พักยกก่อนพายุเข้า

เสียงสายสะพายกีตาร์หนังแท้เสียดสีกับเสื้อฮู้ดสีดำดังขึ้นเบาๆ ในห้องชมรมดนตรีสากลที่เงียบสงบ "ถ้าเธอat first sight แบบนี้ทุกครั้งที่มีเรื่อง ผมคงต้องจ้างคนมาหาเรื่องให้เธอเดินเข้าห้องนี้วันละสามรอบนะ พริ้ม" เสียงทุ้มต่ำติดจะเย้าแหย่ดังขึ้น ท่ามกลางกลิ่นอายจางๆ ของกระดาษโน้ตและหยาดฝนที่เริ่มเคาะกระจกด้านนอก คีย์ยันตัวขึ้นจากเก้าอี้ซ้อมดนตรี ดวงตาคมกริบมองหญิงสาวที่เพิ่งวางกระเป๋าเอกสารลงบนโต๊ะไม้ตัวยาวด้วยท่าทางกระฟัดกระเฟียด พริ้มตวัดสายตากลับทันควันอย่างคนไม่ยอมแพ้ รอยยิ้มมุมปากของเธอบ่งบอกชัดเจนว่าไม่ได้สะทกสะท้านกับคำหยอกเย้านั้นแม้แต่น้อย เธอก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานของเขา ยื่นเอกสารกำหนดการดีเบตระหว่างชมรมดนตรีและชมรมวาทศิลป์กระแทกเบาๆ ลงตรงหน้า "ไม่ต้องมาทำเป็นปากหวานเพื่อเบี่ยงประเด็นเลยนะ คีย์... ฉันเห็นนะว่าตอนประชุมใหญ่เมื่อกี้ นายแอบส่งซิกส์ให้ธันวาลดโควตาคำถามของฝ่ายฉันลงตั้งสามข้อ คิดว่าฉันดูไม่ออกหรือไง" คีย์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง รอยยิ้มมุมปากของคนปากแข็งขยายกว้างขึ้นเล็กน้อยอย่างนึกสนุก เขาทิ้งตัวลงพิงพนักเก้าอี้ กอดอกมองคนตัวเล็กกว่าที่ยืนเท้าสะเอวจ้องเขาเขม็ง บรรยากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยกระแสไฟฟ้าจางๆ ที่ดึงดูดและผลักไสในเวลาเดียวกัน "หึงเหรอ?" คำถามสั้นๆ หลุดจากริมฝีปากของประธานชมรมดนตรีด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่แววตาพราวระยับกลับฟ้องชัดเจนว่าจงใจกวนประสาท "หลงตัวเอง!" พริ้มสวนกลับทันควัน หน้าหวานขึ้นสีระเรื่ออย่างปฏิเสธไม่ได้ "ฉันแค่ห่วงมาตรฐานการทำงานของชมรมต่างหาก ไม่ได้สนใจหรอกว่านายจะไปจับมือกับใคร... อ๊ะ!" จังหวะที่พริ้มสะบัดหน้าหนีเพื่อจะเดินเลี่ยงไปอีกทาง คีย์กลับไวกว่า เขาเอื้อมมือไปคว้าข้อมือเรียวบางไว้ด้วยแรงที่พอเหมาะไม่ให้เจ็บ แต่เด็ดขาดพอที่จะรั้งร่างบางให้หยุดชะงัก แรงดึงส่งผลให้พริ้มเสียหลักเซถลาเข้าไปใกล้ จนแผ่นอกกว้างของเขากลายเป็นเบาะรองรับแรงปะทะโดยอัตโนมัติ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นไอฝนจางๆ ลอยเข้าแตะจมูก พริ้มชะงักค้าง เงามืดจากตัวของชายหนุ่มทาบทับลงมาจนเธอรู้สึกเหมือนถูกโอบล้อมไว้ในพื้นที่ของเขา หัวใจเจ้ากรรมทรยศด้วยการเต้นรัวแรงจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียงมัน "ปล่อยนะ..." เธอพยายามดึงข้อมือกลับ เสียงที่เคยแหลมคมและฉับไวเริ่มติดขัดอย่างหาได้ยาก คีย์ไม่ยอมปล่อย เขาก้มหน้าลงมาจนใบหน้าหล่อเหลาอยู่ห่างจากปลายจมูกเธอแค่คืบ แววตาที่มักจะซ่อนความรู้สึกหลังมาดนิ่ง ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยประกายความคลั่งรักที่เจ้าตัวพยายามกลบเกลื่อนไว้อย่างสุดความสามารถ "พักรบเรื่องเอกสารสสักห้านาทีไม่ได้หรือไง พริ้ม" เสียงกระซิบพร่าต่ำดังชิดริมหู "ข้างนอกฝนตกหนัก เธอก็รู้ว่าผมไม่ชอบบรรยากาศชื้นแฉะ... ยกเว้นแต่จะมีเธอมายืนเถียงด้วยแบบนี้ มันถึงพอจะทนไหวหน่อย" พริ้มเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นผิดจังหวะไปหมดกับคำพูดกำกวมที่คาดเดาความรู้สึกไม่ได้ของคนตรงหน้า สมองที่เคยประมวลผลคำพูดได้อย่างเฉียบคมตอนนี้กลับว่างเปล่า เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาสีนิลคู่นั้น พยายามค้นหาความจริงจังที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทีหยอกเย้า "นาย..." ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันราวกับทำลายมนต์สะกดในห้องซ้อมดนตรีให้แตกกระจายในเสี้ยววินาที พริ้มสะดุ้งสุดตัว รีบผลักอกอีกฝ่ายออกแล้วถอยหลังไปก้าวใหญ่ จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ด้วยใบหน้าที่แดงก่ำจนลามไปถึงใบหู ขณะที่คีย์ขบกรามแน่นด้วยความขัดเคือง ดวงตาคมเข้มตวัดมองไปยังประตูบานไม้ด้วยความหงุดหงิดอย่างปิดไม่มิด ประตูกค่อยๆ เปิดออกเผยให้เห็นร่างสูงโปรดของธันวาที่ยืนถือรومแฟ้มเอกสารอยู่ สีหน้าของรองประธานชมรมดนตรีดูเรียบเฉย แต่แววตาที่มองตรงมายังคนทั้งคู่กลับวาวโรจน์ด้วยประกายบางอย่างที่ซ่อนไว้ไม่มิด "ขอโทษทีที่ขัดจังหวะนะ..." ธันวาเอื้อnเสียงเรียบ แสยะยิ้มบางๆ ที่มุมปาก "พอดีอาจารย์ที่ปรึกษาฝากให้เอาเอกสารปรับปรุงโครงสร้างดีเบตมาให้... ดูเหมือนว่า พายุใหญ่ที่กรมอุตุฯ เตือน... อาจจะเข้าเร็วกว่าที่คิดนะ ทุกคน" คีย์หรี่ตามองคู่ปรับอย่างไม่ไว้ใจ บรรยากาศในห้องที่เคยผ่อนคลายกลับมาตึงเครียดขึ้นในพริบตา ราวกับลมสงบก่อนพายุหมุนลูกใหญ่จะพัดถล่มเข้ามาจริงๆ ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับจังหวะหัวใจของคีย์และพริ้มมาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ