเย็นที่ห้องซ้อมดนตรีไม่เคยเกิดขึ้นจริง "อย่ามาเปลี่ยนเรื่องนะ" หญิงสาวหรี่ตาลงอย่างรู้ทัน "นายมองหน้าฉันด้วยสายตาแบบนั้น... สายตาที่เหมือนคนแบกโลกไว้ทั้งใบ แถมยังทำหน้าเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็กลืนมันลงไปอีก ชel-on! คีย์ ประธานชมรมดนตรีผู้แสนเย่อหยิ่ง หูทิพย์ตาเพชรอย่างนาย ไม่มีทางเก็บอาการเก่งขนาดนี้หรอกถ้ามันไม่ใช่เรื่องใหญ่จริงๆ" คีย์ถอนหายใจยาว ชายหนุ่มวางแก้วลงช้าๆ ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าผู้หญิงตรงหน้ามีความสามารถพิเศษในการอ่านใจคน... หรืออย่างน้อยก็อ่านใจเขาได้ทะลุปรุโปร่งทุกครั้ง "เธอเป็นคนชอบสอดรู้สอดเห็นเรื่องชาวบ้านตั้งแต่เด็กเลยหรือเปล่าพริ้ม" เขาเอ่ยเสียงเรียบ แต่แววตากลับไหววูบเล็กน้อย "เปล่า ฉันแค่เก่งเรื่องการวิเคราะห์ข้อมูล โดยเฉพาะข้อมูลที่ชื่อ 'คีย์' เพราะมันมักจะมาพร้อมกับปัญหาที่จะทำให้ชมรมวาทศิลป์ของฉันซวยไปด้วย" เธอยอกย้อนกลับทันควัน พร้อมกับคีบหมูชิ้นโตเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างไม่สะทกสะทاخต่อรังสีความเย็นชาที่เขาแผ่ออกมา คีย์มองภาพนั้นแล้วมุมปากหยักก็กระตุกขึ้นเล็กน้อย—รอยยิ้มจางๆ ที่นานๆ ทีจะหลุดออกมาให้เห็น แต่มันก็หายไปอย่างรวดเร็วเร็วยิ่งกว่าเสียงดีดกีตาร์คอร์ด G ในเพลงเร่งจังหวะ "ความฝันล่ะ..." จู่ๆ เสียงทุ้มต่ำก็เอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบที่คั่นกลางระหว่างเสียงเพลงแจ๊สเบาๆ จากลำโพงร้าน พริ้มชะงักตะเกียบที่กำลังจะคีบผักกาดขาว เธอมองหน้าเขาด้วยความประหลาดใจ "อะไรนะ?" "ฉันถามว่า... ความฝันของเธอคืออะไรกันแน่ พริ้ม" คีย์ประสานสายตากับเธออย่างจริงจัง แววตานิ่งสนิทไร้ซึ่งความกวนประสาทที่เคยมี "ที่เธอพยายามวิ่งรอกทำกิจกรรม ทั้งจัดรายการวิทยุของคณะ ทั้งเตรียมโต้วาที ทั้งลงแข่งดีเบตระดับมหาวิทยาลัย... เธอทำไปเพื่ออะไร? แค่อยากเอาชนะธันวา? หรือแค่ต้องการโปรไฟล์สวยๆ ไปประดับเรซูเม่ตอนเรียนจบ?" คำถามนั้นไม่ใช่คำถามเยาะเย้ย แต่มันเต็มไปด้วยความหนักอึ้งบางอย่างที่สะท้อนออกมาจากก้นบึ้งหัวใจของคนถาม พริ้มวางตะเกียบค้างไว้บนจาน เธอสังเกตเห็นร่องรอยความเหนื่อยล้าที่ซ่อนอยู่ใต้กรอบตาของชายหนุ่ม คนมักจะมองว่าคีย์คือสมบูรณ์แบบ คือเด็กอัจฉริยะที่เกิดมาพร้อมกับพรสวรรค์และอนาคตที่โรยด้วยกลีบกุหลาบ แต่ไม่มีใครรู้เลยว่าภายใต้กีตาร์โปร่งราคาแพงและตำแหน่งประธานชมรมนั้น เขากำลังแบกรับความคาดหวังของครอบครัวที่ขีดเส้นทางชีวิตไว้ให้เสร็จสรรพ "นายกำลังถามฉัน... เพื่อหาข้ออ้างให้ตัวเองเล่าเรื่องของนายสินะ" พริ้มหรี่ตามองอย่างจับผิด แต่ริมฝีปากกลับคลายรอยยิ้มบางเบา "โอเค แลกกัน ฉันตอบก่อนก็ได้" เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ มองควันสีขาวที่ลอยขึ้นมาจากหม้อหมูกระทะ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้นกว่าเดิม "ความฝันของฉันเหรอ... ฉันไม่ได้อยากเป็นแค่คนพูดเก่งหรอกนะคีย์ การเป็นนักจัดรายการวิทยุก작 มันคือการได้เป็น 'เสียง' ให้กับคนที่ไม่มีใครได้ยินต่างหาก ตอนเด็กๆ เวลาฉันเครียดกับปัญหาที่บ้าน เสียงเพลงและเสียงพูดในวิทยุดึกๆ มันช่วยชีวิตฉันไว้หลายครั้ง ฉันแค่อยากเป็นคนนั้น... คนที่ทำให้ใครสักคนรู้ว่าเขากำลังไม่ได้อยู่บนโลกนี้คนเดียว" คีย์นิ่งงังไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบมองสบเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ฉายแววความมุ่งมั่นและจริงใจอย่างไร้ที่ติ ไม่มีคราบของดาวเด่นชมรมวาทศิลป์ผู้ปากเก่ง ไม่มีร่องรอยของการเสแสร้ง มีเพียงแค่เด็กสาวคนหนึ่งที่มีหัวใจดวงโตและเปี่ยมไปด้วยพลังงานบวก "ส่วนนาย..." พริ้มเปลี่ยนฝ่ายเป็นคนซักบ้าง เธยโน้มตัวเข้าไปใกล้โต๊ะอีกนิด สายตากดดัน "ตาคีย์ ปากร้าย ใจหิน... ความฝันของนายคืออะไร? ห้ามตอบว่า 'เล่นกีตาร์ตามคำสั่งแม่' หรือ 'เป็นทายาทธุรกิจหมื่นล้าน' นะ ไม่งั้นฉันจะเทหมูกระทะคว่ำโต๊ะนี้จริงๆ ด้วย" คำขู่ขำๆ แต่จริงจังของเธอทำให้คีย์เผลอหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่อบอุ่นและเป็นธรรมชาติที่สุดเท่าที่พริ้มเคยได้ยินจากผู้ชายคนนี้ ชายหนุ่มเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาทอดมองไปยังเตาไฟที่กำลังมอดลงเล็กน้อย นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะเพลงช้าๆ ราวกับกำลังเรียบเรียงคำพูดในหัว "แม่ฉันอยากให้ฉันเรียนบริหาร แล้วบินไปต่อปริญญาโทที่บอสตัน" คีย์เริ่มพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งอารมณ์ร่วม "ท่านมองว่าดนตรีเป็นได้แค่ 'งานอดิเรกของคนมีอันจะกิน' ไม่ใช่อาชีพที่มั่นคงพอจะสืบทอดนามสกุล... ทุกครั้งที่ฉันจับกีตาร์ มันเหมือนกับการขโมยเวลาหายใจของตัวเองมาใช้" พริ้มเม้มปากแน่น ความรู้สึกเจี๊ยบๆ แล่นแปลบขึ้นมาในอก เธอเข้าใจความรู้สึกนั้นดี การต้องเดินบนเส้นทางที่คนอื่นขีดไว้ให้ มันคือการตายทั้งเป็นชัดๆ "แล้วนายล่ะ... อยากได้อะไรจริงๆ?" พริ้มถามย้ำ เสียงของเธอนุ่มนวลขึ้นโดยไม่รู้ตัว คีย์หันกลับมาสบตาเธออีกครั้ง แววตานั้นไม่มีความเย็นชาหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความเปราะบางที่ซ่อนอยู่ลึกซึ้ง และประกายไฟดวงเล็กๆ ที่กำลังลุกโชนขึ้นมาท่ามกลางความมืด "ฉันแค่อยากเล่นดนตรี... ในแบบที่อยากเล่น แต่งเพลงที่มาจากความรู้สึกจริงๆ และ... ได้ยืนอยู่บนเวทีที่ฉันเลือกเอง" คีย์หยุดพูดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้พริ้มขึ้นอีกนิด จนเธอได้กลิ่นสบู่จางๆ ผสมกับกลิ่นควันหมูกระทะรอบตัว "และบางที... การได้เห็นคนปากเก่งแถวนี้เลิกหาเรื่องฉันสักวัน ก็อาจจะเป็นหนึ่งในความฝันย่อยๆ ด้วยเหมือนกัน" "ไอ้..." พริ้มอ้าปากค้าง เตรียมจะสวนกลับด้วยคำพูดเจ็บแสบตามสไตล์ แต่จังหวะนั้นเอง... *เคร้ง!* เสียงแก้วน้ำกระทบโต๊ะดังสนั่นที่โต๊ะด้านหลัง พร้อมกับเสียงทุ้มคุ้นหูที่เอ่ยแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงประชดประชัน "โอ๊ะ ขอโทษทีครับ พอดีมือไม้อ่อนไปหน่อย... ไม่คิดเลยนะเนี่ยว่าประธานชมรมดนตรีผู้สูงส่ง กับดาววาทศิลป์คนเก่ง จะมานั่งสวีทกันในร้านหมูกระทะข้างทางแบบนี้" ร่างสูงโปรดของ **ธันวา** รองประธานชมรมดนตรี ยืนกอดอกมองมาที่พวกเขาทั้งสองด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย ด้านข้างมีเพื่อนร่วมกลุ่มอีกสองสามคนยืนล้อมวงส่งเสียงหัวเราะคิกคัก บรรยากาศรอบโต๊ะเปลี่ยนจากความอบอุ่นลึกซึ้ง กลับมาคุกรุ่นด้วยประกายไฟแห่งความขัดแย้งในพริบตา คีย์หันขวับไปมองธันวาด้วยแววตานิ่งสนิทที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ ขณะที่พริ้มเองก็หรี่ตาลง เตรียมงัดคมวาจาออกมาฟาดฟันกับผู้มาใหม่ที่ไม่ได้รับเชิญคนนี้ ดวงตากลมโตของพริ้มตวัดกลับไปมองหน้าคีย์ที่ตอนนี้ขากรรไกรขบแน่นด้วยความโกรธ ก่อนที่ชายหนุ่มจะเอื้อมมือมาคว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ ใต้โต๊ะ เป็นการส่งสัญญาณเตือนที่ทำเอาหัวใจของหญิงสาวกระตุกวูบอย่างแรง --- ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ!