เพลงที่เธอแต่งเพื่อฉัน?

"ถ้าคิดว่าโน้ตตัวนี้มันแต่งยากนัก ก็เลิกเล่นซะสิครับ... จะได้ไม่ต้องมานั่งทำหน้าเครียดใส่ผมอยู่แบบนี้" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นทันทีที่ประตูห้องซ้อมดนตรีปิดลง ล็อกกลอนโดยฝีมือของคนที่ยืนพิงกรอบประตูอยู่ ร่างสูงในเสื้อฮู้ดสีดำสนิทกอดอกมองตรงมาที่ผมด้วยแววตานิ่งสนิท แต่สันกรามที่ขบเข้าหากันจนขึ้นสันนั่นแหละที่กำลังบอกผมว่า... เขาไม่ได้ใจเย็นอย่างที่พยายามทำเป็นเก๊กเลยสักนิด บรรยากาศในห้องซ้อมอึดอัดเสียจนผมรู้สึกได้ถึงออกซิเจนที่ค่อย ๆ เจือจางลง กีตาร์โปร่งตัวเก่งของผมถูกวางพิงไว้บนขาตั้ง ใกล้กับโน้ตเพลงแผ่นหนึ่งที่ถูกขีดฆ่าด้วยหมึกสีแดงจนยับยู่ยี่ นั่นคือผลงานล่าสุดที่คีย์เพิ่งยื่นใส่มือผมเมื่อสิบนาทีที่แล้ว พร้อมกับข้ออ้างห้วน ๆ ว่า *'เอาไปแกะซะ... ชมรมเราต้องการเพลงคู่สำหรับงานดีเบตสัปดาห์หน้า'* แต่มันไม่ใช่แค่เพลงคู่ธรรมดาน่ะสิครับ... ผมก้มมองกระดาษแผ่นนั้นอีกครั้ง ท่อนฮุกของมันถอดรหัสความรู้สึกบางอย่างออกมาได้อย่างแม่นยำจนน่ากลัว เมโลดี้ที่เศร้าสร้อยแต่เจือความอบอุ่นแบบนี้... มันคือสไตล์การแต่งเพลงที่คีย์ไม่เคยยอมให้ใครเห็นนอกจากเวลาที่เขาอยู่คนเดียวในห้องซ้อมมืด ๆ และที่สำคัญที่สุด ท่วงทำนองนี้มันถูกร้อยเรียงขึ้นมาจากเรื่องราวของผมกับเขาในวันที่เราเคยทะเลาะกันกลางสนามฟุตบอล "นายกำลังหมายความว่ายังไง... คีย์" ผมเงยหน้าขึ้นสบตาเขา เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเพื่อซ่อนความสั่นไหวในน้ำเสียง "เพลงนี้... นายบอกว่าแต่งให้ชมรม แต่ทำไมโน้ตท่อน B-minor ตรงนี้ ถึงเป็นคอร์ดเดียวกับวันที่ฉันเคยเล่นให้นายฟังบนดาดฟ้าล่ะครับ?" คีย์ชะงักไปนิดหนึ่ง ดวงตาคมกริบไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาที ก่อนที่เขาจะรีบซ่อนมันไว้ใต้รอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปาก "เธอคิดเข้าข้างตัวเองเก่งเกินไปแล้วมั้ง พริ้ม" เขาก้าวเท้าเข้ามาใกล้ผมทีละก้าว ช้า ๆ แต่ทรงพลัง จนผมต้องถอยหลังไปชนกับขอบโต๊ะวางเครื่องดนตรี "โลกนี้ไม่ได้หมุนรอบตัวเธอนะครับ โน้ตเพลงมันก็มีอยู่แค่เจ็ดตัว บังเอิญมันดันบังเอิญตรงกันขึ้นมา จะให้ผมต้องมารับผิดชอบจินตนาการล้ำเลิศของเธอด้วยหรือไง" "บังเอิญเหรอ?" ผมแค่นجหัวเบา ๆ ไม่ยอมลดละความตั้งใจที่จะต้อนเขาให้จนมุม ร่างบางก้าวสวนเข้าไปประชิดตัวเขาบ้าง ระยะห่างระหว่างเราตอนนี้เหลือเพียงแค่คืบเดียว จนผมได้กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ที่คุ้นเคยปะปนกับกลิ่นไอความเย็นจากเครื่องปรับอากาศ "คนที่แต่งเพลงนี้ต้องใช้เวลาแกะคอร์ดพวกนี้ไม่ต่ำกว่าสามชั่วโมง และที่สำคัญ... นายจงใจเว้นวรรคจังหวะหายใจตรงห้องที่เจ็ดไว้สำหรับเสียงร้องของฉันโดยเฉพาะ แบบนี้ยังจะกล้าบอกอีกเหรอว่ามันเป็นเรื่องบังเอิญ" คีย์นิ่งเงียบไป ปากหนาเม้มเข้าหากันแน่น สายตาที่มองผมไม่ได้มีความเย่อหยิ่งหลงเหลืออยู่อีกต่อไป มีเพียงความดื้อรั้นและ... อะไรบางอย่างที่เขากำลังพยายามปกปิดมันเอาไว้สุดชีวิต ผู้ชายคนนี้เป็นแบบนี้เสมอ ปากร้าย ใจแข็ง และไม่เคยยอมรับความรู้สึกตัวเองตรง ๆ สักครั้ง ถ้าเขาไม่ใช่ประธานชมรมดนตรีสากลผู้เพอร์เฟกต์ในสายตาคนอื่น ผมคงคิดว่าเขาเป็นเด็กผู้ชายเอาแต่ใจที่ไม่ยอมโตซะมากกว่า "เธอมันน่ารำคาญรู้ตัวไหม พริ้ม" สุดท้ายเขาก็เลือกที่จะใช้ไม้ตายเดิม นั่นคือการทำเสียงดุใส่ผมพร้อมกับเบือนหน้าหนีไปทางอื่น "อยากคิดอะไรก็เชิญ... แต่ถ้าพรุ่งนี้ร้องเพลงนี้ออกมาแล้วเพี้ยนแม้แต่นโน้ตเดียว ผมนี่แหละจะไล่เธอออกจากโปรเจกต์ดีเบตคนแรกเลยคอยดู" "ปากแข็งจริง ๆ นะครับ" ผมยิ้มมุมปากอย่างผู้เหนือกว่า ยื่นมือไปแตะแผ่นกระดาษโน้ตเพลงบนโต๊ะเบา ๆ "ถ้ามันไม่ใช่เพลงที่นายแต่งให้ฉัน... แล้วทำไมมุมกระดาษด้านขวาถึงมีชื่อย่อ 'P' เขียนไว้ด้วยลายมือของนายล่ะครับ คุณประธาน" คีย์สะดุ้งเฮือก มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของผมทันทีด้วยความเร็วที่เหนือกว่า แรงบีบไม่ได้มากจนเจ็บ แต่มันแน่นพอที่จะทำให้ผมรับรู้ได้ถึงอัตราการเต้นของหัวใจที่รัวเร็วผ่านปลายนิ้วของเขา ดวงตาสองคู่ประสานกันนิ่งสนิท ท่ามกลางความเงียบงันของห้องซ้อมดนตรีที่เริ่มร้อนระอุขึ้นมาทีละน้อย ความซึนเดระที่เคลือบอยู่บนตัวเขาเริ่มละลายลง เหลือเพียงความจริงที่บีบให้เราทั้งคู่แทบไม่ต้องเอื้อnเอ่ยคำพูดใดออกมาอีก "ถ้าเธอยังพูดมาก... ผมจะทำให้เธอพูดไม่ออกไปตลอดทั้งวันจริง ๆ ด้วยนะ พริ้ม" เสียงกระซิบของเขาต่ำพร่า ลมหายใจอุ่นร้อนปัดผ่านข้างแก้มของผมจนขนลุกซู่ ระยะห่างระหว่างใบหน้าของเราลดลงจนแทบจะแนบชิดกันอยู่แล้ว ผมกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน แต่มือข้างที่ว่างก็ยังไม่วายที่จะส่งยิ้มท้าทายกลับไป "แน่จริงก็ลองดูสิครับ... นายกล้าเหรอ" ทว่า ในวินาทีที่ริมฝีปากของเรากำลังจะขยับเข้าใกล้กันมากกว่าเดิมจนแทบจะสัมผัสกันได้ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติด ๆ กันอย่างไม่มีมารยาท พร้อมกับกลอนประตูล็อกที่ถูกบิดจากด้านนอกด้วยความแรง *แกร็ก! แกร็ก!* "คีย์! อยู่ข้างในหรือเปล่า? ฉันเอาเอกสารงบประมาณมาให้..." เสียงหวานแหลมที่คุ้นเคยดังแทรกเข้ามาพร้อมกับการผลักประตูเข้ามาของบุคคลที่สาม ธันวาก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม แต่รอยยิ้มนั้นกลับแข็งค้างทันทีเมื่อสายตาของเขาปะทะเข้ากับภาพที่ผมกำลังยืนชิดติดกับคีย์ โดยที่ข้อมือของผมยังถูกมือหนาของเขาจับไว้อย่างแนบแน่น คีย์ผละตัวออกจากผมทันทีด้วยความเร็วแสง ใบหน้าหล่อเหลากลับมาเรียบตึงเป็นน้ำแข็งอีกครั้งในพริบตาเดียว ขณะที่ธันวาหรี่ตามองเราทั้งคู่ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความริษยาอย่างปิดไม่มิด "พวกนาย... กำลังทำอะไรกันอยู่เหรอ?" ธันวาเอ่ยถามเสียงเรียบ แต่กำมือที่ถือแฟ้มเอกสารแน่นจนข้อต่อขาวโพลน ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาส่งกำลังใจให้คอร์ดเพลงนี้มีความหมายนะครับ!