กฎเหล็กของเจ้าถิ่น

แฟ้มเอกสารสีน้ำตาลในมือของกวินทร์เปรียบเสมือนระเบิดเวลาที่พร้อมจะทำงานได้ทุกเมื่อ กลิ่นอายของความตึงเครียดแผ่ซ่านปกคลุมห้องทำงานหรูหราจนแทบหายใจไม่ออก รวินท์ไม่ได้แสดงอาการตกใจแม้แต่น้อย นัยน์ตาคมกริบสีนิลคู่นั้นกวาดมองผู้มาใหม่ด้วยความเยือกเย็น ราวกับสิงโตที่กำลังมองดูสุนัขจิ้งจอกเดินเข้ามาในอาณาเขตของมันเอง ทว่ากรามที่ขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูนกลับฟ้องชัดว่าความอดทนของเจ้าถิ่นกำลังจะหมดลง "ดูเหมือนว่าคุณกำลังตามหาชิ้นส่วนสำคัญของปริศนาชิ้นนี้อยู่สินะครับ... คุณพิมพ์ชนก" กวินทร์จงใจลากเสียงยาวอย่างเย้ยหยัน สายตาคมปลาบกวาดมองร่างระหงของหญิงสาวที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่กลางห้อง ก่อนจะเบนกลับมาสบตากับเจ้าของห้องที่นั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงาน พิมพ์ชนกกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับกลองศึก เอกสารในแฟ้มนั้นคือหลักฐานชิ้นสำคัญที่จะเปิดโปงความเชื่อมโยงระหว่างบัญชีลับของคาสิโนกับเครือข่ายฟอกเงิน หากมันหลุดรอดออกไป ความพยายามทั้งหมดของเธอในฐานะผู้ตรวจสอบบัญชีนิติเวชจะพังทลายในพริบตา และเธอก็อาจกลายเป็นเพียงเบี้ยตัวหนึ่งในเกมการเมืองสีเทานี้ "เอาแฟ้มนั้นมานี่นะ" พิมพ์ชนกเอ่ยเสียงลอดไรฟัน พยายามรักษาความมั่นคงของน้ำเสียงเอาไว้ แม้ว่ามือเรียวที่กำเข้าหากันแน่นจะสั่นเทาเล็กน้อย "ใจร้อนเสียจริงครับคนสวย ของดีแบบนี้... จะให้กันง่ายๆ ได้อย่างไรเล่า" กวินทร์ย่างสามขุมเข้ามาใกล้เธอ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงระคนกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้าจมูก ร่างสูงของกวินทร์โน้มตัวลงกระซิบข้างใบหูของเธอด้วยน้ำเสียงคุกคาม "สนใจมาทำงานร่วมกับผมไหมครับ รับรองว่าผลตอบแทนที่คุณจะได้... มันคุ้มค่ากว่าการเอาชีวิตมาทิ้งไว้ที่นี่เยอะ" พรึบ! ร่างของพิมพ์ชนกถูกกระชากด้วยแรงมหาศาลจนเซถลาไปปะทะกับแผงอกกว้างของใครอีกคน กลิ่นอายอันคุ้นเคยของบุรุษผู้กุมอำนาจแท้จริงแผ่ซ่าย1โอบล้อม รวินท์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ มือหนาคว้าต้นแขนของเธอไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก ก่อนที่เขาจะกระชากเธอให้ถอยห่างจากกวินทร์ด้วยความเร็ว "แกไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องคนของฉัน... ในอาณาเขตของฉัน" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดออกมาจากริมฝีปากหยักลึกเต็มไปด้วยโทสะอันดุร้าย รวินท์ปรายตามองกวินทร์ด้วยแววตาสังหารที่ทำให้อุณหภูมิในห้องลดฮวบลงทันตาเห็น กวินทร์หัวเราะในลำคออย่างไม่สะทกสะท้าน แม้จะสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างของเจ้าถิ่น "คนของคุณงั้นหรือครับรวินท์? เท่าที่ผมรู้... เธอก็แค่ผู้ตรวจสอบบัญชีอิสระที่ถูกจ้างมาขุดคุ้ยความสกปรกไม่ใช่หรือ หรือว่าคุณเกิดถูกใจของเล่นชิ้นใหม่เข้าเสียแล้ว ถึงได้ออกตัวปกป้องเสียขนาดนี้" รวินท์แค่นยิ้มเยдя เย็นชาและอันตรายยิ่งกว่าเดิม มือข้างที่ว่างเอื้อมไปคว้าปกเสื้อสูทของกวินทร์อย่างรวดเร็วจนอีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัว แรงปะทะทำให้แฟ้มเอกสารในมือของกวินทร์เกือบหลุดร่วง "ถ้าไม่อยากให้ศพของแกถูกโยนลงไปให้อาหารปลาที่อ่าวใต้ดิน จงไสหัวออกไปจากห้องของฉันซะ... ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจไม่ให้แกเดินออกไปดีๆ" ความกดดันในห้องพุ่งสูงถึงขีดสุด บรรยากาศตึงเครียดราวกับเส้นลวดที่ถูกดึงจนตึงเปรี๊ยะ กวินทร์จ้องตากับรวินท์อยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะยอมยกมือขึ้นยอมแพ้ด้วยรอยยิ้มมุมปากที่แฝงไว้ด้วยเล่ห์กล "ก็ได้... วันนี้ผมแค่มารicอททักทายเฉยๆ แต่จำไว้เถอะรวินท์ ของที่เธอตามหา... ความจริงที่คุณพยายามปกปิด มันไม่ได้ซ่อนอยู่แค่ในแฟ้มนี้หรอกนะ" ปัง! ประตูห้องทำงานปิดสนิทลงตามแรงผลักของกวินทร์ที่เดินออกไปอย่างผู้ชนะ ทิ้งให้บรรยากาศภายในห้องเหลือเพียงความเงียบงันที่น่าอึดอัด และแรงอารมณ์ที่ยังคงคุกรุ่น พิมพ์ชนกสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมของรวินท์อย่างแรง เธอนัยน์ตาแดงก่ำด้วยความโกรธและอับอาย หญิงสาวเชิดหน้าขึ้นสู้กับสายตาดุร้ายที่มองตรงมา "ปล่อยฉัน! คุณกับเขาก็ไม่ต่างกันหรอก... พวกคุณมันก็แค่พวกมาเฟียที่ใช้กำลังครอบงำทุกอย่าง!" รวินท์ไม่ตอบคำขา เขาก้าวเข้าไปหาเธอทีละก้าวอย่างเชื่องช้า แต่มั่นคง ราวกับเสือดาวที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุมชิดผนังห้อง ร่างบางถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับบานประตูที่เพิ่งปิดลง ความเย็นเยียบของเนื้อไม้ตัดกับความร้อนระอุจากร่างกายของชายหนุ่มที่ทาบทับเข้ามาใกล้ "คิดว่าตัวเองเก่งมากสินะ ถึงได้กล้าเดินเข้ามาเหยียบถ้ำเสือด้วยตัวคนเดียว" รวินท์โน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกเกือบชิดกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มเนียน พิมพ์ชนกพยายามเบือนหน้าหนี แต่ปลายนิ้วแข็งแกร่งของเขากลับยاشคางคางมนไว้ บังคับให้เธอนัยน์ตาประสานกับเขาตรงๆ "ฉันมาทำงาน ไม่ได้มาเล่นเกมส์กับพวกคุณ" เธอกัดริมฝีปากแน่น พยายามซ่อนความหวั่นไหวที่เริ่มก่อตัวขึ้นภายใต้สัมผัสอันทรงพลังนั้น "งานงั้นเหรอ?" รวินท์หัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มพร่าต่ำจนน่าขนลุก สายตาคมกวาดมองสำรวจริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันอย่างถือดี ก่อนจะเลื่อนต่ำลงมายังลำคอระหงที่ไหวตามจังหวะชีพจร "เธอคิดจริงๆ หรือว่าเอกสารในแฟ้มนั้นจะช่วยให้เธอรอดออกไปจากที่นี่ได้... พิมพ์ชนก" สัมผัสจากปลายนิ้วที่ลากไล้จากคางมนลงมาตามลำคอทำเอาพิมพ์ชนกรู้สึกสะท้านเฮือก ขนลุกชันไปทั่วร่าง แรงดึงดูดอันตรายระหว่างพวกเขารุนแรงเสียจนสมองส่วนที่คอยเตือนภัยเริ่มพร่าเลือน เธอเกลียดสัมผัสนี้ เกลียดความอ่อนแอที่มักจะเกิดขึ้นทุกครั้งยามที่เขาเข้าใกล้ แต่ร่างกายของเธอกลับทรยศด้วยการตอบสนองต่อความเร่าร้อนที่แผ่ออกมาจากตัวเขาอย่างน่าอัปยศ "ถอยไปนะ... รวินท์" เสียงของเธอบางเบาลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อริมฝีปากหยักลึกโน้มต่ำลงมาใกล้จนแทบจะสัมผัส รวินท์ไม่เพียงแต่ไม่ถอย เขากลับใช้ร่างกายกำยำกักขังเธอไว้ระหว่างแขนทั้งสองข้าง กลิ่นกายบุรุษเพศที่เย้ายวนและดุดันโอบล้อมเธอไว้ทุกทิศทาง มือหนารวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นเหนือศีรษะด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย ตรึงเธอไว้กับบานประตูด้วยพละกำลังที่เหนือกว่าอย่างสิ้นเชิง "จำกฎข้อแรกของที่นี่เอาไว้ให้ดี..." รวินท์กระซิบชิดริมฝีปากของเธอ น้ำเสียงทุ้มพร่าสั่นประสาทจนหัวใจของหญิงสาวกระตุกวูบ "ไม่มีอะไรในอาณาเขตนี้ที่เป็นของเธอ... แม้แต่ลมหายใจของเธอเอง ก็ต้องอยู่ภายใต้คำสั่งของฉัน" ในเสี้ยววินาทีนั้น ก่อนที่ริมฝีปากของเขาจะทาบทับลงมาเพื่อปิดกั้นเสียงโต้เถียงทั้งหมด ประตูห้องทำงานที่เพิ่งถูกปิดไปก็ถูกกระชากเปิดออกอีกครั้งด้วยเสียงดังสนั่น! ร่างของบอดี้การ์ดคนสนิทพุ่งเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด หอบหายใจสะท้าน พร้อมกับคำรายงานที่ทำให้เลือดในกายของรวินท์เย็นเฉียบลงในพริบตา "นายครับ... ระบบเซิร์ฟเวอร์หลักของชั้นใต้ดินถูกเจาะ! และ... และตอนนี้บัญชีลับทั้งหมดกำลังถูกถ่ายโอนออกไปยังภายนอกแล้วครับ!" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับตัวละครด้วยกันนะครับ